Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν...

Οι πραγματικοί ποδοσφαιρόφιλοι θα αντιμετωπίζουν στο μέλλον το σαββατιάτικο death match στο Φάληρο σαν βιοψία στο πάγκρεας. Όλοι ξέρουν ότι κρύβει κακά μαντάτα, αλλά κανείς δεν θέλει να δει τα αποτελέσματα. Κι εδώ που τα λέμε μάλλον θα έχουν δίκιο. Γιατί αυτό δεν ήταν ένα παιχνίδι που χαρακτηρίζει το πρωτάθλημα μιας βαλκανομπαρόκ χώρας, αλλά την ποδοσφαιρική παράνοια στις χειρότερες εκφάνσεις της...

Ξαναμμένοι πρόεδροι, οργισμένοι οπαδοί, τρελαμένοι ποδοσφαιριστές, σφιγμένα δόντια, έκδηλη αμηχανία, αμφιβολία, κυνισμός, σκληρότητα, αδικία, αρρώστια. Από εκεί και πέρα τα όποια σχόλια περιττεύουν. Χάνουν την αξία τους μέσα σε μια δίνη που δεν έχει καμία σχέση με το άθλημα, απλώς υπηρετεί τη θλιβερή όψη του.

Το συμπέρασμα; Εξίσου πένθιμο. Οι συμβιβασμένοι, συμβιβάστηκαν, οι «τυφλοί» δεν είδαν, οι υποκριτές υποκρίθηκαν, οι ψεύτες έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα: είπαν ψέματα. Συνθηκολόγηση του παραλόγου. Όποιος έχει το κουράγιο να γράψει το κατιτίς του για το ποδόσφαιρο που παίχτηκε, ας το κάνει. Να ξέρει όμως ότι θα είναι εις βάρος του αφελούς ποδοσφαιρικού λαού. Του λαού που είναι ανίκανος να αντιδράσει στην αισθητική που εκπέμπει εδώ και χρόνια το άθλημα.

Βαρύ το τίμημα, ομολογουμένως. Αλλά τι να πεις, όταν η αξιοπιστία αυτοκτόνησε σήμερα σαν ηττημένος σαμουράι, χωρίς καμιά περηφάνια μέσα του. Σήμερα το ματς δεν είχε νικητή. Μόνο χαμένους. Όλους εμάς...