Εκείνο το καλοκαίρι

Με παραπάνω δόσεις ειρωνείας κι από αυτή που επιδεικνύουν οι συντάκτες του Der Spiegel όταν αναλύουν την ελληνική οικονομία, η ποδοσφαιρική Ευρώπη αλαζονικά σκάρωσε χλευαστικά ανέκδοτα για το σύστημα «μπετό στην άμυνα», περιγράφοντας την αγωνιστική τακτική του Ότο Ρεχάγκελ ως την επιτομή του καταστροφικού ποδόσφαιρου, κάνοντας λόγο για ένα ποδόσφαιρο αναπνευστό, άχαρο και βαρετό.

Η υπερασπιστική γραμμή αποδείχτηκε νωθρή κι επιρρεπής στην ρεβανσιστική συνθηματολογία.  Ακόμα και εμείς οι ίδιοι που δεν σταματούσαμε ποτέ να τραγουδάμε, μεταξύ μας, δίναμε παρόμοιες εξηγήσεις που ξεκινούσαν και κατέληγαν στο «κοιμήθηκε ο Θεός».

Κρατώντας το κηδειόχαρτο του ελληνικού ποδοσφαίρου στα χέρια μας, μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις, μήπως έχει έρθει η ώρα να αποκαταστήσουμε την ιστορική αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος και να πανηγυρίσουμε ετεροχρονισμένα εκείνο το Κύπελλο χωρίς ενοχές;

Η  πολυτέλεια των αλάνθαστων σέντερ μπακ δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της Μπαρσελόνα του Πεπ Γκουαρντιόλα. Η συνεργασία Καψή και Δέλλα το ’04 έχει σεμιναριακές περγαμηνές, κάτι που συνυπογράφει και ο Νταβίντ Τρεζεγκέ, ανάμεσα σε άλλους. Κι αν κάτι ξέφευγε ο Νικοπολίδης καθάριζε. Ο Γιούρκας Σεϊταρίδης ήταν μια κατηγορία μόνος του. Το κέντρο, αν όχι θεαματικό, πολυπρόσωπο με Κατσουράνη, Καραγκούνη, Μπασινά, Ζαγοράκη, Τσιάρτα.

Δύσκολα πουλούσε μπάλες, είχε μάτια και στην πλάτη, μεγάλη ευχέρεια στα μακρινά σουτ και δουλεμένες σέντρες. Η επίθεση, μάλιστα, δεν ήταν χαρισματική. Ο Άγγελος Χαριστές, όμως, ήταν πάντα εκεί για το αγαπημένο μας 1-0. Όσο κι αν λοιδορήθηκε στην μετά Euro εποχή ας του αναγνωρίσουμε τουλάχιστον την αυτοπεποίθηση που επέδειξε στην Πορτογαλία, με στιγμή αποθέωσης το γκολ απέναντι στην Γαλλία, που τρέχει στην κάμερα, σηκώνει την εμφάνισή του και από κάτω εμφανίζεται όχι το «η Μακεδονία είναι Ελληνική», αλλά το  όνομα του Μίκου, συμπαίκτη του στη Βέρντερ Βρέμης, τον οποίο είχε αποκλείσει από την αποστολή της Γαλλίας, ο ομοσπονδιακός τεχνικός των «τρικολόρ», Ζακ Σαντινί. Δεν είναι αυτό η επιτομή του cool;

Την ώρα που η Αγγλία εμφάνιζε τους γνωστούς κομπλεξισμούς, η Γαλλία κατέβαινε στο χορτάρι με αυτοκρατορικό σνομπισμό, η Ιταλία βρισκόταν σε υποδειγματική αναρχία με τον Τότι να μοιράζει ροχάλες, η Ισπανία δεν μπορούσε να ξεπεράσει το εθνικό της κόμπλεξ που απαντούσε στο δίδυμο Μοριέντες- Ραούλ, η Σουηδία με Λιούμπεργκ και Ιμπράιμοβιτς να μάχονται ποιος θα γίνει πρωτοσέλιδο, sorry αλλά η εθνική ομάδα ήταν η περισσότερο ομάδα από όλες. Ακόμα κι από τους καλοστημένους Τσέχους και Πορτογάλους. Τους τελευταίους τους κερδίσαμε δύο φορές. Λίγο είναι αυτό; Στην πρεμιέρα, με τα στοιχήματα –για να το επικαιροποίησω κι όλας- να έχουν φράξει αφού ο άσσος είχε λυγίσει βασανιστικά και στο τελικό, μπροστά στον διψασμένο για μια κούπα κόσμο της.

Κοντολογίς, αυτό που θέλω να πω, είναι να αγαπήσουμε τις χαρές μας όσο αγαπάμε τα λάθη μας. στην χώρα των αφορισμών, της μόνιμης μοίρλας, της διαρκής γκρίνιας και της ισοπέδωσης ας συμφωνήσουμε μεταξύ μας πως εκείνο το καλοκαίρι παίξαμε καλύτερα από όλους και κερδίσαμε δίκαια Γάλλους, Τσέχους και Πορτογάλους.

Στην τελική εκείνες οι αναμνήσεις θα βρίσκονται μέσα στις πέντε αναμνήσεις που θα μας επέτρεπε ο agent John Smith να κρατήσουμε από την ανθρώπινη ζωή μας πριν επιστρέψουμε στις θερμοκοιτίδες του Matrix.