Η αϋπνία του Τζιμπρίλ Σισέ…

Ούτε καν αυτοί οι… «μαζί τα φάγαμε» μπορούν να ησυχάσουν! Η λαίλαπα είναι ασταμάτητη…

Κι όσοι έφυγαν ευχαριστημένοι από τη μεγάλη (κι επιτέλους ακομμάτιστη και ειρηνική) πορεία διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, κατά βάθος ξέρουν ότι τα πράγματα δεν μπορούν ν’ αλλάξουν. Άλλοι πια έχουν τα γκέμια και δεν τα ξεσφίγγουν…

Ένας απ’ αυτούς που δεν κοιμούνται –και θα τον πάρει ώρα…- είναι ο Τζιμπρίλ Σισέ. Για τους δικούς του λόγους.

Όχι, δεν θα πεινάσουν τα πέντε παιδιά του, δεν θα λιγοστέψουν οι λιμουζίνες του, δεν θα καταλάβει ποτέ κρίση ή υποκρισία.

Άλλο τον βασανίζει, κι έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ασχολείται μ’ αυτό.

Είναι το «αύριο» του, που δεν πρέπει να το (πολυ)βλέπει στην Ελλάδα, έστω κι αν ξέρει ότι εδώ έγινε και παραμένει βασιλιάς…

Γιατί σκέφτεται ότι ο «αυριανός» Παναθηναϊκός, αυτός που θα προκύψει στο άμεσο μέλλον, δεν θα είναι πια αυτός που ήξερε και έζησε, ιδίως την πρώτη χρονιά.

Εκ των πραγμάτων δεν θα μπορεί να είναι…

Γι’ αυτό, την ώρα που οι σφυγμοί του δεν είχαν καλά-καλά καταλαγιάσει μετά το τελευταίο ματς των play off, το οποίο ΥΠΕΓΡΑΨΕ ο ίδιος με δύο ακόμα γκολ, άφησε τη γλώσσα του χωρίς φραγμό.

«Ίσως είναι ένας καλός τρόπος για να φύγω…Έκανα ότι καλύτερο μπορούσα, έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου, και θα είναι ένας καλός τρόπος για μένα να φύγω…»

Αλήθεια, πικρή αλήθεια, και ρεαλισμός στο φουλ, που αποδεικνύεται άλλωστε από την επόμενη φράση του:

«Δεν είναι 100% σίγουρο ότι θα φύγω, αλλά αν υπάρξει μια καλή ευκαιρία, θα κοιτάξω να πάω κάπου αλλού…»

Πού να του κολλήσει ύπνος όταν όλα γυρίζουν στο μυαλό του;

Κι όσοι δεν πιστεύουν πως όλα γυρίζουν, όπως ακριβώς η μπάλα όταν φεύγει με φάλτσα από το πόδι του, ας κοιτάξουν την τελευταία φράση του:

«Θέλω να δω αν ακόμα το έχω να παίξω σε ένα μεγάλο πρωτάθλημα…»

Εκεί γυρίζει λοιπόν το μυαλό του –αυτό που δεν αφήνει εύκολα τον ύπνο να έρθει- κι είναι ξεκάθαρο ότι αν βρεθεί κάτι που ικανοποιεί τις φιλοδοξίες του, θα το ακολουθήσει. Μα με μισή, μα με… ολόκληρη καρδιά, θα το ακολουθήσει πάντως…

Ίσως αυτό να σκεφτόταν όταν πήγαινε στην Παιανία μετά τα μεσάνυχτα και μάζεψε τα πράγματά του, φεύγοντας μελαγχολικός τις βαριές πύλες της Παιανίας γύρω στις δωδεκάμισι…

Πριν τις περάσει, αυτός άνοιγε δρόμους στον Παναθηναϊκό δυο χρόνια τώρα, αυτός του έστρωσε –βράδυ Τετάρτης- το σεντόνι για να δοκιμάσει την τύχη του στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, καθαρίζοντας το παιχνίδι με την ΑΕΚ.

Μόνο που είπε ένα ψεματάκι λίγο πριν φύγει από το Στάδιο. Μάλλον… ψεματάρα, που οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ήθελε να πικράνει κανένα.

Γιατί όταν τον ρώτησαν αν θα μπορέσει να συνεχίσει ο Παναθηναϊκός χωρίς τον Σισέ, (στην ουσία δηλαδή… πώς θα σταθεί χωρίς Σισέ) είπε το ψέμα που λέγαμε:

«Φυσικά, έντεκα παίχτες παίζουν. Είμαι σίγουρος ότι ο Παναθηναϊκός θα βρει έναν καλό επιθετικό για να συνεχίσει αν φύγω…»

Έναν που θα βάλει… 47 γκολ σε δυο σεζόν στο πρωτάθλημα; Που θα παίρνει παραμάζωμα τις άμυνες; Που θα σηκώνει όλο το βάρος; Που θα αποτελεί τέτοια εγγύηση;

Κακά τα ψέματα λοιπόν! Κάτι τέτοιο είναι στην ουσία αδύνατο να γίνει!

Ναι, έντεκα παίχτες παίζουν κι έντεκα θα παίζουν ΚΑΙ στο μέλλον. Αλλά τέτοια ΕΡΓΑΛΕΙΑ δεν υπάρχουν και το ξέρουν όλοι, σε όλο το ελληνικό αθλητικό φάσμα…

Γι’ αυτό η νύχτα, που και για τον ίδιο ήταν δύσκολη, έγινε πολύ δυσκολότερη για τους φίλους του Παναθηναϊκού.

Γιατί οι άνθρωποι –όλων των… τάσεων- ξέρουν καλά ότι χωρίς τον Σισέ ο Παναθηναϊκός θα είναι διαφορετικός, θα είναι πολύ λιγότερο αποτελεσματικός, πολύ λιγότερο λαμπερός…

Κι αυτά τα… 23 και μισό μέσο όρο (!) γκολ ανά σεζόν, δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν…

Πολύ απλά, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ…

Γι’ αυτό τώρα ξεκινούν τα πραγματικά δύσκολα, κι αυτά δεν έχουν να κάνουν μόνο με τον Σισέ, που ΚΑΙ αυτός πάντως δυσκολεύτηκε χτες να κοιμηθεί, καθώς σκεφτόταν με ρεαλισμό την ωμή πραγματικότητα…

Μια πραγματικότητα που σφίγγει σαν μέγγενη, όπως τα συνεχιζόμενα μέτρα της κυβέρνησης, που έχει κάνει τον κόσμο να χάσει ύπνο, ηρεμία, χαμόγελο, να χάσει τον ίδιο του τον εαυτό…