Μια ταξιδιωτική ιστορία

Σε ένα μεταφορικό μέσο, πριν από λίγες μέρες, ένας άνθρωπος, απ’ αυτούς που λέμε «κανονικούς», με δουλειά γραφείου, ωράριο, καριέρα και μια μεγάλη λόξα που πάει κόντρα στην υπόλοιπη φυσιολογική ζωή του, απ’ αυτές που όλοι έχουμε για να μας θυμίζουν πως κάποτε ήμασταν παιδιά, την αγάπη του στην ΑΕΚ συγκεκριμένα, παρατηρούσε έναν πιτσιρικά με μια ωραία τσάντα.

Ηταν μια τσάντα κιτρινόμαυρη, με τον δικέφαλο απ’ έξω και ο κανονικός άνθρωπος, ξαφνικά, ζήλεψε. Έγινε παιδί. Για λίγο. «Συγνώμη από πού πήρες την τσάντα;» ρώτησε τον σχεδόν 20χρονο πιτσιρικά. «Δεν την αγόρασα, μου την έδωσαν», απάντησε αυτός. «Που στην δώσανε;» συνέχισε την μαιευτική ο άλλος. «Παίζω στην ΑΕΚ», είπε ο πιτσιρικάς. «Έλα ρε στους μικρούς;», ρώτησε. «Όχι στην κανονική ομάδα» είπε ο άλλος με την περηφάνια και την ενόχληση μπλεγμένες στην ίδια πρόταση. Διακοπή για διευκρινίσεις.

Το να μην ξέρει ένας φανατικός οπαδός την φάτσα ενός πιτσιρικά που παίζει – λόγω κρίσης, ταλέντου ή συγκυριών – στην βασική ομάδα, είναι ένα μικρό πρόβλημα δημοσιότητας. Δεν θα μας απασχολήσει τόσο αυτό, όσο ένα άλλο πρόβλημα. Αντίληψης αυτή τη φορά. «Δεν πάμε καλά φέτος», είπε ευγενικά ο οπαδός, μια διαπίστωση που τον έχει κάνει να χάσει κάποιους ενήλικους ύπνους της ζωής του. «Ε εντάξει, δεν πάμε και χάλια», απάντησε ο παίκτης. «Τι εννοείς;», τον ρώτησε ο άλλος, ιδρώνοντας κάτω από τα ταξιδιωτικά του ρούχα. «Ε, μια ατυχία είχαμε, με τον Ολυμπιακό, κατά τα άλλα, η χρονιά πάει καλά».

Η ευγένεια δεν έλειψε, αλλά η αντίδραση δεν θα μπορούσε παρά να εμφανιστεί. «Σου θυμίζω ότι φάγατε 4 και από τον Ολυμπιακό Βόλου», είπε ο οπαδός. «Α ναι και αυτό. Αλλά κατά τα άλλα, πάμε καλά. Θα έρθεις στον τελικό; Θέλουμε κόσμο», απάντησε με αυτό το cool ύφος που αγοράζουν φθηνά όλοι οι ποδοσφαιριστές – ακόμα και αν πρέπει να συστηθούν ονομαστικά για μια κουβέντα της προκοπής. «Θα έρθω, έχω πάρει ήδη εισιτήριο…» απάντησε ο εξουθενωμένος από την πραγματικότητα οπαδός. «Μόνο που εσύ πρέπει να κάνεις φροντιστήρια για ποια φανέλα φοράς…», του είπε ευγενικά, περικλείοντας σε μια πικρή διαπίστωση μια πηγή του προβλήματος.

Σύμφωνοι υπάρχουν και άλλα προβλήματα στην ΑΕΚ. Η οικονομική κρίση, η έλλειψη μεγάλου ταλέντου, η σμίκρυνση της ομάδας, το ότι οι Supporters, η τελευταία έμπνευση του Σταύρου Αδαμίδη δεν μοιάζει με σωτήρια λύση, αλλά περισσότερο με μια απελπισία με ωραίο όνομα. Αλλά πέρα απ’ όλα αυτά η ουσία είναι άλλη. Το ότι αυτή η μικρή – πραγματική και ανώνυμη – ιστορία περιγράφει τον λόγο που συμβαίνουν όλα. Το ότι ένας ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, όχι μόνο δεν διστάζει να μιλήσει με περηφάνια για την φετινή – όχι προσωπική, αλλά συλλογική – χρονιά, το ότι θεωρεί «μια μικρή ατυχία» το ότι έφαγε 6 στο Καραϊσκάκη, το ότι ξεχνάει την επέλαση της αρμάδας του Μπέου από το ΟΑΚΑ, το ότι δεν ντρέπεται να μιλήσει με χαρά για τις επιτυχίες της ομάδας (ποιες;) εξηγούν τον λόγο για την παρακμή. Και όταν ακούει τον πρόεδρο του να μιλάει για «το ματς της 20ετίας», ο πιτσιρικάς έχει κάθε λόγο να μιλάει με τον ίδιο τόνο αγνωμοσύνης στην πραγματικότητα.

Ο κανονικός άνθρωπος παρ’ όλα αυτά θα είναι στο ΟΑΚΑ, λίγο ταλαιπωρημένος από την πραγματικότητα των άλλων, αλλά έστω και για λίγο παιδί. Και μάλλον, αυτό μετράει.