Η Αγανάκτηση δεν έφτασε στο ΣΕΦ
Λεφτά υπάρχουν. Μέχρι τέλη Ιουλίου. Προς το μεσημέρι θα ξέρουμε αν θα μείνουμε με αυτά. Αν δεν πάψει ο Αντώνης να το παίζει αντάρτης του βουνού, οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες δεν θα είναι πια πικ νικ συνείδησης αλλά το νέο μας life style. Αντίσκηνο και νοθευμένη ρετσίνα.
Κάπως έτσι υπό οικονομική αβεβαιότητα και πολιτική τρομοκρατία στο ΣΕΦ δεν έπεσε όχι αναπτήρας, αλλά ούτε τσίχλα. Αυτό έλειπε. Θα ήταν η νίκη της βλακείας, η νίκη του εφησυχασμού.
Στο τερέν η όλη ουσία της αναμέτρησης των αιωνίων αποτυπώνεται σε μια εικόνα: ο Σπανούλης σουτάρει για τρίποντο και ο Ομπράντοβιτς ζητάει τάιμ άουτ με την πλάτη γυρισμένη, χωρίς καν να δει την κατάληξη του σουτ. Πρόληψη.
Στον διπλανό πάγκο φωνές, εκνευρισμός και δίκαιη τεχνική ποινή για άδικο λόγο που έβγαλε εκτός φόρμας πρώτα από όλα τον ίδιο τον Ίβκοβιτς. Τα συνήθη ολιγόλεπτα ξεσπάσματα των Χαλπερίν, Έρτσεγκ δεν τα είδαμε ποτέ. Ο πύργος του Μαυροκεφαλίδη κατέρρευσε και ο Γκόρντον μόνος του πόσες φορές να σταματήσει τον Διαμαντίδη σε μια μόνο σεζόν;
Ο Σπανούλης δεν αποκτήθηκε για τρία καίρια καλάθια. Αλλά για να γίνει ο ηγέτης του Ολυμπιακού κι όχι guest star. Τέτοιοι υπάρχουν.
Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός δεν είχε τίποτα να φοβηθεί έτσι όπως πήγε το παιχνίδι, για αυτό και από τις οθόνες μας παρέλασε ο πιο cool Ομπράντοβιτς της τετραετίας. Με συνταγή αλά Μπάρτσα -και ολίγη διαιτητική βοήθεια- ο Παναθηναϊκός καθάρισε σαν κρεμμύδι τον Ολυμπιακό.
Ας ελπίσουμε το δεύτερο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ να μην έχει διαδικαστικό χαρακτήρα. Οι παίκτες και ο προπονητής το χρωστούν καταρχήν σε μια νηφάλια και πάντα ανεκτική και γενναιόδωρη διοίκηση, κατά δεύτερον στους εαυτούς τους που επιμένουν άδικα να υποτιμούν και βεβαίως στον κόσμο.
