Δύο αντίθετοι κόσμοι

Ανατρέχοντας πίσω στην φετινή Ευρωλίγκα και κοιτάζοντας τις δύο ομάδες που έφτασαν στον τελικό, η λέξη δικαιοσύνη σου έρχεται αβίαστα στο μυαλό. Για την Μακάμπι, μεγαλύτερη δικαιοσύνη αφού την δική της διάρκεια σε πολύ υψηλά στάνταρ απόδοσης δεν την εμφάνισε καμλία άλλη ομάδα. Για τον Παναθηναϊκό, βέβαια, η διάρκεια μηνών όχι μόνο δεν δείχνει κάτι, αλλά μάλλον δεν είναι και το ζητούμενο. Κι αυτή, είναι μια σημαντική διαφορά των δύο μονομάχων του τελικού.
Ο Ομπράντοβιτς δηλαδή, βάζει το πρόγραμμα στο κομπιούτερ και... πάει. Ξέρει ότι δεν έχει καέναν νόημα να παρουσιάσει... ιπτάμενο Παναθηναϊκό τον Δεκέμβριο. “Σημαδεύει” την κατάλληλη εποχή, καλή ώρα όπως φέτος με την Μπαρτσελόνα και η δουλειά του γίνεται. Ο Μπλατ αντίθετα, είχε μεγάλο στοίχημα μπροστά του. Κάθε αρχή και δύσκολη που λένε και αυτός δεν είχε περιθώρια στο νέο ξεκίνημα της Μακάμπι να πειραματιστεί και να χάσει εντυπώσεις που ήταν απαραίτητες για την ψυχολογία της ομάδας.

Ανατρέχοντας επίσης πίσω στην φετινή Ευρωλίγκα και κοιτάζοντας τις δύο ομάδες, ο καθένας καταλαβαίνει ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι δύο διαφορετικοί μπασκετικό κόσμοι. Εξ ου και ο τελικός θα είναι αποκλειστικά υπόθεση ρυθμού. Με τον Παναθηναϊκό να υπερτερεί γιατί ξέρει καλύτερα να επιβάλει τον δικό του. Και την Μακάμπι να επιδιώκει να τον πάει στα αδιάκοπα τρεξίματα στα οποία δύσκολα υπάρχει ομάδα να της παραβγεί.

Είναι παράξενο το στιλ των Ισραηλινών. Ούτε άναρχο το λες, ούτε και καλουπωμένο. Είναι μαγκιά του Μπλατ αυτό που έχει καταφέρει φέτος. Με τον Ομπράντοβιτς βέβαια, θα έχει μερικά ζόρια παραπάνω. Η Μακάμπι έχει περισσότερο ατομικό ταλέντο από τον Παναθηναϊκό. Εχει και περισσότερες λύσεις. Ο Πααθηναϊκό έχει περισσότερο... ομαδικό ταλέντο. Και είναι μείζον θέμα του τελικού ποιό θα υπερισχύσει.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ααμένονται δύο προσωπικές μονομαχίες. Του Καλάθη που θα κληθεί να αφήσει “εκτός αγώνα” τον Πάργκο. Ολα τα έχει κάνει ο Νικ από τότε που άρχισαν τα κρίσιμα, μπορεί να κάνει άλλο ένα. Του Εϊντσον που θα κληθεί να περιορίσει την πολυδιάστατη δράση του Διαμαντίδη. Μπορεί η Μακάμπι να έχει την... ευλογία και κατάρα των πολλών Αμερικανών, αλλά ο συγκεκριμένος πιο πολύ Ευρωπαίος είναι. Εχει μυαλό, έχει πειθαρχία, παίζει για την ομάδα, έχει κορμί, τα καταφέρνει καλά και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

Φυσικά και έχει ενδιαφέρον και η μάχη μέσα στις ρακέτες. Ο Παναθηναϊκός έχασε πολλά ριμπάουντ με την Σιένα. Δεν τα πλήρωσε, γιατί οι Ιταλοί έχαναν τα λέι απ. Οι Ισραηλινοί σε εκείνες τις θέσεις έχουν τον Σχορτσανίτη. Τον παίκτη που στον ημιτελικό δεν φάνηκε, αλλά... σκόραρε 16 πόντους. Εκτιμώ ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει ψηλό με τις δυνατότητες του Σοφοκλή. Εκτιμώ όμως και ότι οι ψηλοί του Πααθηναϊκού μπορούν να κάνουν μέσα από συγκεκριμένο σχέδιο δράσης την Μακάμπι να... ψάχνει τις δυνατότητες του Σοφοκλή.

Πάμε για ντέρμπι λοιπόν. Με τις δύο ομάδες να έχουν σημεία που υπερτερούν. Και να καλούνται φυσικά να τα αναδείξουν περισσότερο από τον αντίπαλο, προκειμένου να τελιεώσουν την χρονιά με το τρόπαιο του πρωταθλητή Ευρώπης.