Μπήκε επιτέλους μια... taxi!

Δικαίως οι περισσότεροι είναι θυμωμένοι. Όμως, το προϊόν κάθε θυμού δεν είναι απαραιτήτως σεβαστό. Ειδικά όταν οι υποκείμενοι σε τραμπουκισμούς γίνονται με τη σειρά τους τραμπούκοι και μάλιστα εις βάρος της αγαπημένης τους ομάδας. Κάτι σαν το σύνδρομο του Ισραήλ ένα πράγμα, αλλά σε κιτρινόμαυρη version…

Δεν ξέρω αν η κίνηση των οργανωμένων της Ένωσης να βάλουν τους ποδοσφαιριστές σε ταξί ήταν συμβολική, αυτό που ξέρω με βεβαιότητα όμως είναι ότι δεν υπάρχει χειρότερη μορφή βίας από αυτή που δέχεται ο μοναχικός όταν αμφισβητεί τις οργανωμένες ομάδες. Και είναι πολλοί οι «μοναχικοί» ΑΕΚτζήδες που μπρος σε αυτή τη θλιβερή εικόνα ήθελαν να φωνάξουν «Φτάνει πια!». Δεν το έκαναν. Γιατί στην ποδοσφαιρική κοινωνία της ΑΕΚ επιτρέπεται ο αυνανισμός, απαγορεύονται όμως οι κραυγές.

Και το έργο συνεχίζεται: Οι μέτοχοι ψάχνουν τρόπο να την κάνουν με ελαφρά, αλλά στο μεταξύ μένουν και βάζουν λεφτά, έστω και αν δεν το θέλουν. Λέγεται και ψυχαναγκασμός. Οι οργανωμένοι πάλι τους βρίζουν, τους αποκαλούν ανεπαρκείς αλλά κατά βάθος κάνουν το σταυρό τους που υπάρχουν και αυτοί και πέφτει κανένα φράγκο στην ομάδα. Στο μεσοδιάστημα διοργανώνονται συλλαλητήρια χωρίς βασικό αίτημα. Παγκόσμια πρωτοτυπία. Και φυσικά κάθε Άνοιξη μαζί με τα χελιδόνια έρχεται και ο Τίγρης, ο οποίος διαψεύδει πάντα τόσο γρήγορα τις φήμες που είμαι σίγουρος ότι έχει προσλάβει άνθρωπο μόνο για αυτή τη δουλειά. Τον έχει stand by και με το που βγει το πρωτοσέλιδο, αυτός έχει ήδη στείλει τη διάψευση. Α, βασικά υπάρχει και ένας τελικός Κυπέλλου, αλλά ποιος ασχολείται τώρα...