Ο Χριστοδούλου όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει… Βορεάδης

Ο Χρήστος Χριστοδούλου είναι πια πολύ έμπειρος για να του δικαιολογήσεις εξώφθαλμα λάθη που θα τα έβλεπε και τυφλός. Άρα όταν τινάζει ένα παιχνίδι στον αέρα κάτι άλλο τρέχει. Και τρέχει αυτό που… έτρεχε από την πρώτη στιγμή κατά την οποία ο Πατρινός αποφάσισε να γίνει διαιτητής. Ο Χριστοδούλου ήθελε, θέλει και θα θέλει να γίνει σταρ. Να ανταγωνίζεται σε… λάμψη τους παίκτες και τους προπονητές.

Στα περίπου 30 χρόνια που παρακολουθώ και ασχολούμαι με το μπάσκετ, ο μόνος διαιτητής που το είχε καταφέρει ήταν κυρίως ο Λάζαρος Βορεάδης και παλιότερα ο Κώστας Ρήγας. Αλλά χωρίς κανείς από τους δυο να βάζει τον εαυτό του πάνω από το παιχνίδι, όπως κάνει συχνά πυκνά ο Χριστοδούλου. Εξ ου και κάποια αλλοπρόσαλλα σφυρίγματα ή ακόμη και… μη σφυρίγματα που μπορούν να τινάξουν έναν αγώνα στον αέρα. Αρκεί να επιτευχθεί ο στόχος. Να γίνει δηλαδή επίκεντρο της προσοχής ο ίδιος. Να γίνει σταρ. Θυμηθείτε πόσοι αγώνες στο παρελθόν έχουν περάσει στην… Ιστορία λόγω Χριστοδούλου και θα καταλάβετε του λόγου το αληθές.

Το δυστυχές για τον Πατρινό είναι πως εν τέλει με αυτή του συμπεριφορά αδικεί αυτόν που θέλει να… ανεβάσει: Τον εαυτό του. Κάτι που αποδεικνύεται τις φορές που μπαίνει στο γήπεδο απαλλαγμένος από αυτό το άγχος. Όταν στο παρκέ δεν υπάρχουν πολλοί που να είναι πιο… γνωστοί από τον ίδιο (παιχνίδια μικρών ομάδων) ή όταν αποφασίζει να είναι απλά και μόνο μέρος του αγώνα κι όχι αυτός που (ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ) τον κρίνει. Τότε δηλαδή που είναι απλά διαιτητής κι όχι… ο σταρ που ονειρεύεται πως είναι.