Η βασική αρχή της επιτυχίας είναι να στηριχτεί το όποιο όνομα

Ο Μπενίτεθ φεύγει απ’ τον Παναθηναϊκό. Το πετυχημένος ή αποτυχημένος, το κρίνει ο καθένας. Δεν χρειάζονται υποδείξεις στα προφανή, όπως η άποψη που διαμορφώνει κάθε φίλαθλος. Κάτι που δεδομένα δεν είχε ο Ισπανός, ήταν συσπείρωση γύρω του απ’ όλο τον οργανισμό του Παναθηναϊκού. Από ένα σημείο και μετά, έγινε το άλλοθι. Δικαίως ή αδίκως, το κρίνει ο καθένας.

Όσο αυτή η νοοτροπία διατηρείται, τότε το πρόβλημα δεν θα λυθεί ποτέ. Ούτε με τον επόμενο προπονητή. Ούτε με κανέναν. Από την αρχή η ανάλυση και η αναζήτηση του «ποιος πρότεινε» κάποιον, είναι λάθος. Καθώς μοιάζει σα να ψάχνεις τον φταίχτη, εκείνον που θα του χρεώσεις την αποτυχία. Άρα οι γύρω του έχουν την δικαιολογία πως «αυτός τον διάλεξε». Κι όλα αυτά, πριν καν αποτύχει.

Τα νεύρα του κόσμου είναι τεντωμένα. Λόγω των αποτελεσμάτων και των αποτυχιών. Όταν αντιληφθεί πως ο ίδιος ο οργανισμός δεν είναι στο ίδιο μήκος κύματος, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να στηρίξει στο επίπεδο που πρέπει. Πάντα θα προκύπτει αμφισβήτηση, θα μοιάζει ο Παναθηναϊκός στο εσωτερικό του, κάτι αδύναμο και ευάλωτο. Σε καταστάσεις πρωταθλητισμού, αυτό είναι σα να πετάξεις αίμα στη θάλασσα κοντά σε καρχαρίες.

Όταν έχεις 16 χρόνια να πάρεις πρωτάθλημα, αλλάζεις τους προπονητές σαν τα πουκάμισα, τότε πρώτα και πάνω απ’ όλα πρέπει να μάθεις να στηρίζεις συνολικά. Να συσπειρώνεσαι γύρω απ’ τον άνθρωπο που επιλέγεις. Όποιος κι αν έχει προτείνει, έχει επιλέξει και προκρίνει τον προπονητή.

Το όνομα του Νέστρουπ έχει ξεχωρίσει. Αφού επιλέχτηκε, τότε είναι ο καλύτερος. Χωρίς μα και μου. Αν επιλεγεί κάποιος άλλος τελικά, εκείνος θα είναι ο καλύτερος. Όπως κι αν λέγεται, όποιο κι αν είναι το βιογραφικό του.

Όχι με νοοτροπία «προβάτων» φυσικά. Δεν ζητά κανείς χειροκροτητές, ακόμη και σε κάτι που δεν πιστεύουν. Πρωτίστως το θέμα είναι εσωτερικό και εν συνεχεία γίνεται συνολικό στον οργανισμό του Παναθηναϊκού.

Συζητάμε διαρκώς για «ποδοσφαιρική λογική». Την αναλύουμε, απαιτούμε να εκφραστεί στον Παναθηναϊκό. Μα το πρώτο της βήμα είναι να μην αντιμετωπιστεί ο επόμενος τεχνικός, σαν υποψήφιος απολυμένος. Την πίστη δεν την αποδεικνύεις με το συμβόλαιο, αλλά με την έμπρακτη στήριξη. Τη συσπείρωση γύρω από τον εκλεκτό. Ακόμη κι αν οι φίλαθλοι μέσα στην πίκρα τους, αρχικά έχουν τις αμφιβολίες τους.

Γνώμη έχουμε όλοι, μπορούμε να τη συζητάμε στα καφέ, στα σαλόνια με την παρέα μας. Ο κανόνας όμως, πρέπει να είναι η συσπείρωση γύρω από τον προπονητή. Τον Νέστρουπ ή τον όποιο τελικά αναλάβει. Γιατί αυτό προστάζει το καλό του Παναθηναϊκού, της ομάδας με τις γνωστές παθογένειες εδώ και τόσα χρόνια. Αν αυτό είναι το ζητούμενο δηλαδή – το καλό του Παναθηναϊκού – γιατί σε περίπτωση που ενδιαφέρει ο σχολιασμός καταστάσεων, τότε ας μιλάμε για κάτι άλλο.

Εδώ που τα λέμε, έχουμε δει σπουδαία βιογραφικά να αποτυγχάνουν, άπειρους να σαρώνουν. Περίεργο πράγμα ο προπονητής και η τελική του επιτυχία. Η αρχή όμως, υποχρεώνει να έχει ο Παναθηναϊκός ρόλο… ασπίδας της επιλογής. Διαφορετικά, απλά θα περιμένουμε τη συνέχεια των κακών συνηθειών.