Θέλει πλάνο η αποκέντρωση

Καλά κάνουν δέκα χρόνια και πηγαίνουν τα all star games στην επαρχία. Το αυτονόητο είναι. Άλλο αυτό, όμως και άλλο να μιλάμε για αποκέντρωση με την μία και μοναδική αφορμή του διήμερου χαλαρώματος. Πράγματι το χαίρεται ο κόσμος της κάθε πόλης που το φιλοξενεί, πράγματι στις εξέδρες υπάρχει γιορτή και ειδικά οι πιτσιρικάδες νιώθουν… βασιλιάδες με τις παράπλευρες εκδηλώσεις, αλλά η πραγματική αποκέντρωση του μπάσκετ είναι τελείως διαφορετικό πράγμα.

Χίλια δίκια έχει ο Βασίλης Οικονομίδης να λέει ότι δεν προσφέρει κάτι ένα πρωτάθλημα μεταξύ δύο πόλεων και πολλών… γειτονιών. Όπως δίκιο έχουν και όσοι λένε «κι εμείς θέλουμε την επαρχία στο προσκήνιο, όμως αν δεν έχουν ομάδες να ανέβουν τι να κάνουμε, να τις ανεβάσουμε με το ζόρι»; Ε ναι λοιπόν. Με το ζόρι. Όχι άρπα – κόλλα. Με ένα σωστό σχέδιο, όμως, πολλά μπορούν να γίνουν.

Στο περσινό παιχνίδι, σ’ εκείνο το τρομερό γήπεδο στο Ηράκλειο, σε ένα διάλειμμα που είχαμε πιάσει κουβέντα με τον πρόεδρο του ΕΣΑΚΕ, πέρασε ένα σωρό κόσμος που τον… παρότρυνε να «κάνει κάτι» για να μην μένει ανενεργό το γήπεδο. Να δώσει τέλος πάντων κίνητρα για να μπουν λεφτά και να φτιαχτεί μια γερή ομάδα από το Ηράκλειο (κάποιοι… υπεράνω μιλούσαν και για το νησί ολόκληρο) που να επανέλθει στο προσκήνιο.

Είχα ρωτήσει τότε τον Οικονομίδη αν είναι εφικτή η πρακτική των «προσκλήσεων». Του να δίνονται δηλαδή θέσεις σε ομάδες που έχουν μια σειρά αυστηρών κριτηρίων. Μου είχε αφήσει να εννοηθεί ότι μπορεί να γίνει. Αλλά σίγουρα αυτό θα πρέπει να είναι το βασικό πλάνο, όχι να τρέχουν για να βρουν λεφτά και να επιβιώσουν οι υπάρχουσες ομάδες και δευτερευόντως ν’ ασχολούνται και με αυτό.

Ακόμα και η ανώτερη αρχή που είναι η Πολιτεία, μπορεί να δεχθεί μια εισήγηση που να είναι όμως μελετημένη, τεκμηριωμένη και σοβαρή. Να αρχίζει για παράδειγμα ένας «διαγωνισμός» από τον Οκτώβριο, που να προσκαλούνται ομάδες που ενδιαφέρουν να καταθέσουν ένα «μπίζνες πλαν» με εγγηυήσεις και υπογραφές. Για το γήπεδο που θα έχουν και για τα λεφτά που θα μπορούν να διαθέσουν αν κληθούν την επόμενη χρονιά στην Α1. Όχι με λόγια του αέρα, αλλά με επιταγές και εγγυητικές. Και προς τον Απρίλιο, να συνεδριάζει μια επιτροπή που θα έχει συσταθεί γι’ αυτόν τον λόγο, να επιλέγει την μία, που θα κρίνεται ως η πληρέστερη πρόταση και να την βάζει στην Α1. Το ποιος θα βγαίνει δεν το ξέρω. Ας το βρουν. Ετσι κι αλλιώς, όπως είχαμε ζήσει και με την περίφημη υπόθεση της Καβάλας, όταν θέλουν κάτι, την βρίσκουν την άκρη. Και καλώς υπάρχει η Καβάλα στην Α1. Ετσι ας βρεθούν κι άλλες πόλεις.

Είναι βέβαιο ότι αν υπάρξει η δυνατότητα, θα… μπουκάρουν αμέσως 5-6 πόλεις. Θα βρεθούν ενδιαφερόμενοι και στην Πάτρα και στην Λάρισα και στην Κρήτη, και σε άλλα μέρη, αν ξέρουν ότι θα είναι μεν «σκληρές» οι εξετάσεις τους, αλλά αν… περάσουν θα μπουν σε σωστά οργανωμένο χώρο που μπορεί και να τους ωφελήσει. Και φυσικά δεν θα ωφελήσει μόνο τους ίδιους.

Ξέρω, με τις παρούσες συνθήκες όλες αυτές οι σκέψεις είναι σα να ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα. Μα μόνο με κάτι πραγματικά δραστικό θα μπορεί να υπάρξει αναζωογόνηση. Η αποκέντρωση είναι μια λύση, αλλά θέλει πλάνο και οργάνωση.