Μίλα μου βρώμικα...

... κανείς δεν περίμενε πως στο τέλος της καριέρας του ο Τζόλε θα έπαιρνε σπίτι του την φανέλα με το «11». Στην πραγματικότητα, στον Ολυμπιακό έψαχναν τον αντικαταστάτη του Τζόρτζεβιτς από το 2006.

Στην αρχή ερασιτεχνικά, κατόπιν με αγανάκτηση. Το 2007, την περίοδο που ο Ίλια Ίβιτς ήταν ο «αντ’ αυτού» επιχειρήθηκε το colpo grosso με την έλευση του παγκόσμιου πρωταθλητή με την ομάδα της Αργεντινής, Αρτσούμπι, το ποδοσφαιρικό alter ego τότε του Λιονέλ Μέσσι. Ο αστικός μύθος θέλει τον Ίλια να «κλέβει» τον Αρτσούμπι από τα χέρια της Ρίβερ Πλέιτ κάνοντας έξαλλο τον Ντανιέλ Πασαρέλα. Ο ψιλόλιγνος, νεαρός Αργεντινός γέμισε αισιοδοξία τον κόσμο του Ολυμπιακού, αλλά έμεινε να κοιτάει την πλάτη του «γερό-Τζόλε». Τις λίγες φορές που αγωνίστηκε οι μέτριες εμφανίσεις του έβαλαν στοπ στην μουρμούρα του κόσμου, που συνήθιζε να λέει, τότε, πως ο «μεσήλικας» Τζόρτζεβιτς παίζει στην ομάδα γιατί είναι ο αρχηγός του παρασκηνίου κι όχι επειδή το αξίζει.

Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, τον Ιανουάριο του 2008 ο Νινιάδης διέδιδε πως βρήκε τον νέο Ρομπέρτο Κάρλος. Ο Λεονάρντο Ντε Ζέσους Τζεράλντο συστήθηκε ως ο παίκτης που καλύπτει όλη την αριστερή πλευρά, για να βοηθήσει, τελικά, το ιατρικό επιτελείο της ομάδας να τελειοποιήσει τις γνώσεις του και να κάνει καριέρα ως ο κολλητός του Ριβάλντο. Όσο σημαντικές κι αν ήταν αυτές οι «διακρίσεις», αντι-Τζόλε δεν έγινε.
Ο Σεμπάστιαν Λέτο, από την άλλη, φαινόταν ιδανικός. Επίλεκτος της Λίβερπουλ, που όμως δεν είχε άδεια εργασίας, μπουκαδόρος, καλή σέντρα, πιτσιρικάς. Διακρίθηκε τελικά στις λεξιμαχίες στα κουτουλίδια και στον… Παναθηναϊκό.

Ο Ζαϊρί μόνο που δεν πυροβολήθηκε, όταν τόλμησε να κοιτάξει την αριστερή πτέρυγα του Ολυμπιακού –η δεξιά ήταν κατειλημμένη από τον Γκαλέτι. Όχι άδικα. Ημιτελείς προσπάθειες, φλυαρία και κάποιες σέντρες στον γάμο του Καραγκιόζη. Είδαν και απόειδαν στον Ολυμπιακό κι αποφάσισαν να δώσουν ευκαιρία στο «χρυσό» παιδί του Αλέξη Αλεξανδρή Άρη Σοϊλέδη. Ταλαντούχος, παιδί του συλλόγου, προερχόμενος από τις Ακαδημίες, έκανε 1-2 καλά παιχνίδια που έπεισαν τον κόσμο να κάνει υπομονή για την εξέλιξη του, για να αποδειχτεί πως η αγωνία της επιτυχίας (και οι συχνοί τραυματισμοί) δεν σου δίνουν φανέλα.

Και μετά ήρθε ο Χεσούς Ντάτολο. Από την Νάπολη και την Αργεντινή αποφασισμένος πως ο Ολυμπιακός θα είναι το εισιτήριο του για την εθνική του Μαραντόνα έδειξε πως ξοδεύει περισσότερο χρόνο για να τζελάρει το μαλλί του, παρά για να προσαρμοστεί στο Φάληρο, -by day τουλάχιστον, γιατί by night λέγεται πως πρώτευσε.

Ο Άλμπερτ Ριέρα έκανε το Ελ. Βενιζέλος Καραϊσκάκη, όταν ο Βαγγέλης Μαρινάκης δεν άφηνε ελπίδες για μεταγραφές αεροδρομίου. Ο Βαλβέρδε ήταν εκείνος που τον «δημιούργησε» ποδοσφαιρικά το 2006 στην Εσπανιόλ. Του έδωσε ρόλο πρωταγωνιστή σε μια ομάδα που έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2007 και ένα χρόνο αργότερα και οι δύο την «έκαναν» για άλλες πολιτείες, αν και στο μεταξύ είχαν προλάβει να ψυχρανθούν.
Η Εσπανιόλ έβαλε στα ταμεία της περίπου 12 εκατ. ευρώ από την πώληση του Ριέρα στη Λίβερπουλ.

Στο «κόκκινο» λιμάνι, όμως, δεν πέταξαν την σκούφια τους για τον Άλμπερτ. Οι εναλλακτικές τους, όμως, ήταν ο πρώην ποδοσφαιριστής Χάρι Κιούελ και ο Ράιαν Μπάμπελ που ακόμα ήταν τραχύς. Η μόνη τους παρηγοριά, πως ο Ισπανός στα χέρια του Ισπανού Ράφα Μπενίτεθ θα «ανθίσει». Στο ντεμπούτο του, απέναντι στην United δημιούργησε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης δημιουργώντας προσδοκίες. Ολοκλήρωσε την χρονιά με πέντε γκολ, αρκετές ασίστ και κάποιες ντρίμπλες για highlight. Η επόμενη σεζόν ξεκίνησε με φήμες πως τον ταλαιπωρεί ένα τραυματισμός, που ποτέ όμως δεν επιβεβαιώθηκε.

Λέγεται πως ο θάνατος του πολύ καλού του φίλου από την θητεία του στην Εσπανιόλ Ντάνι Ζάρκε, τον επηρέασε πολύ. Όποια κι αν ήταν η εξήγηση, ο Ριέρα δεν ήταν πλέον στις βασικές επιλογές του Μπενίτεθ. Όσο τα ερωτήματα πύκνωναν και έμεναν αναπάντητα, ο Ριέρα αποφάσισε να μιλήσει στα μίντια. Χαμός. Κατηγόρησε τον Μάρτιο του 2010, πως ο Μπενίτεθ δεν ξέρει να χειρίζεται του παίκτες του και αποκάλεσε το club «καράβι που βουλιάζει». Οι δηλώσεις του έγιναν πρωτοσέλιδο μια εποχή που όλοι αμφισβητούσαν τον «Ράφα», η διοίκηση ήθελε να τον διώξει και μόνο ο κόσμος τον κρατούσε. Οι εμφανίσεις του έγιναν όλο και λιγότερες, προπονούταν για καιρό μόνος του και έψαχνε εναγωνίως νέα έδρα…

Στον Ολυμπιακό έχουν καιρό να τραγουδήσουν το όνομά του. Έχει βάλει τέσσερα γκολ και έχει μοιράσει πέντε ασίστ, για να γίνεται συχνά αλλαγή στο 70’. Όσοι πηγαίνουν όμως γήπεδο, παρατηρώντας τον Ριέρα βλέπουν πράγματα που τα τηλεοπτικά μόνιτορ δεν πιάνουν, κάτι που φάνηκε από το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι του Ολυμπιακού στο άδειο Καραϊσκάκη. Ο Ριέρα μιλάει. Και μιλάει πολύ. Κι όχι μόνο σε όποιον μιλάει ισπανικά π.χ Ουρτάδο, Φουστέρ, αλλά και στον Χολέμπας, τον Μοντέστο, τον Γ. Παπαδόπουλο. Έντονα, δυνατά δίνει κατευθύνσεις, δείχνει μαρκαρίσματα και οι συμπαίκτες του δεν δείχνουν να ενοχλούνται που εκείνος που στην δεύτερη ντρίμπλα χάνει την μπάλα να τους λέει πώς να παίζουν. Στην τελευταία αναμέτρηση με τον Ηρακλή με δική του πρωτοβουλία οι παίκτες πιάστηκαν από τους ώμους σε κύκλο σε μια κίνηση αφοσίωσης στην νίκη και κατά την διάρκεια της σύντομης ιεροτελεστίας ο μόνος που μιλούσε ήταν ο Ριέρα.

Οι προπονητές του γηπέδου είναι άνθρωποι απαραίτητοι. Ο Κριστιάν Καρεμπέ το έκανε από την δεύτερη προπόνησή του στον Ολυμπιακό, παράλληλα όμως σταματούσε επιθέσεις, έμαθε στον Στολτίδη την θέση ενώ ποτέ κανείς δεν βρέθηκε να τον κατηγορήσει για περιπατητή. Ο Ριέρα χωρίς να είναι αρνητικός στο γήπεδο, προβληματίζει. Ο Βαλβέρδε τον εμπιστεύεται. Βοηθοί προπονητή όμως υπάρχουν πολλοί, αντί-Τζόλε λίγοι.