8 χρόνια χωρίς τον Παύλο Γιαννακόπουλο - Για πάντα ανάμεσά μας

Γράφουν οι Διονυσία Προκόπη και Γιάννης Κουβόπουλος

Κι όμως, ο χρόνος δεν στάθηκε αρκετός για να ξεθωριάσει τη μνήμη του. Αντιθέτως, η παρακαταθήκη που άφησε πίσω του παραμένει πιο ζωντανή από ποτέ. Το αποτύπωμά του παραμένει ανεξίτηλο, κρατώντας το όνομά του ζωντανό στη συλλογική μνήμη.

Η αγάπη του για τον Παναθηναϊκό, η αφοσίωσή του στην αριστεία και η πρωτοποριακή του πορεία στον επιχειρηματικό κόσμο συνεχίζουν να αποτελούν πηγή έμπνευσης. Γιατί οι άνθρωποι που αφήνουν πραγματικό αποτύπωμα δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Ζουν μέσα από το έργο τους, τις ιδέες τους και τις ζωές που επηρέασαν. Και ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι αναμφίβολα ένας από αυτούς.

Ένας αυθεντικός αυτοδημιούργητος άνθρωπος

Είχαν περάσει εννέα χρόνια από τη στιγμή που ο Δημήτριος Γιαννακόπουλος πήρε την απόφαση να αφήσει τη Σελλασία και τη Σπάρτη και να αναζητήσει την τύχη του στην Αθήνα, όταν γεννιέται ο Παύλος Γιαννακόπουλος, στις 20 Αυγούστου 1929. Ήταν το δεύτερο παιδί του Δημήτρη και της Κατερίνας Γιαννακοπούλου, -η μεγαλύτερη αδελφή Βασιλική, είχε γεννηθεί τρία χρόνια νωρίτερα- που έμελλε να γράψει ιστορία στην ελληνική φαρμακοβιομηχανία.

Το φαρμακείο που είχε ιδρύσει ο πατέρας του στην οδό Πειραιώς το 1924, έγινε ο τόπος όπου μυήθηκε στον κόσμο του φαρμάκου, καθώς από μικρή ηλικία θήτευσε στο πλάι του πατέρα του. Στο μεταξύ, η οικογένεια είχε αποκτήσει δύο ακόμη μέλη, τον Θανάση και τον Κώστα. Αφού τελειώνει το σχολείο, ο Παύλος Γιαννακόπουλος το 1950 ξεκινά τις σπουδές του στην ΑΣΟΕΕ. Συνεχίζει, όμως, να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση και με μια τσάντα στα χέρια, με δείγματα φαρμάκων, γύριζε με τα πόδια όλη την Αθήνα. Το γεγονός που του ανατρέπει τη ζωή, έρχεται το 1951, με τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του. Σε ηλικία 21 ετών αναλαμβάνει την ευθύνη όλης της οικογένειας, αναγκάζεται να δουλέψει σκληρά, από το ξημέρωμα μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα, όμως τα καταφέρνει.

Το 1960 ήταν 31 ετών όταν ίδρυσε τη ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ, όμως είχε διανύσει ήδη πολλά χιλιόμετρα -κυριολεκτικά και μεταφορικά- στην αγορά του φαρμάκου. Από το παλιό αθηναϊκό σπίτι που στεγαζόταν αρχικά η ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ, με την «ξύλινη σκάλα, όχι σε πολύ καλή κατάσταση» και τη «σκεπή από παλιές λαμαρίνες» όπως λένε οι μαρτυρίες, χρειάστηκε μόλις δέκα χρόνια για να κάνει το άλμα. Έχοντας πάντα στο πλευρό του, τους αδελφούς του Θανάση και Κώστα, και την αδελφή του Βασιλική, είχε στο μεταξύ καταφέρει να πείσει τους μεγαλύτερους διεθνείς φαρμακευτικούς οίκους να τον εμπιστευτούν, συνάπτοντας πολύχρονες στρατηγικές συνεργασίες, πολλές εκ των οποίων συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Η μετατροπή της ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ σε Α.Ε. και η μετονομασία της σε ΒΙΑΝΕΞ είναι καθοριστική, τόσο για το μέλλον του ίδιου του Παύλου Γιαννακόπουλου, όσο και για την εξέλιξη του κλάδου του φαρμάκου τα επόμενα χρόνια.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 θα γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του, τη Δέσποινα Γιαννακοπούλου. Θα την ερωτευτεί κεραυνοβόλα, θαμπωμένος από την ομορφιά και την καλλιέργεια της. Η Δέσποινα Γιαννακοπούλου θα αποτελέσει το μεγαλύτερο στήριγμά του και θα περάσουν μαζί μια ολόκληρη ζωή. Το 1974, στις 22 Ιουνίου, γεννιέται ο γιος του, Δημήτρης, και από εκείνη τη στιγμή ο χρόνος αλλάζει και χτίζεται μια σχέση μοναδική. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος θα μεταδώσει στον Δημήτρη το πάθος του για την οικογένεια, τη δουλειά, την πατρίδα και τον Παναθηναϊκό.

Τα χρόνια που ακολουθούν, η ΒΙΑΝΕΞ ακολουθεί μια πορεία ραγδαίας ανάπτυξης και ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι παρών σε κάθε έκφανση της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων το 1978, διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Συλλόγου Αντιπροσώπων Φαρμακευτικών Ειδών και Ειδικοτήτων (ΣΑΦΕΕ), πρόεδρος του Συνδέσμου Εμπορικών Αντιπροσώπων Αθηνών, καθώς και αντιπρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ), ενώ βραβεύθηκε πολλές φορές από οικονομικούς, επιχειρηματικούς και επιστημονικούς φορείς της Ελλάδας και του εξωτερικού. Καθοριστική ήταν, επίσης, η συμβολή του στη δημιουργία του πρώτου Φαρμακευτικού Μουσείου της χώρας στη Θεσσαλονίκη, καθώς ήταν δωρητής και μέλος της οργανωτικής επιτροπής του.

Ως αυθεντικός αυτοδημιούργητος άνθρωπος, χαρακτηριζόταν από έντονη κοινωνική ευαισθησία. Η κοινωνική προσφορά ήταν προτεραιότητα για αυτόν, μέχρι και τον θάνατό του, στηρίζοντας ανθρώπους που βρίσκονταν σε ανάγκη, χωρίς καν να τους γνωρίζει πολλές φορές, ενώ δεν ξεχνούσε ποτέ την ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σελλασία Λακωνίας.

Ο χρόνος θα σταματήσει στις 10 Ιουνίου 2018, όταν φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών. Την παρακαταθήκη του, όσον αφορά την κοινωνική προσφορά, έχει αναλάβει να συνεχίσει το «Ίδρυμα Παύλος Γιαννακόπουλος», μέσα από δωρεές στους κρίσιμους τομείς της υγείας, της παιδείας και του αθλητισμού.

Ο πατριάρχης της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος κατέκτησε την κορυφή της ελληνικής φαρμακευτικής παραγωγής, ακολουθώντας μια συνεχώς ανοδική πορεία και κερδίζοντας τελικά το προσωνύμιο του «πατριάρχη της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας».

Χρονολογία σταθμός είναι το 1960, όταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος ίδρυσε την εταιρεία ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ και έφερε για πρώτη φορά στην Ελλάδα φαρμακευτικά σκευάσματα διεθνών φαρμακευτικών οίκων, δίνοντας πρόσβαση στους Έλληνες ασθενείς σε νέες θεραπείες.

Το 1971 έρχεται η ίδρυση της ΒΙΑΝΕΞ που αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας τεράστιας προσπάθειας, για την υλοποίηση ενός μεγάλου οράματος. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος, αφού απέκτησε την απαραίτητη τεχνογνωσία, προχώρησε στην έναρξη της βιομηχανικής παραγωγής. Από το 1977 μέχρι και το 1999, η ΒΙΑΝΕΞ ανέπτυξε τέσσερις παραγωγικές μονάδες, η καθεμία εξειδικευμένη σε διαφορετικό τύπο φαρμακευτικών προϊόντων, ενώ στα γραφεία της κεντρικής διοίκησης δημιουργήθηκε το κέντρο διανομής τελικών προϊόντων. Με συνεχείς επενδύσεις σε προηγμένο τεχνολογικό εξοπλισμό, τα τέσσερα εργοστάσια της ΒΙΑΝΕΞ σήμερα, αποτελούν υπερσύγχρονες μονάδες εκ των πλέον εξελιγμένων στον ευρωπαϊκό χώρο.

Η διορατικότητα του Παύλου Γιαννακόπουλου για την ανάπτυξη της αγοράς του φαρμακείου, τον οδήγησε το 1995 να ιδρύσει την ΒΙΑΝ Α.Ε, εταιρεία του ομίλου ΒΙΑΝΕΞ. Η ανοδική πορεία που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια τα Μη Συνταγογραφούμενα Φάρμακα (ΜΗΣΥΦΑ) και τα παραφαρμακευτικά προϊόντα, τον δικαίωσε. Επίσης, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στους Έλληνες ερευνητές, με την ίδρυση της ELDRUG S.A. το 2006, ενώ το 2011 η ΒΙΑΝΕΞ έλαβε έγκριση προμηθευτή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (World Health Organization), καθώς και της UNICEF.

Το 2013 παραδίδει τα ηνία του Ομίλου στον γιο του, Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Μετά τον θάνατο του Παύλου Γιαννακόπουλου, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, αναλαμβάνει την προεδρία του Ομίλου το 2019.

Η ΒΙΑΝΕΞ εδώ και αρκετά πλέον χρόνια βρίσκεται στην κορυφή της εγχώριας φαρμακοβιομηχανίας, πάνω και από τις πολυεθνικές εταιρείες φαρμάκου που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας.

Ο Όμιλος επεκτείνεται και γεωγραφικά, προστίθενται συνεχώς νέες δραστηριότητες σχετικές με τον τομέα της Υγείας, καθώς η επόμενη γενιά Διοίκησης, αξιοποιώντας τη γνώση από το παρελθόν, συνεχίζει μια πορεία προόδου με νέες ιδέες, νέα εργαλεία, αλλά με την ίδια φιλοδοξία προσφοράς και την ίδια πίστη στον άνθρωπο.

Η καρδιά του Παναθηναϊκού

Τι κι αν έχουν περάσει 8 ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα ημέρα που ο Παύλος Γιαννακόπουλος «πέταξε» ψηλά στον ουρανό, ο άνθρωπος που έδωσε σάρκα και οστά στη μεγαλύτερη Δυναστεία του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ θα είναι για πάντα εδώ!

Και όμως. Έχουν περάσει 8 ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα, εκείνη, ημέρα που ο Παύλος Γιαννακόπουλος πέρασε στην αθανασία. Που ο Παύλος Γιαννακόπουλος «πέταξε» ψηλά στον ουρανό αφήνοντας πίσω του μια τεράστια Παναθηναϊκή κληρονομία. Μια κληρονομιά που όμοιά της πολύ δύσκολη να υπάρξει ξανά στον χώρο του αθλητισμού. Δεν ήταν οι αμέτρητοι τίτλοι που κατέκτησε η ομάδα υπό την Προεδρία του και την ηγεσία του. Δεν ήταν οι τεράστιες μεταγραφές που πραγματοποίησε αψηφώντας το οποιοδήποτε κόσμος. Δεν ήταν οι μεγάλες βραδιές που χάρισε σε εκατομμύρια Παναθηναϊκούς.

Ήταν το ότι έκανε όλους τους φίλους του Παναθηναϊκού να περπατάνε με το κεφάλι ψηλά και να δηλώνουν περήφανοι που είναι Παναθηναϊκοί, σε πολύ δύσκολες εποχές, αλλά και το γεγονός πως με τη συμβολή του «γεννήθηκαν» και γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές νέων Παναθηναϊκών. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε πίσω του ο Παύλος Γιαννακόπουλος.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και σήμερα, 8 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα εκείνη που έγινε γνωστό πως ο Παύλος Γιαννακόπουλος έφυγε από κοντά μας, όλοι οι άνθρωποι του αθλητισμού, εντός και εκτός των τειχών, συνεχίζουν να μνημονεύουν τον κορυφαίο διοικητικό ηγέτη στην ιστορία της ομάδας ως τον άνθρωπο που άλλαξε τον ρου της ιστορίας με το πάθος του, την τρέλα του, την αγάπη του, τη διορατικότητά του και το ήθος του.

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1929 και «έφυγε» από τη ζωή στις 10 Ιουνίου του 2018, ακριβώς 31 χρόνια μετά την ημέρα που έγινε για πρώτη φορά πρόεδρος του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου (10/6/1987) και 47 χρόνια μετά την πρώτη επίσημη εμπλοκή του ως διοικητικός παράγοντας του Συλλόγου, το 1971.

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε μαζί με την οικογένειά του την ιστορία του αθλήματος στη χώρα και φυσικά του «μπασκετικού» Παναθηναϊκού, καθώς υπό την ηγεσία του ο Σύλλογος κατέκτησε έξι φορές την κορυφή της Ευρώπης και έκανε γνωστό το «τριφύλλι» στα πέρατα ολόκληρης της υφηλίου (κατάκτηση και διηπειρωτικού Πρωταθλήματος του 1996).

Επιχειρηματικά, ο Παύλος Γιαννακόπουλος συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με την ελληνική παραγωγή φαρμάκου, δημιουργώντας τη ΒΙΑΝΕΞ, τη μεγαλύτερη ελληνική φαρμακοβιομηχανία. Ταυτόχρονα, συμβάλλοντας αδιάλειπτα στην εθνική οικονομία, αποτέλεσε κεφάλαιο της οικονομικής Ιστορίας του τόπου. Ενδεικτικό είναι πως στις αρχές του Ιουνίου του 2018, ο Παύλος Γιαννακόπουλος έβαζε την υπογραφή του σε μία ακόμη επιχειρηματική συμφωνία μεταξύ της ΒΙΑΝΕΞ και μίας από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες στον κόσμο. Είχαν προηγηθεί πολλές τέτοιες συμφωνίες, εδώ και δεκαετίες, όταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος εγκαινίαζε αυτό που σήμερα θεωρείται ως πρότυπο επιχειρηματικό μοντέλο στο χώρο του φαρμάκου, τις συνέργειες δηλαδή μεταξύ διεθνών και ελληνικών επιχειρήσεων για την παραγωγή και αντιπροσώπευση φαρμακευτικών προϊόντων.

Αν, ωστόσο, η ΒΙΑΝΕΞ ήταν η αγάπη του Παύλου Γιαννακόπουλου, ο «έρωτάς» του ήταν ο Παναθηναϊκός. Από την πρώτη στιγμή της ενασχόλησής του με το «τριφύλλι» το 1971, δεν το άφησε ποτέ. Δημιούργησε μια ομάδα που έγινε μύθος. Αμέτρητες ώρες, ιδρώτας, κόπος και χρήματα. Και πείσμα. Δεκάδες πρωταθλήματα και Κύπελλα. Έξι ευρωπαϊκά. Ένα Διηπειρωτικό. Γενιές και γενιές υπερήφανων Παναθηναϊκών. Όλα με την υπογραφή του Παύλου Γιαννακόπουλου.

Η δυναστεία που συνεχίζεται… Από το 1996 και μετά κάθε χρόνο και ένας τίτλος τουλάχιστον. Μεγαλείο. Η καλύτερη ομάδα στην Ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Ο Παναθηναϊκός του Παύλου… Του Πατριάρχη της Παναθηναϊκής Οικογένειας. Εκείνου που βλέπει πια τα κατορθώματα του τριφυλλιού από ψηλά… Που συνεχίζει να καμαρώνει… Που συνεχίζει να εμπνέει όσους διαβαίνουν την πόρτα του ΟΑΚΑ. Αρκεί απλά να κοιτάξουν στον ουρανό… Εκεί που κυριαρχούν οι τίτλοι και δεσπόζει το λάβαρο του Παύλου.

Ο Παναθηναϊκός του Παύλου, η μεγαλύτερη αυτοκρατορία

Το 1987, ο Παύλος Γιαννακόπουλος ξεκινά την διαδρομή του στο τμήμα μπάσκετ του Παναθηναϊκού κι από την πρώτη μέρα δείχνει αποφασισμένος να δώσει στο όραμά του σάρκα και οστά. Το 1987 η Εθνική ομάδα μπάσκετ κατακτά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και όλοι οι Έλληνες αρχίζουν σιγά σιγά να μαθαίνουν το άθλημα που μερικά χρόνια αργότερα θα τους βγάζει στους… δρόμους. Ανάμεσά τους και ο Παύλος Γιαννακόπουλος ο οποίος παίρνει την απόφαση να βγει μπροστά, να αναλάβει την ομάδα μπάσκετ και να την βγάλει από την… αφάνεια, επαναφέροντάς την στον δρόμο των επιτυχιών.

Η τρέλα του και η αποφασιστικότητά του ήταν ξεκάθαρη από την αρχή. Όταν σχεδίαζε μαζί με το Ρίτσαρντ Ντουξάιρ τον πρώτο Παναθηναϊκό επί προεδρίας του, είχε προτείνει στον εμβρόντητο Αμερικανό τεχνικό να χρησιμοποιήσει τους συνδέσμους του στις ΗΠΑ και να καταθέσει πρόταση στον Μάτζικ Τζόνσον που τον είχε παρακολουθήσει σε στιγμιότυπα από το All Star game και ήταν καταπληκτικός. Ο άναυδος Ντουξάιρ, προσπάθησε να του εξηγήσει ότι οι κορυφαίοι Αμερικανοί μπασκετμπολίστες είναι αδύνατον να έλθουν στην Ευρώπη, αφού εκτός των αστρονομικών ποσών με τα οποία αμείβονταν στο ΝΒΑ, θεωρούσαν ότι το ευρωπαϊκό μπάσκετ ανήκει περίπου στη νεολιθική εποχή του αθλήματος. Παρόλα αυτά και με τα πολλά χρήματα που διέθεσε ο Γιαννακόπουλος, ο Ντουξάιρ μαζί με το Μιχάλη Κυρίτση που ανέλαβε προπονητής της ομάδας την επόμενη σεζόν, έπεισαν τον Έντγκαρ Τζόουνς να εγκαταλείψει το Κλίβελαντ και να υπογράψει στον Παναθηναϊκό. Ο πρώτος ουσιαστικά Παναθηναϊκός του Γιαννακόπουλου ήταν ακριβώς εκείνος, της σεζόν 88/89, που τερμάτισε τρίτος πίσω από το αχτύπητο δίδυμο Άρη και ΠΑΟΚ, μπροστά όμως από τον μέχρι πρότινος άπιαστο Πανιώνιο. Το αργυρό μετάλλιο της Εθνικής το ίδιο καλοκαίρι έπεισε τον Γιαννακόπουλο να συνεχίσει με πείσμα και να επενδύσει ακόμη περισσότερα.

Πρώτα ο Άρης, μετά ο ΠΑΟΚ και στο τέλος ο Ολυμπιακός, στερούσαν από τον Παναθηναϊκό τη χαρά του τίτλου, παρά το γεγονός ότι ο Παύλος επένδυε τρομακτικά ποσά για το άθλημα. Επέλεξε ως προπονητή τον Ζέλικο Παβλίτσεβιτς, εν ενεργεία πρωταθλητή Ευρώπης με τη Γιουγκοπλάστικα, έφερε στην Αθήνα τον Αντόνιο Ντέηβις, τον Άριαν Κόμαζετς, το Στόικο Βράνκοβιτς, το Σάσα Βολκόφ, αγόρασε ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε στα μικρά εθνικά κλιμάκια (Οικονόμου, Γεωργικόπουλο, Μυριούνη, Αλβέρτη, κ.ά.) έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και έντυσε στα πράσινα το Νίκο Γκάλη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη, η συγκομιδή του όμως ήταν πολύ φτωχή. Ένα κύπελλο Ελλάδος το 1993, την πρώτη σεζόν του Γκάλη με το τριφύλλι και δύο αποτυχημένα Final Four σε Τελ Αβίβ και Σαραγόσα.

Η πρώτη δικαίωση και ο Ντομινίκ

Η πρώτη δικαίωσή του ήρθε το 1996 στο Παρίσι, όταν εν μέσω αποθέωσης από τα μέλη της αποστολής σήκωσε συγκινημένος το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Δίπλα του καθόταν κάθιδρος αλλά περιχαρής ένας Αμερικανός μπασκετμπολίστας: ο Ντομινίκ Ουίλκινς. Ναι, ο Παύλος με την τρέλα του είχε καταφέρει να κάνει το ακατόρθωτο, να φέρει από την άλλη άκρη του Ατλαντικού έναν All Star, έναν μπασκετμπολίστα που ανήκει στο Hall of Fame του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο.Λίγα χρόνια πριν ο Ντουξάιρ γελούσε, ο Παύλος όμως δεν το ξέχασε ποτέ και έφερε έναν τιτάνα του παγκόσμιου μπάσκετ στην Ελλάδα πληρώνοντας το αστρονομικό ποσό των 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων ανά σεζόν.

«Ο αθλητής Ουίλκινς υπέγραψε συμβόλαιο διετούς διάρκειας με τον Παναθηναϊκό, είναι μια μεγάλη μέρα για την Ελλάδα, για όλους τους φίλους του Παναθηναϊκού» δήλωνε ο Παύλος Γιαννακόπουλος ανακοινώνοντας ο ίδιος στα κανάλια την τεράστια μεταγραφή. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος έβλεπε πλέον τις θυσίες του να… δικαιώνονται και το όραμά του να παίρνει σάρκα και οστά.

Σε συνέντευξή του μετά την κατάκτηση εκείνου του πρώτου Πρωταθλήματος Ελλάδος στο μπάσκετ, ερωτηθείς για το εάν αποκόμισε κάποιο οικονομικό κέρδος λόγω της ενασχόλησής του με τον Παναθηναϊκό, ήταν σαφής αναφορικά με τις οικονομικές θυσίες του ιδίου και της οικογενείας του: "Είναι η ακριβή τρέλα μου. Γιατί για μένα είναι χόμπι και όχι οικονομική επιχείρηση. Όποιος πει ότι από τα αθλήματα αυτά βγάζεις χρήματα, θα πει ψέματα. Είμαι 27 χρόνια στον Παναθηναϊκό και δυστυχώς δεν υπήρξε μια χρονιά που να είχα οικονομικό κέρδος. Εγώ έχω πελάτες 10 εκατομμύρια Ελληνες, δεν μπορώ να χρησιμοποιώ το άθλημα αυτό σαν μοχλό πίεσης. Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος το κάνει, εγώ τουλάχιστον αυτό το απορρίπτω αναφανδόν. Δεν είχα, ούτε έκανα σκέψη ποτέ μου να χρησιμοποιήσω το άθλημα για οτιδήποτε άλλο. Με τη βοήθεια του Θεού, δεν χρειάστηκε να το κάνω.".

Απόλυτος κυρίαρχος

Ακολούθησαν αμέτρητα χρόνια απόλυτης κυριαρχίας και καταξίωσης, χρόνια γεμάτα τίτλους και επιτυχίες, γεμάτα εικόνες και αναμνήσεις για τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού, έμπλεα υπερηφάνειας και επιβολής. Ο Σούμποτιτς είχε αφήσει τη θέση του στον Ομπράντοβιτς, χτίστηκε μια αυτοκρατορία στηριζόμενη στο πλάνο του Σέρβου κόουτς και την απίστευτη διαχειριστική και επενδυτική ικανότητα του Παύλου.

Ο Παναθηναϊκός έγινε γνωστός στα πέρατα του κόσμου, φόρεσαν τη φανέλα του αθλητές (όπως συνήθιζε να τους αποκαλεί) όπως ο Σκοτ, ο Ρέμπρατσα, ο Κάτας, ο Μποντιρόγκα, ο Τζεντίλε, ο Σισκάουσκας, ο Τομάσεβιτς, ο Πέκοβιτς, ο Κουτλουάι, ο Γιασικεβίτσιους. Πέρασαν όλοι οι διεθνείς που έγραψαν και γράφουν την ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, κάποιοι έμειναν όπως ο Αλβέρτης και ο Διαμαντίδης, κάποιοι αποχώρησαν όπως ο Σπανούλης, κάποιοι ήρθαν απλώς αργά όπως ο Φάνης. Όλοι τους είχαν ένα κοινό: αγαπούσαν τον Παύλο Γιαννακόπουλο.

Τεράστιος και στην αποχώρησή του

Το καλοκαίρι του 2012, μετά από σωρεία επιτυχιών και κατάκτηση αμέτρητων τίτλων σε Ελλάδα και Ευρώπη, ο Παύλος Γιαννακόπουλος διείδε ότι όφειλε στην ιστορία και το όνομά του να αποχωρήσει ενόσω βρισκόταν στην κορυφή. Σίγουρος ότι η νέα γενιά θα συνεχίσει το έργο του, έκλεισε τον κύκλο του στον Παναθηναϊκό το 2012, μετά από 40 ολόκληρα χρόνια ενασχόλησης με το σύλλογο. Άφησε πίσω του 6 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, ένα διηπειρωτικό, 13 πρωταθλήματα, 9 κύπελλα, την πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Κυρίως όμως κράτησε την αγάπη του κόσμου όταν αποτύγχανε τα πρώτα χρόνια της θητείας του. Το μεγαλύτερο παράσημο στην "αθλητική" διαδρομή του Παύλου Γιαννακόπουλου, είναι ακριβώς αυτό: η αγάπη του κόσμου σχεδόν από καταβολής ενασχόλησής του με τον Παναθηναϊκό. Έτσι, πέρασε τη σκυτάλη στα χέρια του γιου του, Δημήτρη, μένοντας ωστόσο πάντα στο πλευρό του, με την έμπρακτη στήριξή του μέχρι την τελευταία στιγμή.

Το κλειστό της Λεωφόρου έγινε «Κλειστό Παύλος Γιαννακόπουλος»

Στις 23 Σεπτεμβρίου του 2015 ο Παύλος Γιαννακόπουλος έζησε μια ακόμα υπέρτατη τιμή από την πλευρά του Ερασιτέχνη, με το κλειστό της Λεωφόρου να παίρνει το όνομά του. Ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός τίμησε τον Παύλο Γιαννακόπουλο για την ανεκτίμητης αξίας προσφορά του στο σύλλογο, δίνοντας το όνομά του στο κλειστό της Λεωφόρου και στο κλειστό του ΟΑΚΑ 20.000 Παναθηναϊκοί που βρίσκονταν στις εξέδρες για να παρακολουθήσουν το φιλικό με την Παρτιζάν, στο πλαίσιο του «Honouring Our Legacy» αποθέωναν τον δικό τους Παύλο, βλέποντας ζωντανά από τα matrix τα αποκαλυπτήρια της μετονομασίας του «Τάφου του Ινδού».

Οι μεγάλες Παναθηναϊκές στιγμές

Εξάλλου, ο Παύλος Γιαννακόπουλος ήταν από τους λίγους που ό,τι υποσχέθηκε το έκανε πράξη. Είχε πει ότι θα κάνει τον μπασκετικό Παναθηναϊκό τη μεγαλύτερη ομάδα της Ευρώπης και το έκανε! Τόσο απλά... Έδωσε χρήμα χωρίς να περιμένει ανταπόδοση, έδωσε άπλετο χρόνο από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες αλλά κυρίως έδωσε την ψυχή του γι’ αυτόν τον σύλλογο. Όχι μόνο για την ομάδα μπάσκετ, την οποία οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης έξι φορές, αλλά για το ποδόσφαιρο αλλά και για όλα τα τμήματα του συλλόγου.