Και να θυμάστε… και στις χαρές και στις λύπες μαζί

Οι Παναθηναϊκές μέρες που περνούν, δεν είναι εύκολες. Το σοκ του αποκλεισμού από τη Βαλένθια στο μπάσκετ, η άλλη μία αποτυχημένη σεζόν στο ποδόσφαιρο, μετέτρεψαν την ψυχολογία των «πράσινων» υποστηρικτών, σε κάτι δύσκολο να το διαχειριστείς. Για αθλητικούς λόγους πάντα, επειδή δυστυχώς στα σοβαρότερα ζητήματα της ζωής, βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας.

Αυτά τα ποιητικά για το πιο βαθύ σκοτάδι που είναι λίγο πριν το ξημέρωμα, δεν μας εκφράζουν και τόσο. Σε Παναθηναϊκό επίπεδο όμως, η ιστορία έχει δείξει ένα και μόνο πράγμα: Το να σε πάρει από κάτω, είναι εύκολο. Το να σταθείς όρθιος και να απλώσεις το χέρι στη δύσκολη στιγμή, σε κάνει να ξεχωρίζεις.

Με το «στις χαρές και στις λύπες μαζί», έχει μάθει αυτός ο κόσμος να περιγράφει την ίδια την ιστορία του. Τη σωστότερη στάση του. Την ενδεδειγμένη και πιο επιτυχημένη αν θέλετε. Στο μπάσκετ είναι το σοκ του αποκλεισμού, στο ποδόσφαιρο είναι συσσωρευμένα χρόνια αποτυχιών. Διαφορετικά δεδομένα, καταστάσεις, διαφορές και οι αντοχές.

Παναθηναϊκά, όμως, το έχει πει ένας από τους εμβληματικότερους αρχηγούς του συλλόγου. Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης. Η στιγμή που πήρε το μικρόφωνο και είπε στο δικό του «αντίο» στο μπάσκετ, το περίφημο «και να θυμάστε… στις χαρές και τις λύπες μαζί», δεν είναι απλά για να χρησιμοποιείται στα social media. Είναι η ουσία του ίδιου του κλαμπ.

Έτσι έχει μάθει να επανέρχεται. Εύκολο το να σε πάρει από κάτω, μάγκικο το να σταθείς όρθιος. Ο Παναθηναϊκός είναι τεράστιος, άρα ξέρει να μένει όρθιος. Ξέρει να είναι μάγκας. Με το δικό του τρόπο.

Η διαδικασία προφανώς θα επισπευστεί μέσω του «μαζί». Της συσπείρωσης. Εκείνη που τη συναντάς εύκολα στις νίκες, στις χαρές, στους τίτλους. Δεν την βρίσκεις εύκολα στα δύσκολα. Οι «οικογένειες» όμως, εκεί φαίνονται. Όχι στα γενέθλια και τις γιορτές όταν μαζεύονται για να σβήσουν κεράκια και να φάνε όλοι μαζί. Στη δυσκολία του καθενός, το πόσα χέρια θα βρεθούν να απλωθούν και πόσο δυνατά θα τραβήξουν για να σηκωθείς.

Οι μεγαλύτερες μορφές του συλλόγου, είναι εκείνες που δεν τα παράτησαν στα δύσκολα. Έμειναν, πάλεψαν, απέτυχαν 10 φορές για να πετύχουν 1-2. Το έκαναν όμως και «έχτισαν» το μύθο τους.

Βαρεθήκαμε να είμαστε σε ένα διαρκές καταθλιπτικό σκηνικό γύρω απ’ τον Παναθηναϊκό. Μην ξεχνά κανείς πως μιλάμε για αυτό το σύλλογο, αυτό τον κόσμο, αυτό το μεγαλείο. Όχι, ένας αποκλεισμός, μια αποτυχία, δεν ορίζουν το «τριφύλλι».

Τώρα λοιπόν, είναι η ώρα για το «μαζί». Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται.