Χέιζ-Ντέιβις: «Ήξεραν τι έκαναν όταν δε με άφησαν να κάνω τη ρουτίνα μου, ένα μέρος μου πέθανε»

Το ελληνικό πρωτάθλημα, για μια ακόμα σεζόν, ολοκληρώθηκε με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό να δίνουν τη «μάχη» τους για την κατάκτηση του τίτλου. Για μία ακόμα χρονιά η ένταση ήταν στο μέγιστο βαθμό με τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέβις να πραγματοποιεί την πρώτη του παρουσία στους ελληνικούς τελικούς και να του μένει… αξέχαστη.

Ο Αμερικανός παίκτης παρουσίασε ένα μίνι βίντεο/ντοκιμαντέρ από όλα όσα έγιναν κατά τη διάρκεια των τελικών, το οποίο ονόμασε «Απόλυτο χάος», ενώ στάθηκε πολύ στο γεγονός πως ο Ολυμπιακός δεν του επέτρεπε πριν από τα παιχνίδια του ΣΕΦ να κάνει τη ρουτίνα του, τονίζοντας ότι μετά τα όσα έζησε ένα μέρος του… πέθανε.

Ο Χέιζ-Ντέιβις είπε:

Για τη ρουτίνα του πριν από τα ματς: «Όλη η Ευρώπη ξέρει τη ρουτίνα μου πριν από τα παιχνίδια. Οπότε, για εκείνους το να το κάνουν επίτηδες σημαίνει ότι ήξεραν τι έκαναν. Πιστεύεις θα υπήρχε λίγος σεβασμός ανάμεσα στις ομάδες; Για παράδειγμα, αν ο Σάσα ή ο Φουρνιέ ήθελαν να έρθουν εδώ (σ.σ. T-Center) πριν το παιχνίδι και δεν τους άφηναν, θα ζητούσα από τον Γιαννακόπουλο να τους αφήσει, επειδή θα ήθελα το ίδιο πράγμα. Αλλά και πάλι, αυτή η αντιπαλότητα υπάρχει πριν γεννηθώ και θα υπάρχει αφού φύγω. Οπότε δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω γι’ αυτό. Είναι αυτό που είναι».

Για τις πολλές περισσότερες βολές του Ολυμπιακού: «Δεν μου αρέσει να παραπονιέμαι. Η μητέρα μου δεν με μεγάλωσε για να παραπονιέμαι, αλλά αν κοιτάξεις τον αριθμό των βολών, θα έλεγα ότι δεν ήταν με το μέρος μας. Και επηρεάζουν το παιχνίδι. Είναι ατυχές να έχεις μία σειρά με τους πρωταθλητές EuroLeague και μία άλλη ομάδα που πιθανώς να είχε νικήσει και η σειρά περιορίστηκε στους διαιτητές. Αλλά είμαστε όλοι άνθρωποι».

Για τη συνολική εικόνα των τελικών: «Απλά σκέτο χάος. Αυτό είναι το μόνο που μπορείς να πεις. Δεν είμαι ο ίδιος Νάιτζελ που ήμουν στη σχέση μου με το μπάσκετ. Η περσινή χρονιά ήταν η πιο ταραχώδης στο μπάσκετ. Οπότε σίγουρα δεν είμαι ο ίδιος Νάιτζελ που ήμουν πριν. Ακόμη κι αν είμαι τρεις μήνες εδώ, το έχουν αλλάξει. Απλά βλέποντας πώς μπορούν να είναι οι άνθρωποι, πόσες αναμνήσεις μπορούν να αλλάξουν, πώς αλλάζουν οι άνθρωποι και λένε πράγματα, πόσο ξεχνάνε και πόσο ασεβείς γίνονται οι άνθρωποι… Ειδικά σκεπτόμενος τον σεβασμό που δίνω και το είδος των πραγμάτων που λέω. Η μαμά μου πάντα συνήθιζε να λέει ότι ‘όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις’. Ένα μέρος του Νάιτζελ πέθανε πέρυσι».