Ο εργάτης δικαιώνεται

Όταν επέστρεψε ο Γιώργος Παράσχος στον Ηρακλή οι περισσότεροι (μαζί και με εμένα) ήταν επιφυλακτικοί. Να σας πω την αλήθεια το φετινό του πέρασμα από την Ξάνθη με είχε μπερδέψει αρκετά, καθώς με το ίδιο υλικό ο Νίκος Παπαδόπουλος κατάφερε στη συνέχεια να ανεβάσει τους ακρίτες, αγωνιστικά και βαθμολογικά.

Έναν προπονητή πάντως για να τον κρίνεις χρειάζεται υπομονή και κυρίως αποτελέσματα. Τα μέχρι στιγμής του Ηρακλή με τον Παράσχο στον πάγκο του «λένε» συγκεκριμένα πράγματα και τα περισσότερα… κλίνουν προς το θετικό.
Σε πέντε παιχνίδια ο Παράσχος έχει δύο διπλά με Πανσερραικό και Άρη και τρεις ισοπαλίες με Αστέρα Τρίπολης και Ξάνθη εντός, αλλά και Ολυμπιακό Βόλου εκτός έδρας. Αήττητος δηλαδή στους συγκεκριμένους αγώνες. Ένας απολογισμός θετικός για το αήττητο και τις δύο σημαντικές νίκες, αν και θα μπορούσε να είχε συγκεντρώσει κι άλλους βαθμούς αφού δεν επικράτησε στο Καυτανζόγλειο των Αστέρα και Ξάνθης.

Πέραν του απολογισμού και των αποτελεσμάτων, ο προπονητής του Ηρακλή δείχνει ότι παραμένει εργατικός, σοβαρός και πολλές φορές δεν σηκώνει… μύγα στο σπαθί του. Θυμίζω τις τρεις «τιμωρίες» μέχρι στιγμής σε Κυριαζή, Σολτάνι και Λίμα για πειθαρχικά παραπτώματα, κάτι που δείχνει πως ο Παράσχος είναι αποφασισμένος να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να κρατήσει μία ισορροπία στα αποδυτήρια.
Η πειθαρχία και η σοβαρότητα είναι δύο στοιχεία που πάντα κουβαλούσε μαζί του, σε όποια ομάδα και αν εργάστηκε.

Προς τιμήν του δε, δέχτηκε να κάνει συμβόλαιο μέχρι το τέλος της σεζόν και παρά το ότι γνωρίζει πως κατά πιθανότητα θα αποτελέσει παρελθόν το καλοκαίρι, παραμένει συγκεντρωμένος για να μαζέψει όσους περισσότερους βαθμούς γίνεται.
Τώρα αν τερματίσει στην πεντάδα, δεν το ξέρω. Μπορεί να υπάρξει απόφαση της διοίκησης για την παραμονή του, αλλά αυτό είναι τελείως υποθετικό προς το παρόν.

ΥΓ. Φίλε Μάριε τα «καφενεία» τα ανέφερα για τα όσα λεγόντουσαν πριν το Άρης-Ηρακλής. Αν θεωρείς ότι ο Ηρακλής έχει πάρει ήδη το πιστοποιητικό καλά κάνεις, αλλά μέχρι να γίνει οφείλουμε να καταγράφουμε την αλήθεια. Για να κοιτάξεις ψηλά (όπως όλοι μας θέλουμε) πρέπει να υπάρξουν πρώτα οι προϋποθέσεις. Η μιζέρια υπάρχει εδώ και πέντε χρόνια και αποτυπώθηκε στα εισιτήρια που κόπηκαν στο εντός έδρας παιχνίδι με την Ξάνθη.
Με 15 και 20 χιλιάδες κόσμο μπορείς να κοιτάξεις ψηλά και νομίζω πως συμφωνούμε σε αυτό. Νομίζεις ότι μου αρέσει κάθε χρόνο να μιλάω για πιστοποιητικά, πορείες, παραμονές, δικαστήρια, προσφυγές; Να είσαι καλά…