Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, βέβαια, η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται με συνέπεια αυτιστικού. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά η ρημάδα δεν μας διδάσκει και  τίποτα απολύτως. Εξ ου και την ξαναζούμε μέχρι τελευταίας κασέτας...

Τι έχει μείνει, αλήθεια, στη συλλογική μνήμη από την τελευταία παράσταση που παίχτηκε πριν από λίγα χρόνια, όταν ο Έλληνας στηνόταν μπροστά στην τηλεόραση για να του αποκαλυφθεί η γυμνή αλήθεια του ελληνικού πρωταθλήματος μέσα από τον «Κοκαλιάρη», τον «Θείο», τον «Περίεργο» και τους υπόλοιπους ήρωες της ποδοσφαιρικής φαρσοκωμωδίας;

Θυμάται λέω εγώ τώρα, κανείς τη συνομιλία ανάμεσα στον Θωμά Μητρόπουλο και τον πρόεδρο της ΠΑΕ Scoda Ξάνθη, Χρήστο Πανόπουλο, όπου ο πρώτος έδινε διαβεβαιώσεις στον δεύτερο ότι ο Σωτήρης Βοργιάς -ως μέλος της ΚΕΔ τότε- ήταν φιλαράκι με τον επόπτη Καρκοβίρη και δεν χρειάζεται να ανησυχεί καθόλου;

Θυμάται τα τηλεφωνικά deal ανάμεσα στον Γιάννη Σπάθα και τον Θωμά Μητρόπουλο όπου συζητούσαν φόρα παρτίδα για την «αμοιβή» ενός ρέφερι;

Όχι, δεν τα θυμάται κανείς. Ο λόγος; Δεν έγινε απολύτως τίποτα και όταν δεν γίνεται τίποτα η μνήμη ευλόγως κονταίνει. Απαράβατος κανόνας. Αν θα επαναληφθεί το φιλμ με νέους ηθοποιούς έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με την πρόθεση της ΕΠΟ, της ελληνικής κυβέρνησης και του αρμόδιου εισαγγελέα να προσεγγίσουν την υπόθεση με σιδερένιο χέρι.

Στην Ιταλία, ο αδέκαστος Κλαούντιο Μπαρμπέ τους καθάρισε σαν βραστά αυγά. Δεν έκανε συμψηφισμούς, δεν μέτρησε στο ζύγι το μέγεθος της φανέλας. Κι ας είχε απέναντι στο σκαμνί ομάδες όπως η Γιουβέντους, η Μίλαν, η Φιορεντίνα και πανίσχυρους ανθρώπους. Όμως, οι Ιταλοί είχαν όχι μόνο τη θέληση να σπάσουν το απόστημα της ποδοσφαιρικής  βρώμας, αλλά κυρίως την τόλμη. Το θάρρος να γράψουν την ποδοσφαιρική ιστορία με τον τρόπο που θέλουν οι πολλοί, όχι οι πέντε-δέκα συμμορίτες που λυμαίνονται το χώρο και έχουν θησαυρίσει από το στοίχημα.

Στην Ελλάδα, αν κάτσεις και το καλοσκεφτείς στο πέρασμα τόσων ετών και μόλις ένας άνθρωπος πήγε κόντρα στο ποδοσφαιρικό σύστημα, χτύπησε το χέρι στο τραπέζι, ζήτησε ισονομία με έργα, όχι λόγια. Μόλις ένας. Και αυτός δηλαδή στο τέλος απαξιώθηκε τόσο πολύ, που στο τσακ δεν αποχώρησε με στάμπα μεγαλύτερη  των «κασετομάχων». Αν περάσετε κανένα βράδυ από «Barouge» μπορεί και να τον πετύχετε μέσα να πίνει χαλαρός το ποτάκι του. Δίχως έννοιες πια για ποδοσφαιρικές ουτοπίες όπου το πρωτάθλημα θα παίζεται στο χορτάρι κι όχι στα τηλέφωνα λιπαρών παραγόντων. Οι ΑΕΚτζήδες ξέρουν καλά μέσα τους ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος.

Η πολιτεία πάλι, ξέρει καλά μέσα της ποια πρέπει να είναι η πρώτη κίνηση, μπρος στην μπόχα που αναδύει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Παύση κάθε μορφής χρηματοδότησης. Είναι δύσκολο να επιτευχθεί ελέω UEFA, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν γίνεται να χρηματοδοτεί κάτι τόσο σάπιο. Γιατί αν συνεχίσει να το κάνει είναι άλλος ένας σιωπηρός συνένοχος. Σαν όλους μας...