Με αγάπη, Γιώργος Δώνης...

Καλές οι περγαμηνές και τα παχιά βιογραφικά και τα παράσημα, αλλά χωρίς αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, για το σύλλογο που υπηρετείς, για τους συνεργάτες σου και τα «παιδιά» σου που σε κοιτάζουν στα μάτια και περιμένουν από εσένα κατευθύνσεις και οδηγίες, πας μέχρι ενός σημείου.

Ο Γιώργος Δώνης, σε αυτές τις πρώτες 5 αγωνιστικές, έχει πάει στο ψηλότερο σημείο που θα μπορούσε να πάει, έχοντας κερδίσει την εκτίμηση, το θαυμασμό και την παραδοχή όχι απλά των φίλων της ομάδας και των ουδέτερων, αλλά και των αντιπάλων – όλοι παραδέχονται ότι το πιο ενδιαφέρον και ελκυστικό πρότζεκτ της χρονιάς, είναι ο Παναθηναϊκός. Του Δώνη και του Νταμπίζα. Των μικρών που μεγαλώνουν. Των μεγαλύτερων που τρέχουν σαν έφηβοι. Των περσινών ξενερωμένων που βρήκαν το νόημα της ζωής και το κίνητρο να παίξουν. Όλα τα παραπάνω, έχουν έναν κοινό παρανομαστή, που λέγεται «αγάπη»:

Ο Γιώργος Δώνης, αγαπάει τον Παναθηναϊκό

Όπως τον αγάπησε και ως παίκτης της ομάδας. Δεδομένα και αδιαμφισβήτητα. Ήρθε και ανέλαβε στην πιο αβέβαιη περίοδο που θα μπορούσε να αναλάβει προπονητής μια ομάδα, με περιορισμό μεταγραφών, με έναν υποψήφιο επενδυτή να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα αλλά να μην πλησιάζει, με παίκτες που υπήρχαν στο ρόστερ από την προηγούμενη χρονιά αλλά κανείς δεν ήξερε αν θα συνέχιζαν, με ένα μεγάλο ερωτηματικό δίπλα στη φράση «συνέπεια στις πληρωμές». Κι όμως ήρθε και μαζί με τον Νίκο Νταμπίζα ανέλαβαν να φτιάξουν μια ομάδα ανταγωνιστική γεμάτη μικρούς, άγουρους, ξενερωμένους και παροπλισμένους την προηγούμενη σεζόν παίκτες. Χωρίς να βάζουν ελαφρυντικά μπροστά από κάθε φράση, για να προλάβουν μια μελλοντική αποτυχία. Επιπλέον, λίγο αφού συμφώνησε προφορικά αλλά πριν πέσουν οι υπογραφές, φέρεται να δέχτηκε μια ιδιαιτέρως δελεαστική πρόταση, με πολύ περισσότερα πετρελαιοδολάρια και πολύ μικρότερες απαιτήσεις, αλλά δεν έκανε πίσω. Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης;

Διαβάστε περισσότερα στο Ratpack.gr