O Sokratis και το... κώνειο

Τα πρώτα συμπεράσματα από το πολυσυζητημένο Δ.Σ του «τριφυλλιού» ήταν κάτι παραπάνω από απογοητευτικά: Οι μέτοχοι είναι διατεθειμένοι να ρίξουν στο τραπέζι αποκλειστικά και μόνο μπηχτές, αλλά από χρήμα γιοκ, οι πωλήσεις των πρωτοκλασάτων άσων μοιάζουν τόσο αναπόφευκτες που παίζει ο Τζιμπρίλ Σισέ να αναρωτιόταν σήμερα το πρωί πού είναι εκείνη η ρημάδα Louis Vuitton βαλίτσα που είχαν πάρει με τη Τζουντ πρόπερσι από το Λίβερπουλ, τα οπαδικά μουρμουρητά αυξάνονται και πληθύνονται με ρυθμούς επιδημίας και γενικά τον τελευταίο καιρό είναι πιο πιθανό να βρεις λογική στο Σύλλογο Εύπορων Βιτσιόζων Κοπεγχάγης, παρά στο πολυμετοχικό οικοδόμημα.

Από την άλλη πλευρά, στον Ολυμπιακό - όπου λαλεί μόλις ένας κόκορας - τα πράγματα έχουν πάρει ένα normal δρόμο. Κοινώς, οι άνθρωποι στο λιμάνι σχεδιάζουν την επόμενη μέρα του συλλόγου, έχοντας στο μυαλό τους μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Από πού φαίνεται αυτό; Απλά τα πράγματα. Το επιβεβαιώνει καταρχήν η περίπτωση του Σωκράτη Παπασταθόπουλου. Δεν ξέρω εάν το φλερτ θα έχει ευτυχή κατάληξη, αλλά και μόνο η κίνηση, το ενδιαφέρον δείχνει πως στον Ολυμπιακό αγναντεύουν την επόμενη μέρα χωρίς φιοριτούρες και «τρεις Πιζάρο», αντιθέτως το κάνουν προσεκτικά και κυρίως ουσιαστικά.

«Αν γυρίσω ποτέ τον πρώτο λόγο θα έχει η ΑΕΚ. Μετά ο Παναθηναϊκός γιατί τον υποστηρίζω από παιδί...» μου είχε πει ο Sokratis τον περασμένο Αύγουστο στην Καλαμάτα κατά τη διάρκεια συνέντευξης. «Ο Ολυμπιακός;» τον είχα ρωτήσει. «Δεν λέω όχι γιατί παίζουν και τα χρήματα το ρόλο τους.  Όχι όμως γιατί υπολογίζω τα λεφτά περισσότερο απ’ όσο πρέπει, αλλά επειδή έχω ως αρχή μια κουβέντα του πατέρα μου. «Όποιος δεν σε πληρώνει ό,τι αξίζεις, δεν θα σε σεβαστεί ποτέ», μου είχε πει και είχε δίκιο. Το βλέπω συνέχεια στη ζωή μου».

Στο μεταξύ, σημειολογικό ενδιαφέρον είχε και μια άλλη παρατήρησή του.  Ή μάλλον θέση του ,που αφορούσε στο ποιον Έλληνα αμυντικό θεωρεί καλύτερο παρτενέρ στην Εθνική. Είχε απαντήσει:  «Τον Αβραάμ Παπαδόπουλο χωρίς δεύτερη σκέψη. Δένουμε εξαιρετικά οι δυο μας, ο ένας συμπληρώνει τον άλλον.  Απολαμβάνω ποδοσφαιρικά να παίζουμε μαζί».  Ενδέχεται αυτή η... απόλαυση να γίνει και συλλογική αν ο Ολυμπιακός ασχοληθεί ενδελεχώς με την περίπτωσή του. Δημιουργώντας χωρίς αμφιβολία  την κορυφαία άμυνα στην Ελλάδα από άποψη ηλικίας, ποιότητας, ταλέντου και προοπτικής. Και το twist της υπόθεσης; Θα είναι και φουλ ελληνική...