Τσάμπα η «ρετσινιά» της ένστασης (part II)

Τα λέγαμε και τις προάλλες ότι ήταν λάθος που η ΑΕΚ επέλεξε να κάνει ένσταση για να πάρει στα χαρτιά το ματς στο Βόλο, διότι εκτός των άλλων υπήρχε και σοβαρός κίνδυνος να εκτεθεί.

Και εκτέθηκε και μάλιστα ανεπανόρθωτα! Διότι έχασε με κάτω τα χέρια από τον Παναθηναϊκό, σε ένα ντέρμπι που έχω χρόνια να δω τόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε δύο μεγάλες ομάδες, με το Τριφύλλι να επικρατεί κατά κράτος έναντι της Ενωσης. Η οποία Ενωση σώθηκε από μεγάλο σκορ εξαιτίας του Σάχα που κράτησε μόνος του την ομάδα του από τη συντριβή στο πρώτο ημίχρονο.

Θα μου πείτε «ναι, αλλά είχε προβλήματα.». Ενας λόγος παραπάνω, λέω εγώ, να ήταν περισσότερο προσεκτική και να σκεφτόταν διπλά ο κάθε Αδαμίδης το πιθανό «στραπάτσο». Με τον Παναθηναϊκό έπαιζε, δίχως κόσμο, πως δεν σκέφτηκε ότι μπορεί να ξεφτιλιστεί;

Τσάμπα η «ρετσινιά» της ένστασης δηλαδή.

Οσον αφορά το παιχνίδι αυτό καθεαυτό, είναι ξεκάθαρο ότι δεν χωράει σε κριτική. Βάλτε από τη μία: Σισέ, Λέτο, Νίνης, Ζιλμπέρτο, Κατσουράνης και Χριστοδουλόπουλος (στο β' μέρος) και απέναντι τους: Ντρίπιτς, Νταντόμο, Ματέος, Γκέντζογλου και Μπάχα. Και θα καταλάβεται. Ενας Σκόκο ήταν η ΑΕΚ, πέραν του Σάχα, άντε και ο Καράμπελας που μπορεί να είχε «ζαλάδες» με τον Λέτο, αλλά τουλάχιστον φάνηκε αξιοπρεπής. Η διαφορά ποιότητας ήταν τεράστια και το αποτέλεσμα αναμενόμενο από το ανάγνωσμα ακόμα των ενδεκάδων.

Γενικώς, ο Παναθηναϊκός άξια πιστεύω ότι πήρε το εισιτήριο για τα προκριματικά όχι απαραίτητα με την εικόνα του στα πλέι οφ, καθώς δεν υπήρχε ομάδα να ξεχωρίζει αισθητά συνολικά στη διαδικασία, αλλά από την εν γένει παρουσία του στο πρωτάθλημα. Στην τελική, με το ρόστερ που έχει, παρά τις ατέλειές του και το «κακοφτιάξιμό» του -αναλογικά με τα χρήματα που δαπανήθηκαν- δεν παύει να είναι για τα ελληνικά δεδομένα ρόστερ για πρωτάθλημα. Και υπό άλλες συνθήκες, όλοι γνωρίζουν ότι κάλλιστα θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά.