Ο Μίλαν Γκούροβιτς απέδειξε ότι οι πραγματικοί ήρωες δεν φορούν μόνο φανέλα
Ο Σέρβος που αγαπήσαμε στα παρκέ δεν κέρδισε ένα τρόπαιο. Έσωσε μια ζωή μπαίνοντας μέσα στις φλόγες για να το καταφέρει.
Οι περισσότεροι αθλητές περνούν στην ιστορία για ένα σουτ, ένα τρόπαιο ή έναν τελικό. Ο Μίλαν Γκούροβιτς έχει καταφέρει όλα τα παραπάνω, σίγουρα όμως κατάφερε και κάτι ακόμα πιο σπουδαίο για να μην τον ξεχάσουν ακόμα και αυτοί που δεν τον γνώριζαν.
Όχι, δεν έχει να κάνει με κάποιο από τα επικά τρίποντα που «έσταζε» με τη φανέλα των «Πλάβι» κόντρα στις ΗΠΑ το 2002, ούτε για το μοναδικό πάθος με το οποίο έπαιζε ή στις στιγμές που ξεσήκωσε εξέδρες από το Περιστέρι μέχρι την ΑΕΚ και από τη Μπαρτσελόνα μέχρι την εθνική Γιουγκοσλαβίας.
Αλλά γιατί, όταν είδε ένα αυτοκίνητο να φλέγεται στο Βελιγράδι, δεν έκανε αυτό που δυστυχώς κάνουμε οι περισσότεροι. Ούτε έβγαλε το κινητό ή στάθηκε απέναντι να κοιτάζει. Δεν περίμενε να έρθει κάποιος άλλος αλλά κατέβηκε από το αυτοκίνητό του και έτρεξε προς τη φωτιά.
Ένας ήρωας, όπως πάντα
Μέσα στο φλεγόμενο όχημα βρισκόταν ένας 48χρονος άνδρας που δεν μπορούσε να λύσει τη ζώνη ασφαλείας. Ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα, ο καπνός γινόταν όλο και πιο πυκνός και κάθε δευτερόλεπτο μετρούσε.
Ο Γκούροβιτς δεν σκέφτηκε αν κινδυνεύει, ούτε και υπολόγισε τις συνέπειες. Έπιασε τον άντρα και τον βγαλε από το αυτοκίνητο την τελευταία στιγμή, σώζοντάς του ουσιαστικά τη ζωή. Και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, έδωσε ένα σπουδαίο λόγο στους νεότερους να τον μάθουν, αλλά προσέφερε και ένα μεγάλο χαμόγελο υπερηφάνειας σε όλους όσους τον θυμούνται από την εποχή που έπαιζε στα μέρη μας, και όχι μόνο.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν διάσημο άνθρωπο και σε έναν γενναίο άνθρωπο. Τον πρώτο τον γνωρίζεις από τα πρωτοσέλιδα, τον δεύτερο από τις πράξεις του.
Όσοι μεγαλώσαμε βλέποντας τον Μίλαν Γκούροβιτς στα ελληνικά παρκέ θυμόμαστε έναν μπασκετμπολίστα που έπαιζε πάντα στα «κόκκινα». Έναν τύπο που δεν έκανε πίσω σε καμία μονομαχία, που έπαιζε με ένταση, νεύρο και προσωπικότητα, από εκείνους τους ξένους που δεν πέρασαν απλώς από την Ελλάδα, αλλά έγιναν κομμάτι της μπασκετικής μας μνήμης.
Και τελικώς, όπως φαίνεται, αυτό το αγωνιστικό θάρρος δεν έμεινε ποτέ μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Με τη φανέλα του Περιστερίου
Με τη φανέλα της Σερβίας στο Ευρωμπάσκετ 2007 κόντρα στην Ελλάδα.
Πηγή: INTIME SPORTS
Όταν έπαιζε στην ΑΕΚ
Ζούμε σε μια εποχή όπου κάθε συμβάν μετατρέπεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε βίντεο, story και viral περιεχόμενο. Όλοι κρατούν ένα κινητό και λίγοι κάνουν ένα βήμα μπροστά. Ο Γκούροβιτς από την πλευρά του -μάλλον ήταν δεδομένο ότι θα- έκανε ακριβώς αυτό.
Και ίσως γι' αυτό η συγκεκριμένη ιστορία αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε μετάλλιο έχει κρεμάσει στον λαιμό του. Περισσότερο ακόμη και από το χρυσό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002 ή τις διακρίσεις του στα ευρωπαϊκά παρκέ.
Πράξεις σαν κι αυτή αποκαλύπτουν τον άνθρωπο
Στον αθλητισμό χρησιμοποιούμε πολύ εύκολα τη λέξη «ήρωας», καθώς τη χαρίζουμε για ένα buzzer beater, για ένα γκολ στο 90', για έναν τίτλο.
Όμως οι πραγματικοί ήρωες δεν χρειάζονται χρονόμετρο, διαιτητή ή εξέδρα, παρά μόνο μια στιγμή που όλοι οι άλλοι διστάζουν.
Ο Μίλαν Γκούροβιτς δεν κέρδισε κάποιον τελικό την Κυριακή, αλλά χάρισε σε έναν άνθρωπο το δικαίωμα να γυρίσει σπίτι του ζωντανός. Και ίσως αυτό να ήταν το πιο σημαντικό «buzzer beater» στη ζωή του.
