Η παραδοχή της πραγματικότητας και η τέχνη της επιστροφής

Η αναφορά, βέβαια, γίνεται για τον Οργανισμό με ένα από τα καλύτερα - αν όχι το καλύτερο - γήπεδα και εγκαταστάσεις στην Ευρώπη για μπάσκετ. Τον Οργανισμό με τον υψηλότερο προϋπολογισμό και την πιο ακριβή ομάδα για τη χρονιά που διανύουμε στην Euroleague. Τον Οργανισμό με τις επτά κατακτήσεις της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης. Τον Οργανισμό στον οποίο ανήκει η εγκατάσταση η οποία φιλοξενεί το φετινό φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας.

Της τελικής φάσης, δηλαδή, της διοργάνωσης, από την οποία όμως αυτός ο Οργανισμός απουσιάζει. Μιας απουσίας που νομίζω πως δεν θα είναι υπερβολή να ισχυριστούμε πως συζητήθηκε και συζητιέται - ίσως και - σε ανάλογα επίπεδα με την κουβέντα που - δικαίως - γίνεται για τους παρόντες φιναλίστ της εν λόγω διοργάνωσης.

Και για όποιον ακόμα δεν έχει καταλάβει, ο λόγος γίνεται για τον Παναθηναϊκό AKTOR και την αποτυχία (;) του να προκριθεί στο Final Four της φετινής Ευρωλίγκας.

Για να καταλήξουμε όμως για ποια πραγματικότητα - και για ποια αποτυχία - μιλάμε, ας ξεκινήσουμε τη διαδικασία της παραδοχής με τη φράση την οποία χρησιμοποίησε ο Εργκίν Αταμάν το βράδυ της Παρασκευής στη συνέντευξή του, μετά το παιχνίδι πρωταθλήματος για τα πλέι οφ με τη Μύκονο στο ΟΑΚΑ: “Κάποιες φορές υπάρχουν και αποτυχίες στον αθλητισμό και η σεζόν μας είναι αποτυχημένη”.

Με τον αρχηγό Ντίνο Μήτογλου να προσθέτει λεπτά αργότερα: “Χάθηκε ένας μεγάλος στόχος μας”.

Και με το Νίκο Ρογκαβόπουλο να δηλώνει μετά το παιχνίδι στη Μύκονο δυο ημέρες μετά: “Υπάρχει τεράστια απογοήτευση. Έχουμε απογοητεύσει τον κόσμο μας, τον πρόεδρό μας, όλους όσοι μας στηρίζουν”.

Αναζητώντας λοιπόν την “πραγματικότητα” της φετινής πορείας του Παναθηναϊκού AKTOR, ας ιχνηλατήσουμε και ας θυμηθούμε κάποια δεδομένα.

Μετά το game 5 των πλέι οφ ο Ματίας Λεσόρ δήλωσε:

“Απλώς η αίσθηση είναι ότι δεν εμφανιστήκαμε στο παρκέ. Δεν ήμασταν έτοιμοι. Ήμασταν απροετοίμαστοι για ένα τέτοιο παιχνίδι”.

Σε αυτό το ίδιο παιχνίδι, ο προπονητής της Βαλένθια δεν πήρε κανένα τάιμ άουτ στη διάρκεια του αγώνα, προφανώς δείγμα πως δεν ήθελε να επηρεάσει το ρυθμό του αγώνα και της ομάδας του αλλά και πως - όπως αποδείχθηκε - ο σχεδιασμός που είχε κάνει λειτουργούσε.

Στα κρίσιμα και - τελικά - χαμένα παιχνίδια 3, 4 και 5 των πλέι οφ, το κενό του τραυματία Κώστα Σλούκα δεν καλύφθηκε. Πέραν της ηγεσίας και της καθοδήγησης μέσα κι έξω από το παρκέ ή το glass floor, έλειψαν τα φετινά του στατιστικά στις ασίστ, το μακρινό σουτ, τα ελάχιστα λάθη, οι συνεργασίες και τα pick and roll, το καθαρό μυαλό στο φινάλε και η ικανότητά του να ανατρέπει τη δυναμική του αγώνα χρησιμοποιώντας όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.

Η αλήθεια είναι πως η κυρίαρχη θέση του point guard φέτος αποδείχθηκε- εκ των πραγμάτων και των …λεγομένων - πως δεν είχε τελικά την ενίσχυση που διαγραφόταν από την έλευση ενός εκ των κορυφαίων της περσινής Ευρωλίγκας, του Τι Τζέι Σορτς.

Η δήλωση Αταμάν στο ημίχρονο του τελευταίου αγώνα στη “Ροτζ” Αρένα ήταν ένα ακόμη συμβάν στο Roller Coaster των επεισοδίων της αγωνιστικής και επικοινωνιακής διάδρασης μεταξύ των δύο, κάτι που φάνηκε πως η ομάδα δεν είχε την πολυτέλεια να περάσει.

Η πραγματικότητα της χρονιάς έχει οπωσδήποτε αρνητικό πρόσημο και στη δεύτερη νευραλγική θέση μιας ομάδας μπάσκετ, τη θέση 5.

Ο Νοέμβριος δεν ήταν τελικά ο μήνας της επιστροφής του ταλαιπωρημένου Ματίας Λεσόρ αλλά η στιγμή της νέας του επέμβασης, ο Γιούρτσεβεν και ο Χολμς αποχώρησαν με διαφορετικό αποτύπωμα και διαφορετικά ερωτηματικά και απέμεινε ο φιλότιμος και θετικός “Manimal” να του αντιστοιχούν περισσότερα από όσα του αναλογούσαν.

Αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα της φετινής σεζόν δεν θα πρέπει να υποβαθμίζεται και η σημασία της θέσης του Παναθηναϊκού AKTOR στο φινάλε της κανονικής περιόδου. Έβδομη θέση και μάλιστα με το ντεμαράζ του 6-2 στις τελευταίες αγωνιστικές, που είχε ως αποτέλεσμα τη διαδικασία των play in και τη διασταύρωση με τη δεύτερη της βαθμολογίας και - επομένως - με ντεζαβαντάζ έδρας.

Αναμφίβολα μια κατάληξη και μια απόδειξη …υποαπόδοσης ενός ελίτ συνόλου με επιτυχίες, εμπειρία, πληρότητα, προσωπικότητες και υψηλά συμβόλαια αλλά που αντιμετώπισε, όπως φάνηκε, ζητήματα τακτικής προσέγγισης, αγωνιστικών κενών και επικοινωνιακών πρακτικών.

Αυτό πάντως που δεδομένα επηρέασε φέτος- άλλη περισσότερο και άλλη λιγότερο - τις ομάδες της Ευρωλίγκας (του εκτεταμένου και επιβαρυμένου προγράμματος) ήταν οι τραυματισμοί. Και ο Παναθηναϊκός ήταν μια από αυτές που “χτυπήθηκαν” και ποσοτικά και ποιοτικά.

Και η διαιτησία; Έπαιξε κάποιο ρόλο στη φετινή πραγματικότητα;

Σε ένα σπορ επαφής, γρήγορο και σε μικρό χώρο, πάντα παίζει. Πόσο μάλλον σε αποτελέσματα με μικρές διαφορές. Και είναι ένα κεφάλαιο που δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει και να συζητιέται. Δικαίως ή αδίκως.

Με τον Κέντρικ Ναν, πάντως, να έχει “κερδίσει” το δικαίωμα του λόγου σε αυτή την κουβέντα.

Και η τέχνη της επιστροφής; Στα επίπεδα, δηλαδή, και τους στόχους που ο ίδιος ο Οργανισμός έθεσε στο ξεκίνημα της αγωνιστικής χρονιάς;

Μα, το πρώτο ουσιαστικό βήμα είναι αυτή η παραδοχή της πραγματικότητας. Που θα πρέπει να αποτελέσει και τη βάση για την κατανόηση του τι και γιατί συνέβη, τη διόρθωση των κακώς κειμένων και τον επανασχεδιασμό.

Γιατί, με βάση το παρελθόν, τα νερά αυτά δεν είναι αχαρτογράφητα.

Και παραφράζοντας τον τίτλο του τραγουδιού του Dr Dre: “ Been there, done that (got the T-shirt)”.