Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από την επιτυχία. Ότι δήθεν έρχεται γραμμικά, πως αν ακολουθήσεις πιστά το manual, αν επενδύσεις αρκετά, αν δουλέψεις περισσότερο από τους άλλους, πως τότε το αποτέλεσμα είναι κάπως εγγυημένο. Σαν μια μαθηματική πράξη που απλώς περιμένει να λυθεί.
Μόνο που η ζωή καλώς ή κακώς δεν λειτουργεί έτσι
Αν κάτι μας έχει μάθει η πραγματικότητα εκεί έξω, είναι πως καμία κορυφή δεν χαρίζεται επειδή την «προγραμμάτισες», επειδή επένδυσες ή γιατί δούλεψες για αυτήν. Καμία επιτυχία δεν έρχεται επειδή τη θεωρούσες δεδομένη, ακόμα και αν έκανες όλα τα σωστά βήματα.
Οι άνθρωποι δεν χτίζονται όταν όλα πηγαίνουν καλά, αλλά όταν αναγκάζονται να διαχειριστούν το στραπάτσο. Όταν βλέπουν το πλάνο τους να καταρρέει και παρ’ όλα αυτά αποφασίζουν να μην καταρρεύσουν μαζί του. Εκεί φαίνεται ποιος έχει πραγματικά χαρακτήρα και ποιος απλώς απολάμβανε τη διαδρομή όσο υπήρχε ούριος άνεμος.
Οι μεγαλύτερες επιστροφές δεν γεννήθηκαν από θριάμβους, αλλά μέσα από αποτυχίες που πόνεσαν αρκετά ώστε να αλλάξουν μυαλά, νοοτροπίες και εγωισμούς. Από εκείνες τις ήττες που σε κάνουν να σωπάσεις για λίγο, να κοιτάξεις κατάματα τα λάθη σου και να αποφασίσεις αν θα μείνεις τέζα ή αν θα επιστρέψεις πολύ καλύτερος.
Όπως έλεγε και ο Christopher Nolan μέσα από την τριλογία του «Dark Knight»:
Γιατί πέφτουμε στη ζωή; Για να μάθουμε να ξανασηκωνόμαστε
Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη σύγχρονη εποχή
Όχι απαραίτητα το να πετύχεις, αλλά να αντέξεις όταν αποτυγχάνεις δημόσια, ειδικά όταν έχεις γευτεί την επιτυχία αλλά δυσκολεύεσαι να τη διατηρήσεις. Όταν όλοι περιμένουν από εσένα να κερδίσεις και έχεις χτίσει γύρω σου μια ατμόσφαιρα βεβαιότητας και ξαφνικά η πραγματικότητα έρχεται να σου θυμίσει ότι τίποτα δεν σου χρωστάει happy ending.
Γιατί καμιά φορά χρειάζεται να γκρεμιστείς λίγο για να καταλάβεις τι πρέπει να χτίσεις σωστά από την αρχή.
Αν πρέπει να πάρουμε ως παράδειγμα τον Παναθηναϊκό AKTOR, την ομάδα που επένδυσε όσο λίγες και ονειρεύτηκε ένα Final Four μέσα στο Telekom Center Athens, μοιάζοντας έτοιμη να επιστρέψει οριστικά στην κορυφή της EuroLeague, εδώ και λίγες ώρες δέχεται πυρά από κάθε κατεύθυνση, μετά τα όσα συνέβησαν στη σειρά με τη Βαλένθια, η οποία και επισημοποίησε έναν από τους πιο οδυνηρούς αποκλεισμούς της σύγχρονης ιστορίας του.
Πονάει; Προφανώς. Είναι αποτυχία; Πέρα από κάθε αμφιβολία. Η ζωή όμως συνεχίζεται, και όση ξενέρα και αν επικρατεί στο «πράσινο» στρατόπεδο -ας μην γελιόμαστε, ούτε ένα 3-0 στα Playoff της Greek Basketball League επί του Ολυμπιακού δεν θα την εξαφανίσει, απλώς θα την μετριάσει- είναι βέβαιο ότι θα γίνουν οι κινήσεις για να αλλάξει η κατάσταση.
Ακόμα και στον επιχειρηματικό κόσμο, δεν «πιάνουν» όλες οι επενδύσεις που είχαν τη μεγαλύτερη χρηματοδότηση, ούτε και διατηρούνται συνεχώς στην κορυφή, εκτός και αν υπάρχει μονοπώλιο.
Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, ειδικά, δεν θα είναι η πρώτη φορά που καλείται να επιστρέψει από τις «στάχτες», την πίεση και την απογοήτευση. Το έχει ξανακάνει και συνήθως όσοι έχουν μάθει να επιβιώνουν από τις πτώσεις, επιστρέφουν πολύ πιο δυνατοί απ’ όσο θυμόσουν.
Καμιά φορά η αποτυχία μπορεί να είναι πολύ πιο διδακτική από αυτό που νομίζουμε, και μια προσωρινή επιτυχία (βλ. εκείνο το 2-0 με το οποίο προηγήθηκε η ομάδα στα Playoff και μία πιθανή νίκη) περισσότερο προβληματική, μελλοντικά.
Η πτώση έγινε και σύντομα ξεκινά το… σέρβις. Θα ξανακρίνουμε όταν θα ξαναπατηθεί το γκάζι.
