H μέρα που το ροκ λύγισε από υπερβολική δόση Σιδηρόπουλου

Στις 6 Δεκεμβρίου του 1990 ο Παύλος Σιδηρόπουλος λύγισε από υπερβολική δόση ηρωίνης. Με τον θάνατό του, το ελληνικό ροκ λύγισε από υπερβολική δόση Σιδηρόπουλου. Δεν ήταν απλά εκπρόσωπος ή συνώνυμό του. Ήταν πολύ απλά το ίδιο το ροκ. Μια αγνή, αυθεντική, κρυστάλλινη προσωποποίησή του. Όχι μόνο έβαλε τη σφραγίδα του σε αυτό, όχι μόνο το ανέδειξε, το δόξασε ή το προκάλεσε, ήταν αυτός η αρχή και το τέλος του. Κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήταν ο frontman όλων των εκπροσώπων του, όλων των μουσικών ηρώων εκείνης της εποχής, αποτελώντας μια ξεχωριστή, εισαγωγική κατηγορία στο ελληνικό ροκ. Για τους θιασώτες αυτής της ερημωμένης πια σκηνής, μόνο ως ιεροσυλία θα θεωρηθεί η φράση «το ελληνικό ροκ έχει πεθάνει». Ή έστω έχει ξεφτίσει. Ναι, η μουσική κληρονομιά που άφησε ο Παυλάρας κρατά ακόμη ζωντανό το άκουσμά της. Μέχρι εκεί. Είναι απλά απομεινάρια ενός μουσικού μνημείου στο οποίο φροντίζουν να μας ξεναγούν όσοι πήραν τη «σκυτάλη» της σειράς του, έχοντας όμως υποταχθεί και αυτοί στην εξέλιξη μίας εποχής, η οποία έβαλε τέλος στην εξέλιξη της μουσικής που οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια εκπροσωπούσαν.

Διαβάστε περισσότερα στο Ratpack.gr