Όταν ο Σπανούλης μου φάνηκε… κεκές

Όπως ο Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο θεωρεί πως νομιμοποιείται να παίρνει σφυρίγματα γιατί είναι η καλύτερη ομάδα του ελληνικού ποδοσφαίρου σύμφωνα με τους τίτλους, έτσι και ο Παναθηναϊκός, με την ίδια λογική, νομιμοποιείται να παίρνει σφυρίγματα στο μπάσκετ.

Η λογική είναι κοινή και ουσιαστικά διασκεδάζω γιατί οι δύο αυτές ομάδες την επέβαλαν. Κατά ένα μικρό ποσοστό λόγω της ικανότητάς τους ως σύλλογοι, δηλαδή λόγω των τίτλων και κατά ένα μεγαλύτερο λόγω της επικοινωνιακής τους δυναμικής.

Το ίδιο συμβαίνει βέβαια και στην Ευρώπη και θεωρώ πως κατά καιρούς υπήρξαν ευνοούμενες ομάδες λόγω της δυναμικής τους – της αγωνιστικής – αλλά και λόγω του ότι βοηθούσαν την ΟΥΕΦΑ να αλλάξει κάποιες παρωχημένες λογικές στο ποδόσφαιρο.

Το καλύτερο παράδειγμα είναι η Μπαρτσελόνα. Ομαδάρα με τα όλα της, δουλεμένη στο φουλ, με συγχρονισμό απίστευτο στις κινήσεις της, ακόμη και με μπασκετικό ζον πρες όταν ο αντίπαλος παίρνει κατοχή.

Πλάνο στηριγμένο στις ακαδημίες της και το σοφό σκάουτινγκ, χωρίς σπατάλη χρημάτων που οδηγεί σε πτωχεύσεις. Και η ΟΥΕΦΑ είναι ξεκάθαρο πλέον πως φοβάται μήπως και το ποδόσφαιρο εκτραχυνθεί κι άλλο.

Η Μπαρτσελόνα λοιπόν, είναι γεγονός πως σπρώχνεται από την ΟΥΕΦΑ. Στον δεύτερο ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης, ακόμη και εγώ που σιχαίνομαι τους ποδοσφαιρικούς κλώνους του Άδωνη Γεωργιάδη, αγανάκτησα με τον τρόπο που τους σφύριξαν. Και δεν αναφέρομαι στο ακυρωθέν γκολ, αλλά κυρίως στα σπόρια.

Η ΟΥΕΦΑ βέβαια, έχει έναν καθαρό εμπορικό – υπερπροστατευτικό λόγο που σπρώχνει διακριτικά τις περισσότερες – λιγότερο διακριτικά κάποιες – φορές την Μπαρτσελόνα. Οι Καταλανοί βοηθάνε μέσα του πρότζεκτ τους να πάει το ποδόσφαιρο προς τη σωστή κατεύθυνση.

Καταλήγοντας σε αυτή την σκέψη μου, θέλω να μεταφέρω απλά, πως εμείς δεν θα δούμε ποτέ ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου γιατί η διάθεση της κεφαλής πριμοδοτεί ξεκάθαρα το κεφάλαιο και την παραγοντική αλαζονεία και δεν το οδηγεί προς τη σωστή κατεύθυνση.

Με λίγα λόγια, όσο αστείο μου ακούγεται όταν μιλάει ο Γόντικας ή ο Σισέ για διαιτησία, άλλο τόσο μου ακούγεται αστείο να μιλάει ο Σπανούλης και ο Μπουρούσης. Όλοι αυτοί, όταν θα μιλάνε για τέτοια θέματα, θα πρέπει να έχουν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους, πως κανένας από εμάς τους υπόλοιπους δεν τους έχρισε νταβατζήδες.

Και αυτό το σκηνικό μουρμούρας των ευνοούμενων, είναι ίσως και η μοναδική ηθική επιβράβευση για όλους εμάς που αναγκαζόμαστε να ζήσουμε με την αλαζονεία τους τόσα χρόνια.