Ο καλός, ο κακός και ο... άσχημος Τσιτσιπάς

Αρχικά επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι, αν δεν υπήρχε ο Στέφανος Τσιτσιπάς, και φυσικά η Μαρία Σάκκαρη, δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε σήμερα για ελληνική αντισφαίριση. Ούτε σχολή τενιστική έχουμε, ούτε κουλτούρα, ούτε υποδομές, ούτε, ούτε... Ο Στέφανος ό,τι έχει καταφέρει το έχει καταφέρει μόνος του. Ένας πολύ ταλαντούχος νεαρός που ήθελε να γίνει επαγγελματίας τενίστας και το πλήρωσε. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Σήμερα επίσης ο Τσιτσιπάς διανύει τη χειρότερη περίοδο της καριέρας του. Έχει πέσει μέχρι και στην θέση Νο 80 στο κόσμο, χάνει από κατώτερους αντιπάλους, πολύ συχνά χάνει και την ψυχραιμία του μέσα στο γήπεδο. Οι δημόσιες και έντονες ρήξεις με την οικογένειά του την ώρα του αγώνα, αμαύρωσαν την εικόνα του. Αποκλείεται από τον πρώτο γύρο σε τουρνουά που άλλοτε κυριαρχούσε και δείχνει μέσα στο court πιο ευάλωτος και αβοήθητος από ποτέ.

Η συζήτηση είναι, αν θα καταφέρει να επιστρέψει στην ελίτ. Κάποιοι είναι σίγουροι πώς όχι. Λένε πώς ο κύκλος του έκλεισε. Κάποιοι άλλοι υποστηρικτές του, μεγάλες προσωπικότητες του τένις, μιλούν σκληρά γι αυτόν προσπαθώντας να τον ταρακουνήσουν. Είναι αρκετοί επίσης εκείνοι που πιστεύουν ότι θα τα καταφέρει. Το σίγουρο είναι ότι έχει απογοητεύσει.

Μας έχει απογοητεύσει διότι περιμέναμε πολλά από αυτόν. Να κερδίζει συνέχεια τίτλους. Πότε επιτέλους θα πάρει ένα Γκραν Σλαμ; Γιατί δεν κυνηγάει κάθε πόντο; Γιατί έχασε; Γιατί δεν αλλάζει προπονητή; Γιατί μιλάει άσχημα στη μητέρα του στο γήπεδο; Γιατί γράφει ακαταλαβίστικα φιλοσοφικά μηνύματα στο X;

Πώς άραγε να νιώθει ο ίδιος;

Ένα αγόρι που πέρασε τα παιδικά του χρόνια μέσα σε γήπεδα τένις. Μεγάλωσε από τουρνουά σε τουρνουά. Δεν είχε την κανονική ζωή ενός εφήβου. Είχε πρόγραμμα. Προπόνηση. Αγώνα. Προπόνηση. Διατροφή. Ύπνο. Κούραση. Κατάφερε να επιβιώσει σε κάτι που επέλεξε και μπράβο του. Είχε επιτυχίες. Έβγαλε χρήματα. Βελτίωσε τη ζωή του και την οικογένειά του.

Όμως μετά άλλαξε. Δεν χτυπούσε μόνο μπάλες. Έσπαγε και ρακέτες. Τσακωνόταν με τον πατέρα του και προπονητή του. Μιλούσε άσχημα στη μητέρα του που καθόταν στην εξέδρα. Έβριζε και τον εαυτό του σε αβίαστα λάθη. Η συγκέντρωση χανόταν. Τα μπαλάκια περνούσαν. Οι γύροι χάνονταν. Οι αντίπαλοι αναγνώριζαν τις αδυναμίες. Άσχημες εικόνες για τον αθλητή που λατρεύτηκε ως ο Έλληνας Θεός του τένις.

Πόσο να αντέξει ένα κουρασμένο σώμα;

Το τένις είναι ένα μοναχικό και καταστροφικό άθλημα. Χρειάζεται πολύ καλή διαχείριση για να αντέξεις το απαιτητικό tour των ανδρών. Τις προπονήσεις, τους αγώνες και τα ταξίδια σε όλο τον κόσμο, την προσαρμογή στις διαφορετικές επιφάνεις γηπέδων. Τα media. Τις συνεντεύξεις. Την επικοινωνία. Τους χορηγούς... Όταν σ’ όλο αυτό το κοκτέιλ πίεσης προστίθεται και η οικογενειακή δυσλειτουργία, η κατάρρευση είναι θέμα χρόνου.

Το κουτσομπολιό γύρω από τον Στέφανο Τσιτσιπά δεν είναι πια το ασταθές backhand του, είναι η οικογένειά του. Σκηνές με τη μητέρα του Τζούλια που παρεμβαίνει on camera σε θέματα όπως η τεχνική, η τακτική στο γήπεδο γίνονται viral και κατακρίνονται. Τα δημόσια σχόλια της, για τις συντρόφους του γιου της, αναπαράγονται μονίμως και τον κάνουν περιέχόμενο μεσημεριανών εκπομπών. Για τον πατέρα του Απόστολο, η ερώτηση που αιωρείται είναι μήπως αφού ο Στέφανος, εγκλωβισμένος στους συναισθηματικούς δεσμούς, δεν μπορεί να τον διώξει, μήπως θα έπρεπε να έχει φύγει μόνος του για το καλό του παιδιού του; Μήπως όλη η οικογένεια, γονείς και αδέρφια, έχει μετατραπεί σ’ ένα πρόσθετο ασήκωτο βάρος για τον Στέφανο τώρα που πια μεγάλωσε και μπορεί θεωρητικά να τα βγάλει πέρα μόνος του;

Όσο η καριέρα του αντιμετωπίζεται ως «οικογενειακή επιχείρηση», το court θα θυμίζει πάντα ένα πεδίο οικογενειακών ψυχοδραμάτων και όχι το γήπεδο ενός μεγάλου πρωταθλητή.

Τι πιστεύω εγώ; Παρά την ελεύθερη πτώση, ο Στέφανος Τσιτσιπάς είναι μόλις 27 ετών. Έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τους κορυφαίους. Χρειάζεται γενναίες αποφάσεις και η επιστροφή του στην παγκόσμια ελίτ είναι απολύτως εφικτή.

Σκέφτομαι όμως και κάτι άλλο... Μήπως η μεγαλύτερη νίκη για το παιδί που μεγάλωσε μέσα στα γήπεδα δεν είναι ένας ακόμα τίτλος, αλλά το να καταφέρει, επιτέλους, να γίνει ο κύριος της δικής του ζωής; Όπως αυτός τη θέλει;