Ξαφνικά, υγεία...

Ατρόμητος-ΑΕΚ λοιπόν. Ένα ζευγάρι απρόσμενο, δύο ομάδες αντισυστημικές, ένα φινάλε με ανατροπή. Αλλιώς λέγεται και αγωνιστική δικαιοσύνη. Μέσα στο χορτάρι. Μακριά από Τσετσένους αυτονομιστές με χόμπι το στοίχημα, μακριά από παγιδευμένα τηλέφωνα και DVD που καίνε.

Από τη Μαγνησία έφυγε με το εισιτήριο στα χέρια η ομάδα που έπαιξε καλύτερα. Που είχε συγκέντρωση, πάθος ξαναμμένου έφηβου και διάθεση να γράψει την ποδοσφαιρική ιστορία με τον δικό της τρόπο. Χωρίς αλαζονεία και ανέξοδα νταηλίκια σε συνεντεύξεις Τύπου. Η ποδοσφαιρική Ελλάδα χαίρεται σήμερα που στον τελικό θα είναι η ομάδα του Περιστερίου. Έτσι έπρεπε να γίνει, έτσι έγινε.

Στην Τούμπα τα πράγματα ήταν κομματάκι διαφορετικά. Η καλοστημένη ΑΕΚ δεν έβγαλε μάτια, αλλά είχε ότι χρειαζόταν για να σφραγίσει εκείνη το pass προς ένα τίτλο έπειτα από χρόνια. Τι βρήκε απέναντί της; Μια ομάδα αμήχανων ποδοσφαιριστών, που δεν μπήκαν ποτέ στο παιχνίδι και έμοιαζαν κατώτεροι των περιστάσεων. Βάλε και τη διακοπή στο πρόγραμμα και το γλυκό έδεσε. Ο ΠΑΟΚ ήταν «άδειος» την Τετάρτη. «Άδειος» όχι στο σώμα, αλλά στην ψυχή.

Τώρα απομένει να γραφτεί και το φινάλε του φιλμ. Εικασίες δεν χωράνε, οι προβλέψεις είναι περιττές. Η ΑΕΚ έχει ανάγκη αυτό τον τίτλο στο όνομα του  πληγωμένου εδώ και χρόνια γοήτρου της. Ο Ατρόμητος από την άλλη δεν θέλει να χάσει με τίποτα την μοναδική αυτή ευκαιρία να σηκώσει την πρώτη Κούπα της ιστορίας του. Το δέλεαρ είναι τεράστιο για τους Περιστεριώτες. Το twist της υπόθεσης; ΑΕΚ VS Δώνη, έστω και αν ο κόουτς αρνείται ότι θέλει να δώσει απαντήσεις για το πρόσφατο παρελθόν. Στο πίσω μέρος του μυαλού του θέλει και πολύ μάλιστα. Η ΑΕΚ ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση της καριέρας του. Και τώρα έχει την ευκαιρία να ξορκίσει τους δαίμονες...