Χάθηκε η υπέρβαση, όχι ο στόχος!

Όμως στην τελευταία περίοδο που κρίνονται οι αγώνες, οι Γάλλοι είχαν τα πάντα με το μέρος τους: Το ρυθμό, την προσωπικότητα, τη συγκέντρωση αλλά και τις λεπτομέρειες. Αυτές οι... έρημες οι λεπτομέρειες κρίνουν τέτοιου είδους αγώνες. Όπως για παράδειγμα:

1.Οι πέντε συνεχόμενοι πόντοι του Νικολά Μπατούμ που έφεραν το ματς στην ισοπαλία (45-45) κι άλλαξαν άρδην την ισορροπία, τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά.

2.Τα εύκολα σουτ στα οποία ευστόχησε ο Τόνι Πάρκερ, αποκαλύπτοντας περίτρανα τη διαφορά προσωπικότητας ανάμεσα στις δύο ομάδες. Οι Γάλλοι που είχαν πετύχει 40 πόντους μέχρι το 30', στα τελευταία 10 λεπτά σημείωσαν 24!

3.Οι δύο χαμένες βολές (από Φώτση και Μπουρούση), το ένα χαμένο ριμπάουντ (με τη διαφορά στο -4)...

4.Τα 3/21 τρίποντα που είχε η ελληνική ομάδα... Ένα σουτ - έστω- να έμπαινε ακόμα, πιθανότατα να μιλούσαμε για άλλον αγώνα.

Επί της ουσίας η ελληνική ομάδα προσπάθησε, είχε θέληση, διάβασε καλά το ματς αλλά έφτασε στα... όριά της. Από τη στιγμή που ο Βενσάν Κολέ «διάβασε» τη δημιουργία στο χαμηλό ποστ από τον Καϊμακόγλου (τοποθετώντας στον αγώνα τον Φλοράν Πιετρούς) κι έστειλε βοήθεια στον Μπουρούση- ταπεινή μου άποψη είναι ότι λανθασμένα δεν έδινε βοήθεια στο μαρκάρισμα του Έλληνα σέντερ για μεγάλο διάστημα- ο αγώνας άλλαξε. Η ευστοχία του Μπατούμ και του Πάρκερ στην τελευταία περίοδο έχτισαν για τα καλά τη γαλλική κυριαρχία.

Καταλήγοντας έχουμε να πούμε το εξής: Για την ελληνική ομάδα χάθηκε η υπέρβαση. Ας είμαστε ρεαλιστές. Ο στόχος, όμως δεν χάθηκε και η πρόκριση στο Προολυμπιακό τουρνουά δίνει υψηλό κίνητρο στους διεθνείς. Αυτός ήταν ο αρχικός στόχος και όχι η «μάχη» των μεταλίων. Πάνω σ' αυτό θα πρέπει να σταθούμε και ταυτόχρονα να πούμε πολλά «μπράβο» στο τεχνικό επιτελείο και στους διεθνείς για την προσπάθεια που έκαναν προκειμένου να προκριθούν στην τετράδα. Κάτι που όπως αποδείχτηκε, παρά τη θέλησή τους ήταν ενάντια στις δυνάμεις τους.