Σχι-ζο-φρέ-νει-α!
Το ενδεχόμενο να παρακολουθήσει κάποιος την ΑΕΚ χωρίς να εμφανίσει σημάδια σχιζοφρένειας, είναι εξίσου πιθανό με το να φάει πεντάχρονος τις φακές του χωρίς να στραβομουτσουνιάσει.
Κακά τα ψέματα, αυτό που γίνεται στην ΑΕΚ είναι εξ ορισμού φαινόμενο που χαρίζει Νόμπελ ψυχολογίας σε όποιον ήρωα καταφέρει να το μελετήσει - χωρίς να του στρίψει η βίδα και αρχίσει να κακαρίζει α λα Κωνσταντίνου μπρος στον ποιητή Φανφάρα.
Tα πράγματα δεν είναι απλά. Τουλάχιστον όχι όσο φαίνονται. Και πώς να είναι, δηλαδή, όταν πιο εύκολα μπορείς να προβλέψεις αντίδραση ψυχοπαθούς σε παραλήρημα, παρά το αγωνιστικό πρόσωπο της ΑΕΚ από Τετάρτη σε Κυριακή. Τι κι αν προέρχεται μεσοβδόμαδα από νίκη κόντρα στην μεικτή Αγγέλων, ένα τριήμερο μετά είναι πιθανό να μην στρίβει ούτε σε ράγες τρένου. Παραδείγματα; Μάτσο. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς...
Το «Χ» με τον Αστέρα κανά δυο τρεις μέρες μετά τη νίκη επί της Χάιντουκ, τα «ντόρτια» στον Άρη μέσα στο «Κλεάνθης Βικελίδης» και το μακελειό μετά στο Βέλγιο, τα τέσσερα στη Λάρισα και στο καπάκι την αυτοκτονία κόντρα στους αναπληρωματικούς της Ζενίτ, το θρίαμβο επί του Παναθηναϊκού για το Κύπελλο λίγες μόλις μέρες πριν από τις τσοντοδηλώσεις του Μπέου, τη δραματική πρόκριση επί του «τριφυλλιού» ως αντίφαση της αρχοντορεμπέτικης βίζιτας του Άρη;
Πιθανώς να υπάρχουν κι extra σκηνές στο θρίλερ. Αλλά το ερώτημα είναι άλλο. Για αυτή την αγωνιστική «διπροσωπία» ευθύνη έχουν μονάχα οι παίκτες; Ο κόουτς Μανόλο, τίποτα; Καθαρός πάλι, σαν την παρθένα του Εστραδόν; Όχι, αυτή τη φορά.
Με μια πιο προσεκτική ανάγνωση εάν η ήττα από τον Άρη αναζητήσει τους γονείς της, τότε κανονικά δεν πρέπει να σταθεί ούτε στο ελλιπές ρόστερ της Ένωσης, ούτε στις απουσίες των μανάδων του λόχου (Δέλλας-Λύμπε), ούτε πουθενά αλλού, αλλά να πέσει αυθόρμητα στην αγκαλιά του Μανόλο. Δικές του οι επιλογές, δικές του και οι ευθύνες. Και αυτή τη φορά βγάζουν μάτι. Και πρέπει να τις δει, μακριά από εύκολους ποδοσφαιρικούς λαϊκισμούς.
