Όταν οι σταρς έγιναν ευθυνόφοβοι

Ο ΠΑΟΚ έκανε επτά κλασικές ευκαιρίες. Όχι σουτάκια ή τελικές. Φάσεις που λες πως δεν γίνεται να χαθεί το γκολ. Μία φορά οι παίκτες του βγήκαν τέσσερις με δύο, μία τρεις με δύο, βγήκαν τετ α τετ, βγήκαν με ελεύθερα σουτ στο ύψος του πέναλτι. Σε δύο περιπτώσεις, ένα μέτρο από τη μικρή περιοχή έψαχναν πάσα.

Αυτοί μάλιστα που έψαχναν πάσα, ήταν οι Βιεϊρίνια και Ίβιτς, οι δύο πρώτοι περυσινοί σκόρερ. Ιδιαίτερα ο Ίβιτς που φέτος έχει να σκοράρει από τις 19 του Σεπτέμβρη, θα έπρεπε να ψάξει το γκολ. Είναι και θέμα εγωισμού σε κάποια φάση.

Στο μυαλό μου όπως καταλαβαίνετε, ταξιδεύει το ενδεχόμενο να υπήρχε μία αλληλεγγύη μεταξύ των παικτών περιμένοντας το γκολ του Παναθηναϊκού επί της Τρίπολης. Αλλά μία τέτοια προσέγγιση αγώνα δεν μπορείς να γνωρίζεις ποτέ αν έγινε ή όχι. Και θα σταθώ στο κομμάτι που πιστεύω πως πρέπει να μας προβληματίσει.

Η ψυχολογία της ομάδας είναι τραγική. Βλέπουμε βλέμματα φοβισμένα, βλέμματα που παίζουν για να παίζουν και όχι για να επιβληθούν επί του αντιπάλου. Βλέπουμε σταρς να είναι συμβιβασμένοι κάνοντας χαμαλίκι μέσα στο γήπεδο και κανένας να μην έχει τη διάθεση να κάνει τη διαφορά.

Η εικόνα του Σαλπιγγίδη πχ να γυρίζει για να μαρκάρει τον Λίμα και να μην τον αφήνει να βγάλει ούτε μία σέντρα προς τη περιοχή του Χαλκιά πλην των στημένων φάσεων είναι κάτι που τιμά τον παίκτη, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν αποκτήθηκε για αυτόν τον λόγο.

Η εικόνα του Βιεϊρίνια να κρατά τη θέση του, επίσης είναι μία εικόνα που τον τιμά, αλλά μάλλον κάπου του διαφεύγει πως είναι ο ποδοσφαιριστής με τα εντυπωσιακότερα χαρακτηριστικά από αυτούς που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα.

Η εικόνα του Ίβιτς να κυνηγάει τις μπάλες μέχρι το 90΄και αυτή τον τιμά, αλλά τυγχάνει ο ΠΑΟΚ να έχει εξαιρετικούς κόφτες από πίσω του που πληρώνονται μόνο για αυτό το πράγμα.

Από τους τρεις παραπάνω, περιμένεις να δημιουργηθεί πλεονέκτημα, αλλά επί της ουσίας αυτό που διασφαλίζουν είναι ανασταλτική ισορροπία. Και αυτό έχει να κάνει με τη ψυχολογία τους, η οποία βρίσκεται, όπως και όλης της ομάδας, στο ναδίρ.

Τι μπορεί να συμβεί από εδώ και πέρα; Αποτελεί όντως μεγάλο ερωτηματικό το πώς ο ΠΑΟΚ θα ξεφύγει από αυτή τη μίζερη αντιμετώπιση των αγώνων του. Το ερωτηματικό ενισχύεται από το γεγονός πως θεωρώ ανόητο να ποντάρει σε αυτόν τον παίκτη που λέγεται Μουσλίμοβιτς. Με λίγα λόγια, δεν έχει και ποδοσφαιριστή για να υποστηρίξει έστω το κλασικό του παιχνίδι, στη κορυφή της επίθεσης.

Το ότι το αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ γέμισε ευθυνόφοβους, έχει να κάνει και με το κλίμα που υπάρχει στα πέριξ της ομάδας. Για ακόμη μία φορά, μερίδα οπαδών βρέθηκε στη Τούμπα να γιουχάρει την ομάδα και βέβαια κυρίως τον Σαλπιγγίδη – έχει καταντήσει γραφικό πλέον – ενώ ο εκνευρισμός του κοινού ολοένα και αυξάνεται σε σημείο τέτοιο που να μην κατανοεί πως ο ΠΑΟΚ έκανε στο Καυτανζόγλειο ένα από τα πλέον υποφερτά του παιχνίδια χωρίς να έχει μάλιστα στη σύνθεσή του τους Κοντρέρας και Γκαρσία.

Νομίζω πως ο εκνευρισμός του κοινού οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη διοικητική μουγγαμάρα. Κυρίως στο κομμάτι του αγωνιστικού τμήματος, έχει να ακουστεί μία σοβαρή κουβέντα για το παρόν και το μέλλον της ομάδας εδώ και μήνες.

Με αποτέλεσμα το κοινό να υποθέτει και να εξωτερικεύει διάφορα ακραία πράγματα, η ομάδα να αισθάνεται αυτό το κλίμα ολοένα και περισσότερο και η εικόνα της να μην μπορεί να ξεφύγει από τη μιζέρια που προσφέρει η γενικότερη ανασφάλεια.

Υ.Γ.: Μέσα σε όλα, ένα παιδί που ο ΠΑΟΚ και το κοινό του το αδίκησαν, μπαίνει στο γήπεδο από το πουθενά, παίζει μακριά από τη φυσική του θέση, κάνει ένα άκρως ποιοτικό παιχνίδι και ετοιμάζεται από εδώ και στο εξής για το νέο… παραγκωνισμό του. Μπάφι ψυχάρα, για πάντα πουλενάρα.