The (lost) green way...

Να με συγχωράτε, αλλά προσωπικά ντέρμπι δεν είδα. Και για την αφεντιά μου το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν και ιδιαίτερη έκπληξη. Γιατί πολύ απλά αυτό που κατέβηκε στο παρκέ δεν ήταν ακριβώς Παναθηναϊκός αλλά μια ομάδα κομματάκι θαμπή που καμία σχέση δεν είχε με την αρμάδα που κατηφόρισε στην πατρίδα του Γκαουντί και παρέσυρε τα πάντα στο διάβα της σαν νταλίκα χωρίς φρένα.

Ούτε ο Ολυμπιακός έπαιξε μπάσκετ υψηλών προδιαγραφών, όμως η επιθυμία ορισμένων παικτών ήταν κάτι παραπάνω από ορατή. Παρότι η εξίσωση της επιτυχίας δεν είχε μπόλικα ονόματα, στην πορεία του αγώνα αποδείχθηκαν αρκετά: Μίλος Τεόντοσιτς, Γιάννης Μπουρούσης, Γιοτάμ Χαλπερίν, Λουκάς Μαυροκεφαλίδης.

Δεν λογαριάζω καν τις βαρύγδουπές απουσίες του Ολυμπιακού που θα μπορούσαν να αποτελέσουν και πρώτης τάξεως άλλοθι. Κακά τα ψέματα όταν από το στίβο μάχης λείπουν περσόνες όπως ο Νεστέροβιτς ή ο Σπανούλης, τότε η δικαιολογία είναι εύκολη. Κι όμως, ο Ολυμπιακός δεν μπήκε καν σε αυτή τη διαδικασία. Το αντίθετο. Πάτησε το παρκέ σαν μια ομάδα δίχως αύριο και στο τέλος του μπασκετικού ροντέο ήταν ακόμα καβάλα στον αφηνιασμένο ταύρο. Το σημαντικότερο; Γνωρίζοντας πλέον η ομάδα του Ίβκοβιτς ότι φτουράει στο μονοπάτι της υπέρβασης ακόμα και χωρίς τα πρώτα βιολιά της ορχήστρας. 

Ο Παναθηναϊκός είναι ένα μπασκετικό φαινόμενο δίχως προηγούμενο. Δίχως  οπαδικές αμφισβητήσεις. Εν τέλει δεν αρκεί. Αν ο Παναθηναϊκός θέλει να αντιστρέψει την εικόνα του 3-0, πρέπει να επαναπροσδιορίσει τις επιδιώξεις του. Διαφορετικά τον περιμένουν δύσκολες μέρες στους τελικούς των play off...