Κι όμως, το NBA Europe δεν είναι ο πραγματικός εχθρός του Ευρωπαϊκού μπάσκετ

Ευρωπαϊκό μπάσκετ, we have a problem. Και όχι δεν μιλάμε για την πιθανή άφιξη του NBA στη «Γηραιά Ήπειρο», όπως διαβάζουμε παντού τελευταία, αλλά για το φαινόμενο του NCAA και την αδιανόητη εισροή παικτών απ’ όλο τον πλανήτη και κυρίως από τη δεξαμενή ταλέντων της Ευρώπης στο κολεγιακό πρωτάθλημα της Αμερικής.

Όποιος δεν το έχει καταλάβει, από το προηγούμενο καλοκαίρι όλα τα πανεπιστήμια μπορούν πλέον απευθείας να πληρώνουν τους αθλητές τους, με τον ομοσπονδιακό δικαστή των ΗΠΑ να εγκρίνει αντιμονοπωλιακό διακανονισμό ύψους 2,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων που επέβαλε το Κογκρέσο.

Τα πανεπιστήμια έχουν πάρει πια τη μορφή επαγγελματικών ομάδων και πλέον δελεάζουν τους παίκτες να κάνουν το βήμα για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, προσφέροντάς τους υπέρογκα συμβόλαια μαζί με την ευκαιρία για το… American Dream και το lifestyle. Σε δήλωσή του πριν μερικούς μήνες ο μεγαλοατζέντης Μίσκο Ραζνάτοβιτς ανέφερε πως «οι παίκτες στα κολέγια λαμβάνουν απολαβές 10 φορές πιο πάνω από ό, τι στην Ευρώπη».

Στην πραγματικότητα όλο ένα και περισσότεροι παίκτες επιλέγουν την προοπτική του κολεγίου αντί να συνεχίσουν στην Ευρώπη όχι μόνο για την ευκαιρία να αγωνιστούν σε Αμερικανικό έδαφος με φόντο το NBA αλλά πλέον και για τα χρήματα. Αν ρίξουμε μια ματιά στα ρόστερ των ομάδων που συμμετείχαν στο φετινό Final 4 του NCAA θα συμπεράνουμε πως πραγματικά η Ευρώπη έχει σοβαρό πρόβλημα που ΠΡΕΠΕΙ να αντιμετωπίσει. Το Illinois είχε τρεις Κροάτες, έναν Μαυροβούνιο, έναν Σέρβο και έναν Έλληνα (Αντρέι Στογιάκοβιτς). Το Michigan διέθετε τον Αντάι Μάρα ένα από τα μεγαλύτερα προτζεκτ του Ισπανικού μπάσκετ που ετοιμάζει βαλίτσες για NBA. Στις τάξεις του UConn υπήρχαν δύο Γερμανοί, ένας Τούρκος και ένας Σέρβος. Όπως καταλαβαίνουμε οι ομάδες σε πολύ μεγάλο βαθμό βασίζονται στο ταλέντο που έρχεται από την Ευρώπη, με τους Αμερικάνους να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

Συνολικά τη σεζόν που τρέχουμε πάνω από 500 αθλητές από την Ευρώπη βρήκαν συμβόλαιο σε πανεπιστήμιο της πρώτης κατηγορίας. Ξεκάθαρα το NCAA λειτουργεί σαν «αρπακτικό», κλέβοντας ό, τι ταλέντο υπάρχει στη «Γηραιά Ήπειρο». Δρα ανεξέλεγκτα καθώς δεν έχει μπει καμία δικλείδα ασφαλείας από μεριάς FIBA, με τις ομάδες να έχουν τον ρόλο του απλού θεατή και να χάνουν τους παίκτες τους πριν καν ενσωματωθούν καλά καλά στην πρώτη ομάδα.

Η Ελλάδα δεν μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη, με κορυφαία prospects να κάνουν το βήμα για την Αμερική. Ο Νεοκλής Αβδάλας μετεγγράφει από το Βιρτζίνια Τεκ στο φημισμένο North Carolina με συμβόλαιο επιπέδου... Κώστα Σλούκα στον Παναθηναϊκό. Τον Λευτέρη Λιοτόπουλο ούτε που τον απολαύσαμε σε ελληνικό έδαφος, με τον Ρικ Πιτίνο να τον υπογράφει στο Σεντ Τζον’ς. Ο Βαγγέλης Ζούγρης μετά από μια ικανοποιητική χρονιά στο Περιστέρι, «άνοιξε» τα φτερά του για το Λούιβιλ, με συμβόλαιο που δύσκολα θα έβρισκε αν παρέμενε στην Ελλάδα.

Συμπεραίνουμε λοιπόν πως το ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν κινδυνεύει από την άφιξη μιας νέας λίγκα και δε του NBA, αλλά από την απώλεια της ταυτότητάς του. Όταν οι καλύτεροι αθλητές από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και τη Σερβία θεωρούν το NCAA ως το φυσικό επόμενο βήμα τους και όχι την πρώτη ομάδα του συλλόγου τους, τότε η Ευρώπη μετατρέπεται από «σχολή μπάσκετ» σε έναν απλό τροφοδότη του αμερικανικού συστήματος, χωρίς μάλιστα να αποζημιώνεται γι' αυτό. Και αυτό πρέπει να αλλάξει σύντομα, για το καλό όλων μας.