Απαξίωση κατά συρροή

Πρωτάθλημα δεν μπορεί να γίνει με δύο πόλεις και δύο γειτονιές, είπε στην πρόσφατη παρουσίαση του All Star Game ο Βασίλης Οικονομίδης. Σωστό, κι ας μην κάνει τίποτα επί της ουσίας ο ΕΣΑΚΕ του οποίου ηγείται για να το βελτιώσει. Άλλο είναι το θέμα όμως. Ποιές είχε στο μυαλό του όταν μίλαγε για δύο πόλεις. Την Αθήνα και τον Πειραιά; Η είχε σαν μία την Αττική και υπολόγιζε και την αγαπημένη του Καβάλα; Γιατί αν ισχύουν οι... υποψίες ότι σαν δεύτερη πόλη ανέφερε την Θεσσαλονίκη ε, ούτε από το γεγονός ότι είναι Θεσσαλονικιός μπορεί να δικαιολογηθεί.

Η 16η Μαρτίου είναι επέτειος για Άρη και ΠΑΟΚ. Ο ένας πανηγύριζε το επεισοδιακό Κυπελλούχων στον τελικό της... καρέκλας στο Τορίνο με την Εφές, ο άλλος σφράγισε την κατάκτηση του Κόρατς από την Στεφανέλ Τριέστε. Μόνο ο Μαρκόπουλος έχει μείνει να θυμίζει ότι το τότε με το τώρα έχουν κάποια σχέση. Γιατί όλα τα άλλα, είναι πολύ διαφορετικά, με το παρόν να υστερεί δραματικά.

Νόμος είναι στη ζωή πως ό, τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Κατέβηκε το μπάσκετ στην Αθήνα, κατέβηκε και το επίπεδο των δύο μεγάλων της Θεσσαλονίκης. Το θέμα είναι πώς αντιμετωπίζεις την ύφεση και τι κάνεις για να βγεις από αυτήν. Αν μείνεις, πάντως, με τις αναμνήσεις του παρελθόντος και θεωρείς ότι αυτές θα σε... ταΐζουν μια ζωή και θα έχουν στα ψηλά, τότε προκοπή δεν βλέπεις. Και σε μεγάλο βαθμό, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ το έκαναν και το πληρώνουν.

Έφυγαν οι παράγοντες που τα έβαζαν χοντρά, έφυγαν και οι... φερτοί οικονομικοί παράγοντες που είχαν πάρει με κυβερνητικές εντολές για επιχειρηματικά ανταλλάγματα, τις ομάδες όταν ακόμα είχαν λίγη από την λάμψη του παρελθόντος, χωρίς καν να έχουν σχέση με τη Θεσσαλονίκη. Έμειναν χρέη, έμεινε κι ένας ανθρώπινος ίσως, αλλά εκτός πραγματικότητας εγωισμός ότι κάποια υπέρτατη δύναμη τους χρωστάει και θα τους τα ξαναφέρει όλα δεξιά ανεξαρτήτων χειρισμών.

Όπου μπαίνουν όμως στη μέση διοικήσεις πρωτοδικείων, οπαδών που αντέχουν στο πορτοφόλι λίγο παραπάνω, επιτροπών σωτηρίας και άλλων τέτοιων ελληνικών... εφευρέσεων, η μοίρα μοιάζει προδιαγεγραμμένη. Κι αν αυτό πάει κυρίως στον ΠΑΟΚ, για να μην αδικήσουμε την πιο στρωτή πορεία που ακολουθεί ο Άρης επί Δαμιανίδη, δεν είναι ότι κι αυτός στερείται προβλημάτων. Όχι βέβαια σαν του μεγάλου αντιπάλου, που αφού του χαρίστηκαν ένα σωρό χρέη... φρόντισε μέσα σε τρία – τέσσερα χρόνια να τα επαναφέρει και να τα αυξήσει.

Μια φορά, μπορεί να μην τα υπολογίσεις σωστά τα πράγματα. Αν δεις όμως το λάθος, αν υποστείς το πάθημα και συνεχίσεις τον ίδιο δρόμο, τότε είσαι αδικαιολόγητος. Στον ΠΑΟΚ τα διοικητικά λάθη γίνονται κατά συρροή, στον Άρη μοιάζει να έχει σβήσει η φλόγα του Δαμιανίδη να επαναφέρει σε υψηλό επίπεδο την ομάδα, ίσως να τα περίμενε αλλιώτικα και πιο γρήγορα και να τον πήρε από κάτω.

Όπως και να 'χει, μοιάζει μακρινή η μέρα που ο κάθε Μπορόβνιακ θα κάνει κάθε βράδυ την προσευχή του αν βρει ένα συμβόλαιο στον Άρη, αντί να τον παρατάει στην πρώτη πρόταση που θα του έρχεται, λέγοντας «μεγάλη ομάδα ο Άρης, αλλά...». Τουλάχιστον αυτός κάτι είπε, γιατί στον ΠΑΟΚ ούτε τα κλειδιά των σπιτιών δεν τους αφήνουν οι φευγάτοι από την φούρια τους να εξαφανιστούν.