Erzbergrodeo 2013: Μιλούν οι Έλληνες

Αθλητής: Ανδρέας Παραγιός
Ομάδα: North Star Enduro Touring
Μοτοσυκλέτα: Gas Gas EC 300

R.B: Τι περιελάμβανε η φάση της προετοιμασίας σου;
Α. Παραγιός: Οδηγώ μοτοσυκλέτα enduro καθ’ όλη την διάρκεια της χρονιάς, στα μονοπάτια της Καβάλας, και γενικά λατρεύω τα κομμάτια extreme. Συγκεκριμένα, στα πλαίσια της προετοιμασίας μου για το φετινό Red Bull Hare Scramble, μαζί με την ομάδα μου, North Star Enduro Touring, συμμετείχαμε σε μία σειρά αγώνων enduro και scramble, ώστε να μπορέσω να επιστρέψω στο πνεύμα των αγώνων μετά την αποχή μου τους τελευταίους μήνες. Έλαβα μέρος στον διήμερο αγώνα για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Enduro στην Καστοριά, αλλά και σε κάποιους τοπικούς αγώνες scramble. Παράλληλα, κάθε εβδομάδα έκανα κάποια χιλιόμετρα με το ποδήλατό μου στο βουνό, ενώ επικεντρώθηκα σε περισσότερο extreme κομμάτια με την μοτοσυκλέτα. Εκτός, όμως, από την δική μου προετοιμασία, έπρεπε να ρυθμίσω ανάλογα και την Gas Gas EC 300 μου. Ψάχτηκα αρκετά με τις σωστές ρυθμίσεις στην τροφοδοσία, για το υψόμετρο και τις καιρικές συνθήκες του αγώνα, και φρόντισα για την προστασία ορισμένων σημείων της μοτοσυκλέτας από τις συχνές πτώσεις.

R. B: Πώς θα περιέγραφες την εμπειρία του Erzbergrodeo;
Α. Παραγιός: Γύρω από τον συγκεκριμένο αγώνα, έχει χτιστεί εδώ και πολλά χρόνια, μία μεγάλη και σπουδαία εικόνα. Είναι ο αγώνας extreme enduro που μαζεύει τις περισσότερες συμμετοχές στον κόσμο, με αναβάτες από όλο τον πλανήτη. Το να πάρεις μέρος σε μία τέτοια γιορτή της μοτοσυκλέτας, είναι σίγουρα μια μεγάλη εμπειρία, κάτι όμορφο και συναρπαστικό για εμένα και όλη την ομάδα. Υπήρχαν, βέβαια, και ορισμένες ατέλειες, περισσότερο στο κομμάτι της οργάνωσης, αλλά όλη η εικόνα ήταν μαγική.

R.B: Πες μας στιγμή απογοήτευσης και μια στιγμή χαράς από την εμπειρία σου στην Αυστρία.
Α. Παραγιός: Η μεγαλύτερη απογοήτευση, ήρθε την στιγμή ακριβώς που ανακάλυψα ότι κάτι τρέχει με τον συμπλέκτη της μοτοσυκλέτας μου, στην αρχή σχεδόν του Red Bull Hare Scramble. Αμέσως αισθάνθηκα ότι δεν θα είχα την ευκαιρία να αποδώσω στα μέγιστα, να πετύχω αυτό για το οποίο είχα τόσο προσπαθήσει. Το αίσθημα απογοήτευσης, όμως, άλλαξε μέσα σε λίγα λεπτά, όταν πήρα την απόφαση να μην εγκαταλείψω. Ακόμη και με χαλασμένο συμπλέκτη, θα προχωρούσα και θα έφτανα όσο πιο πέρα μπορούσα. Στιγμή χαράς, βέβαια, ήταν και η πρόκριση στους 138 πρώτους αναβάτες του Προλόγου, από το σύνολο των σχεδόν 1.300 αναβατών.

R.B: Δώσε μας μία φράση, ένα χαρακτηρισμό για τον Graham Jarvis.
Α. Παραγιός: Οι ικανότητες που έχει επάνω στην μοτοσυκλέτα είναι απίστευτες. Όσα κομμάτια κατέφερα να δω, μέχρι το σημείο όπου έφτασα, δεν υπήρχε κάτι αδύνατο, και εάν είχα έναν λειτουργικό συμπλέκτη, τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Αλλά σίγουρα η επίδοση του Jarvis ήταν αδιανόητη. Ιδιαίτερα εάν υπολογίσεις το γεγονός πως ξεκίνησε από την δεύτερη σειρά εκκίνησης. Σε βροχή και λασπερές συνθήκες, ο Graham δεν παίζεται.

R.B: Red Bull Hare Scramble ή Red Bull Romaniacs, και γιατί;
Α. Παραγιός: Η απάντηση εδώ είναι εύκολη, Μακράν καλύτερα στο Red Bull Romaniacs, αυτός είναι αληθινός αγώνας. Στην Αυστρία, παίζει μεγάλο ρόλο ο παράγοντας “τύχη”. Εάν κάτι πάει στραβά στο Red Bull Hare Scramble, δεν έχεις τη δυνατότητα να ανακάμψεις. Ενώ στην Ρουμανία, ο αγώνας στο βουνό διαρκεί τέσσερις μέρες και όλα μπορεί να συμβούν. Εάν κάνεις κάποιο λάθος, θα συνεχίσεις.

R.B: Θα μπορούσε ποτέ η Ελλάδα να φιλοξενήσει έναν αγώνα extreme enduro τέτοιου επιπέδου; Υπάρχει το κοινό, οι υποδομές και η αντίληψη;
Α. Παραγιός: Από πλευράς τοποθεσιών, μονοπατιών και δύσκολων περασμάτων, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι παρόμοιο, ίσως και καλύτερο. Υποδομή υπάρχει, αλλά η όλη οργάνωση χρειάζεται χρήματα και προώθηση.

Αθλητής: Θοδωρής Βασιλάκης
Ομάδα: ΜΟΤΟ Βασιλάκης
Μοτοσυκλέτα: Husaberg FE 570

R.B: Τι περιελάμβανε η φάση της προετοιμασίας σου;
Θ. Βασιλάκης: Λόγω έλλειψης χρόνου και αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν μπόρεσα να κάνω προπόνηση με την μοτοσυκλέτα μου, τουλάχιστον όχι όσο θα ήθελα. Όσο για την ίδια την μοτοσυκλέτα, πάντα το έχω έτοιμο για extreme καταστάσεις. Περισσότερο επικεντρώθηκα, πριν τον αγώνα, στην προετοιμασία του οχήματος υποστήριξης που θα μας μετέφερε στην Αυστρία. Ήταν έτοιμο κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

R.B: Πώς θα περιέγραφες την εμπειρία του Erzbergrodeo;
Θ. Βασιλάκης: Είχαμε το όνειρο της συμμετοχής εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς οι καιρικές συνθήκες μας χάλασαν μέρος της απόλαυσης. Από πέρυσι το καλοκαίρι αρχίσαμε να το προγραμματίζουμε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Τελικά δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Αλλά λόγω της μη πρόκρισής μας στο Red Bull Hare Scramble, θέλουμε να επιστρέψουμε και του χρόνου. Από όσα κομμάτια του αγώνα της Κυριακής κατάφερα να δω, θεωρώ πως δεν είναι κάτι τόσο αδύνατο. Όσα είδα, μου φάνηκαν νορμάλ. Για τα υπόλοιπα μέρη, δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, αλλά νομίζω με καλύτερη προετοιμασία του χρόνου, θα πάμε καλύτερα.

R.B: Πες μας στιγμή απογοήτευσης και μια στιγμή χαράς από την εμπειρία σου στην Αυστρία.
Θ. Βασιλάκης: Μεγάλη χαρά ένιωσα την στιγμή ακριβώς που φτάσαμε στο Erzberg, είδαμε το περίφημο χωριό αλλά και την αφίσα, που απεικόνιζε τον Θεό Ποσειδώνα. Απογοήτευση, όταν μάθαμε ότι δεν θα μας επέτρεπαν να έχουμε μία δεύτερη ευκαιρία στον Πρόλογο. Είναι κρίμα, πολλοί αναβάτες μέτριου επιπέδου κατάφεραν να προκριθούν.

R.B: Δώσε μας μία φράση, ένα χαρακτηρισμό για τον Graham Jarvis.
Θ. Βασιλάκης: Αυτό που μου αρέσει περισσότερο από όλα, ίσως, είναι το γεγονός ότι είναι χαμηλών τόνων, έτσι δείχνει τουλάχιστον. Μπράβο του, χάρηκα πραγματικά για τη νίκη του.

R. B.: Ποια ήταν τα συναισθήματά σου, σαν πρωτάρης, σε έναν διεθνή αγώνα τόσο υψηλού επιπέδου;
Θ. Βασιλάκης: Αισθάνομαι υπερήφανος, γιατί καταφέραμε να κάνουμε κάτι παραπάνω από το να λάβουμε μέρος σε έναν αγώνα εδώ στην Ελλάδα. Τρέχω σε Ελληνικούς αγώνες εδώ και είκοσι χρόνια, ίσως και παραπάνω, αλλά ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τρέξω σε αγώνα στο εξωτερικό.

R.B: Θα μπορούσε ποτέ η Ελλάδα να φιλοξενήσει έναν αγώνα extreme enduro τέτοιου επιπέδου; Υπάρχει το κοινό, οι υποδομές και η αντίληψη;
Θ. Βασιλάκης: Αυτή είναι μία ιδέα που σκέφτομαι εδώ και αρκετό καιρό. Εμείς είχαμε στήσει τον γνωστό “Αγώνα των Αρχηγών”, που γινόταν μέχρι και το 2000, με αρκετά μεγάλη επιτυχία για τα Ελληνικά δεδομένα. Θέλω πολύ να τον συνεχίσω, και πιστεύω πως δεν χρειάζεται πολλά πράγματα. Θέλει 5 με 10 άτομα, θέλει συνεννόηση και συνεργασία. Ξεκινούσαμε από Κατερίνη, σε ένα και μοναδικό κύκλο από 80 έως και 150 χιλιόμετρα, με extreme περάσματα, με σχοινιά για τράβηγμα και πραγματικές συνθήκες enduro. Κάτι σαν το περίφημο Gilles Lalay Classic. Ξεκινούσαν 150 αναβάτες και τερμάτιζαν περίπου 50.

Αθλητής: Λευτέρης Νότου
Ομάδα: ΜΟΤΟ Βασιλάκης
Μοτοσυκλέτα: Husaberg FE 650

R.B: Τι περιελάμβανε η φάση της προετοιμασίας σου;
Λ. Νότου: Όσο μας επέτρεπε ο ελεύθερος χρόνος και τα οικονομικά μας, το πρόγραμμα προετοιμασίας περιλάμβανε προπόνηση με την μοτοσυκλέτα, γυμναστήριο και βάρη. Σχεδόν καθημερινά έκανα λίγο τρέξιμο, για καλύτερη αερόβια λειτουργία του σώματος και μερικά session με βάρη στο γυμναστήριο.

R. B: Πώς θα περιέγραφες την εμπειρία του Erzbergrodeo;
Λ. Νότου: Ήταν μία μοναδική εμπειρία, με αρκετά καλή οργάνωση, αν και νομίζω θα μπορούσαν και καλύτερα, κυρίως στον τομέα της τήρησης του προγράμματος. Σαν ιδέα, είναι τρομερό, και απαιτεί να είσαι σκληρός εντουράς για να μπορείς να ανταπεξέλθεις. Για εμάς, τη δική μας ομάδα, η ιδέα να τρέξουμε στον αγώνα και η απόφαση, πάρθηκαν το περασμένο καλοκαίρι. Ο φίλος και συναθλητής μου, Θοδωρής, μαζί με τον εξάδελφό του από την Γερμανία, Τόμας, κάθονταν στο μπαλκόνι και συζητούσαν προσπαθώντας να βρουν κοινά σημεία και λέξεις που τους έρχονταν στο μυαλό. Ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκαν, ήταν το Erzberg.

R.B: Πες μας στιγμή απογοήτευσης και μια στιγμή χαράς από την εμπειρία σου στην Αυστρία.
Λ. Νότου: Η μεγαλύτερη στιγμή χαράς που έζησα όλη την εβδομάδα στην Αυστρία, ήταν η πρόκρισή μου στους 24 καλύτερους αναβάτες του Rocket Ride της Πέμπτης. Όσο για την στιγμή απογοήτευσης, θα έλεγα μόλις μας ανακοίνωσαν, την Παρασκευή το απόγευμα, πως λόγω της ομίχλης και των κακών καιρικών συνθηκών, δεν θα είχαμε την ευκαιρία για ένα δεύτερο πέρασμα από τον Πρόλογο. Άμεσα γνωρίζαμε ότι η πρόκριση στο Red Bull Hare Scramble θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη.

R.B: Δώσε μας μία φράση, ένα χαρακτηρισμό για τον Graham Jarvis.
Λ. Νότου: Είναι μοναδικός όσο ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει. Όσο πιο σκληρά τα πράγματα, τόσο καλύτερος.

R. B.: Ποια ήταν τα συναισθήματά σου, σαν πρωτάρης, σε έναν διεθνή αγώνα τόσο υψηλού επιπέδου;
Λ. Νότου: Φέρνει μεγάλη χαρά και τρομερή προσωπική ικανοποίηση το να μπορέσεις να τρέξεις ένα τέτοιο αγώνα. Πραγματικά για εμάς, ήταν κάτι εξαιρετικά δύσκολο, ακόμη και το να βρεθούμε εκεί. Δεν ξέραμε εάν θα καταφέρουμε να πάμε, κυρίως όσο αφορά στα οικονομικά του όλου θέματος, και όλα ήταν ρευστά μέχρι την τελευταία στιγμή.

R.B: Θα μπορούσε ποτέ η Ελλάδα να φιλοξενήσει έναν αγώνα extreme enduro τέτοιου επιπέδου; Υπάρχει το κοινό, οι υποδομές και η αντίληψη;
Λ. Νότου: Άνετα η Ελλάδα θα μπορούσε να φιλοξενήσει έναν αγώνα extreme enduro τέτοιου επιπέδου. Το enduro που έχουμε στην Ελλάδα, δεν απέχει και τόσο από το να χαρακτηριστεί extreme, αλλά αυτό που μας λείπει είναι η σωστή οργάνωση στις κατά περιοχές λέσχες.

Πηγή: redbull.gr