Ούτε για την αλήθεια υπάρχει πριγκιπική οδός
Με την υπόθεση του Σαουδάραβα πρίγκιπα με τα πολλά (και διαφορετικά) ονόματα να έχει πάρει από χθες –δικαίως ή αδίκως δεν το εξετάζουμε τώρα…- διαστάσεις νούμερου επιθεώρησης, ίσως είναι η στιγμή σήμερα να πούμε μερικά πράγματα χρήσιμα γενικώς.
Και κυρίως για όσους, εθισμένοι στο νεοελληνικό κλίμα ελαφρότητας, προχειρότητας και «χυμαδιού» των τελευταίων 20 ετών, απαίτησαν από την πρώτη στιγμή ένα «άσπρο» ή ένα «μαύρο» στην όλη ιστορία…
Λοιπόν: Όταν κάποιος, έστω κι αν η εμφάνισή του ή ο λόγος του δεν εμπνέει, βγαίνει πάντως επωνύμως και λέει όσα εμφανίστηκε και είπε -επωνύμως και μπροστά στις κάμερες- ο Βλάσσης Τσάκας (βασικά, ότι έχει μεταφέρει υπογεγραμμένη πρόταση ενός πάμπλουτου πρίγκιπα μιας χώρας όπου, τι να κάνουμε τώρα; Και οι πάμπλουτοι και οι πρίγκιπες και το… δύο σε ένα είδος αφθονούν!), το να βγάλεις συμπεράσματα και «απόφαση» οποιουδήποτε είδους λειτουργώντας απλώς ως φυσιογνωμιστής, είναι μια χαρά στάση αν είσαι φίλαθλος, blogger, ενεργός ακροατής ραδιοφώνου, σχολιαστής σε site ή κάτι τέτοιο.
Όμως, αν είσαι δημοσιογράφος και το θέμα αφορά μια μεγάλη ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός, βρίσκεσαι (κατ’ αναλογίαν, φυσικά) στην ίδια θέση μ’ έναν ευσυνείδητο δικαστή: όσο κι αν οι προφανείς πτυχές μιας υπόθεσης σε οδηγούν να βγάλεις ετυμηγορία πριν καν ακούσεις τι έχει ο κατηγορούμενος να πει, εκ του καθήκοντος, είσαι υποχρεωμένος και να τον ακούσεις και, πολύ περισσότερο, να λάβεις υπόψη σου όσα θα πει. Να τα ελέγξεις, να τα διασταυρώσεις, να τα διπλοτσεκάρεις και, αν είναι να αποφασίσεις, να το κάνεις με στοιχεία και αποδείξεις, ει δυνατόν ακλόνητες. Όχι βάσει απλώς εκτιμήσεων, ενδείξεων ή διαίσθησης…
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο, πλείστοι όσοι έχουν, τέλος πάντων, γράψει τα χιλιόμετρά τους σ’ αυτή τη δουλειά, κράτησαν από την αρχή της ιστορίας μια στάση απλώς επιφυλακτική. Ούτε ενθαρρυντική ούτε κατηγορηματικά αρνητική. Άλλωστε, παραμύθι έχουν προσπαθήσει (και πετύχει!) να πουλήσουν πολύ περισσότεροι λαμπερής εμφάνισης κουστουμάτοι, απ’ ότι casual ντυμένοι μη «πειστικής» παρουσίας.
Και, σε κάθε περίπτωση, το λέγαμε και χθες: ένα απέραντο φρενοκομείο αποτελεί αυτή τη στιγμή η παγκόσμια οικονομία. Ποιος ξέρει εάν ακόμη και μια τραβηγμένη ιστορία μπορεί να διαθέτει ψήγματα αλήθειας –ή και μια ολόκληρη και ατόφια; Ξέρει μόνο αυτός που μπορεί να κάνει εις βάθος ρεπορτάζ ή (άμεσα) αυτός που μπορεί να εξασφαλίσει ουσιαστικές, απτές και αδιαμφισβήτητες εγγυήσεις γι’ αυτήν. Και σίγουρα όχι κάποιος που, μέσα σε λίγες ώρες, μπορεί απλώς να ψάξει στο ίντερνετ, να κάνει πέντ’ έξι τηλεφωνήματα, να συνδέσει μερικές τελείες σ’ ένα διάγραμμα…
Μέχρι να γίνει αυτό το ρεπορτάζ και να έλθουν (ή να μην έλθουν) οι εγγυήσεις, λοιπόν, η σωστή στάση δεν είναι ο εξοβελισμός στο πυρ το εξώτερο, όπως δεν θα ήταν και οι έξαλλοι πανηγυρισμοί για το μάννα εξ ουρανού. Άλλωστε, τέτοιου είδους ρεπορτάζ, που προσπαθούν να επιβεβαιώσουν ή να καταρρίψουν την αλήθεια γύρω από μια τέτοια υπόθεση, απαιτούν αρκετό χρόνο και πολλή προσοχή… Και σας το λέω από πρώτο χέρι αυτό.
Κι αφού μπαίνουμε σ’ αυτή την κουβέντα, ίσως κάποτε να ευνοήσουν οι καιροί να σας πω και μια ιστορία δική μου –κι ενός καλού συναδέλφου που τώρα είναι στην ΕΡΑ. Είναι μια ιστορία πολύ διδακτική, που αφορά μάλλον το μεγαλύτερο παρόμοιου τύπου θέμα που προέκυψε ποτέ στο ελληνικό ποδόσφαιρο και στο οποίο πολύς κόσμος πιάστηκε κορόιδο. Ακριβώς επειδή βιάστηκε πολύ να κρίνει…
