Το δάκρυ του Χάκπο μας θυμίζει όσα έχουν πραγματικά αξία
Η αλήθεια είναι μία: το ποδόσφαιρο κάποια στιγμή τελειώνει. Η οικογένεια μένει.
Κάποιες φορές το ποδόσφαιρο παύει να είναι απλώς ένα παιχνίδι. Δεν είναι μόνο τα γκολ, μια πανηγυρική κραυγή ή ένα βλέμμα προς τον ουρανό, καμιά φορά όλες αυτές οι στιγμές λένε πολλά περισσότερα από όσα μπορούν να περιγράψουν οι αριθμοί.
Πριν από λίγες ημέρες έγινε γνωστό πως η σύντροφος του Ολλανδου, Κόντι Χάκπο απέβαλε, βυθίζοντας την οικογένειά τους σε μια δύσκολη περίοδο. Ο διεθνής Ολλανδός παρά την οδύνη επέλεξε να παραμείνει με την εθνική ομάδα στο Μουντιάλ, μια απόφαση βαθιά προσωπική, που μόνο ο ίδιος και οι δικοί του μπορούν να αξιολογήσουν.
Απέναντι μάλιστα στο Μαρόκο βρήκε δίχτυα και αμέσως μετά δεν πανηγύρισε όπως έχουμε συνηθίσει. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, το βλέμμα του στράφηκε ψηλά και για λίγα δευτερόλεπτα όλος ο θόρυβος του γηπέδου χάθηκε. Εκείνη τη στιγμή δεν βλέπαμε τον επιθετικό της Ολλανδίας, αλλά έναν άνθρωπο που κουβαλούσε ένα βάρος πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε αποτέλεσμα.
Η μπάλα, βέβαια, συνεχίζει να γυρίζει αδιάφορη για τις ανθρώπινες ιστορίες. Η Ολλανδία ισοφαρίστηκε, το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση και στη διαδικασία των πέναλτι. Ο Χάκπο είχε ήδη αντικατασταθεί στο 113', με τον Τζάστιν Κλάιφερτ να περνά στη θέση του. Στα πέναλτι οι Ολλανδοί λύγισαν και το ταξίδι τους ολοκληρώθηκε με έναν άδοξο αποκλεισμό.
Ίσως, όμως, αυτή η ήττα να είναι τελικά η λιγότερο σημαντική της ιστορίας. Γιατί υπάρχουν αγώνες που δεν κρίνονται στα 90 ή στα 120 λεπτά, αλλά μάχες που δίνονται μακριά από τα φώτα των γηπέδων και δεν έχουν νικητές ή ηττημένους.
Λίγες μέρες πριν είναι αδύνατο να μη θυμηθεί κανείς όλο τον θόρυβο που προκλήθηκε γύρω από τον Ζερεμί Ντοκού, όταν επέλεξε να βρεθεί στο πλευρό της οικογένειάς του, σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του παιδιού του. Τότε ακούστηκαν πολλές απόψεις, κρίσεις και εύκολα συμπεράσματα, αλλά στο τέλος πρυτάνεψε το συναίσθημα και η λογική. Ότι η οικογένεια είναι πάνω από όλα.
Όσο για τον Χάκπο, η ιστορία του δράματός του έρχεται να υπενθυμίσει ότι πίσω από κάθε ποδοσφαιριστή υπάρχει ένας άνθρωπος. Ένας σύζυγος, ένας πατέρας, ένας γιος. Και όσο κι αν λατρεύουμε το ποδόσφαιρο, υπάρχουν στιγμές που η οικογένεια δεν είναι απλώς προτεραιότητα. Είναι το μοναδικό μέρος όπου πρέπει να βρίσκεσαι.
Γιατί τα τρόπαια θα μπουν στα ράφια, οι αποκλεισμοί θα ξεχαστούν και τα γκολ θα γίνουν βίντεο στο YouTube. Οι άνθρωποι, όμως, θυμούνται ποιος ήταν δίπλα τους όταν η ζωή έγινε πραγματικά δύσκολη. Και αυτό είναι μια νίκη που δεν καταγράφεται ποτέ στον πίνακα του σκορ.
