Ένα… μάνταλο με νόημα…

Το φουλάρι του «ινδιάνου» τραγουδοποιού κι αυτή η αίσθηση ευγένειας, το πικρό χαμόγελο που έβγαινε συχνά από τα χείλη του, είναι ακόμα στα μάτια μας, όπως και στ’ αυτιά μας αυτή η φωνή ωκεανός, πότε ταραγμένος και πότε ήρεμος…

Αυτός ο ευαίσθητος, ανοιχτόμυαλος, κιμπάρης Σαλονικιός, πρόλαβε να μας τα πει πολύ πριν φύγει. «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο…»

Υπάρχουν όμως ψευτόμαγκες, τσαρλατάνοι, εθελοντές του μηδενός και του τίποτα, που ξέρουν να κάνουν επίδειξη δύναμης όπου τους παίρνει, πάντα ανάλογα με τις συνθήκες… Τέτοιους συνάντησε μπόλικους ο Παναθηναϊκός εκεί στο Βόλο, εκεί που είδε… μανταλωμένη την πόρτα και τα σκυλιά λυτά…

Έτσι δηλαδή για να καταλάβει ότι δεν αποτελεί καμιά δύναμη στο ποδόσφαιρο, κάποια οντότητα σαν ομάδα, ότι δεν διαφέρει και πολύ από τον Πανσερραϊκό που υποβιβάστηκε. Έτσι τον αντιμετώπισαν, πέρα από τα κραυγαλέα δικά του λάθη και παραλείψεις…

Το… λυπητερό τραγούδι του το είπε από νωρίς αυτός ο… άρχοντας του αγώνα, ο Μάνταλος πώς τον λένε. Είδε τον Βόλο του Μπέου σαν… Μπαρτσελόνα και τον Παναθηναϊκό όπως είπαμε ήδη: σαν Πανσερραϊκό… Κι αυτός που έχει κλοτσήσει μπάλα έστω στην αυλή του σχολείου του –ακόμα κι αυτοί που γέμιζαν το πλαστικό μπουκάλι πορτοκαλάδας με χαρτιά για να το μετατρέψει σε μπάλα- καταλαβαίνει τη διάθεση του διαιτητή.

Δεν έδινε απλά τα… σπόρια στους γηπεδούχους, αλλά φέτες ολόκληρες από το καρπούζι. Στην πρώτη –ας τη βαφτίσουμε επίμαχη- φάση στην περιοχή του Παναθηναϊκού, τσουπ κόκκινη κάρτα στον Σεντρίκ Καντέ, ο οποίος μόλις που ακούμπησε τον Μπρέσκα. Ακόμα και το… δυναμόμετρο που έλεγε ο Παναγιώτης Βαρούχας, θα είχε μείνει «βουβό», αφού ο Καντέ ίσα που ακούμπησε τον παίχτη του Βόλου (ο οποίος μάλιστα ξάπλωσε ετεροχρονισμένα).

Κόκκινη κάρτα με ΤΟΣΗ ευκολία; Με τόση σιγουριά; Με τέτοια άνεση; Μπράβο στον κύριο διαιτητή. Άντε και στο επόμενο μουντιάλ…

Με δέκα λοιπόν ο Παναθηναϊκός. Αρχίζει το δεύτερο ημίχρονο, κάνει ο Βόλος το 2-0, όλα καλά και τελειωμένα. Τελειωμένα; Όχι, γιατί ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά αντιδρά και κάνει το παιχνίδι 2-2. Ε, από τότε δεν πήρε ούτε… πλάγιο άουτ! Φάουλ στον Ζιλμπέρτο, «παίζετε», λέει ο διαιτητής. Φάουλ στον Γκαρσία, ξανά «παίζετε». Δεν μιλάμε καν για τη φάση που ο Παναθηναϊκός ζήτησε πέναλτι. Να δεχτούμε ότι δεν υπήρχε πρόθεση στο χέρι.

Πάμε παρακάτω. Καλώς απέβαλε τον Μπουμσόνγκ με το καθαρό και σκόπιμο χέρι του στη φάση του πέναλτι, εκεί που ο Παναθηναϊκός έμεινε με εννέα παίχτες. Όταν το αποκρούει ο Τζόρβας, αρχίζουν οι… κρύοι ιδρώτες. Παίζεται το παιχνίδι ή… «παίζετε» κύριε Μάνταλε;

Γιατί ακόμα και μετά το 3-2 του Μαρτίν, ναι, παιζόταν, κι ας ήταν ο Παναθηναϊκός με εννέα παίχτες. Ποιος… Παναθηναϊκός όμως; Είπαμε: Πανσερραϊκό τον έβλεπε ο κύριος διαιτητής. Γιατί τότε έγιναν τα αδιανόητα, η απόδειξη ότι έβλεπε τους πράσινους σαν Πανσερραϊκό.

Οι μπάλες άρχισαν να πέφτουν βροχή στον αγωνιστικό χώρο και το παιχνίδι σταματούσε ανά δέκα δευτερόλεπτα. Αυτά συνέβαιναν άλλες δεκαετίες και επανήλθαν για να μας φρεσκάρουν τη μνήμη, επειδή ήταν ξεχασμένα. Ξαπλώνει στο χορτάρι ο Μπρέσκα για κανα λεπτό. Οκέι. Ε, ο κύριος διαιτητής κράτησε παραπάνω… 16 δευτερόλεπτα. Δεκαέξι!! Όσες περίπου και οι μπάλες που πετάχτηκαν…

Κι έτσι, με… μανταλωμένες τις πόρτες, ο Παναθηναϊκός παίρνει το μήνυμα. Μα γιατί το τραγούδι να ναι λυπητερό; Επειδή το τρένο πάτησε μόνο τους μάγκες, όχι τους ψευτόμαγκες… «Λοξή φάλαγγα», σαν αυτή που είχε δημιουργήσει ο μακαρίτης ο Παπάζογλου…

Σε μιαν έξαψη απάνω, σε χορό μαγικό, ο Παναθηναϊκός αντιλήφθηκε πως όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, γιατί κανείς εδώ δεν τραγουδά, κανένας δεν χορεύει… Ή μήπως χορεύουν τα ποντίκια, αφού λείπει η γάτα; Πώς το είπε κι ο Μπέος; «Είστε φλώροι και σας……»

Το καταλάβαμε…