Ιστορία, υποχρέωση, σεβασμός: Τιμή στη Λεωφόρο σε ένα ξεχωριστό «αντίο»

Η σκέψη και μόνο, σου δημιουργεί κόμπο στο λαιμό. Είναι περίεργο συναίσθημα. Άχαρο. Από τη μία η γνώση πως χρειάζεται ο Παναθηναϊκός να κινηθεί στο αύριο. Στη νέα εποχή. Να αλλάξει τα δεδομένα του «περπατώντας» στον δεύτερο αιώνα της ζωής του.

Από την άλλη… είναι το σπίτι σου. Η Λεωφόρος. Τα «Άγια» χώματα του Παναθηναϊκού. Τόπος δόξας, συναισθημάτων, αναμνήσεων. Χαράς και λύπης. Ευτυχίας και οργής. Η αφετηρία της καρδιάς, η κατάληξη των συνθημάτων. Για τους Παναθηναϊκούς, αλλά και για τους αντιπάλους. Με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Το σημείο αναφοράς, πάντα η Λεωφόρος.

Εκεί ο καθένας έμαθε τον Παναθηναϊκό. Η αφετηρία της ιστορίας ενός τεράστιου συλλόγου. Όχι μόνο σε ένα άθλημα, σε όλα τα σπορ. Από εκεί ξεκίνησε η δυναστεία των Γιαννακόπουλων ως τα αστέρια. Το Γουέμπλεϊ. Βραδιές αξέχαστες. Με το στήθος να φουσκώνει ολοένα και περισσότερο από καμάρι, μέχρι να «φορτωθεί» η καρδιά με το Πράσινο και το Λευκό που κάθε Παναθηναϊκός αγαπά.

Ήρθε η ώρα για το αντίο στα ντέρμπι. Στις «μάχες» δύο διαφορετικών κόσμων όπως συνηθίζουμε να λέμε για τις δύο πλευρές. Έτσι είναι. Ο Παναθηναϊκός θα υποδεχτεί στον αιώνιο «ναό» του, τον αιώνιο αντίπαλο. Η σκέψη και μόνο προκαλεί ανατριχίλα. Απέχουμε μερικές ώρες πλέον.

Νίκες, ήττες, πανηγυρισμοί, κατεβασμένα κεφάλια, τα πάντα μέσα στη ζωή. Κάθε συναίσθημα, κάθε στιγμή, κάθε γωνιά των τσιμέντων και μια ιστορία. Είναι προσβολή για το ίδιο το γήπεδο να αναφερθούν μερικές και να μείνουν έξω αμέτρητες.

Η σύνδεση με την προσφυγιά, με την Αθήνα, με τον ελληνισμό, τις επιτυχίες, την βοήθεια άλλων ομάδων, την Εθνική σε στιγμές ιστορικές. Με την κατάληξη και το… κερασάκι στην τούρτα, να είναι πάντα τα ντέρμπι αιωνίων. Απόψε πέφτει η αυλαία. Της ίδιας της ιστορίας.

Καθήκον ιερό, υποχρέωση ύψιστη για όλους. Αυτό το ματς πρέπει να το πάρουν! Κανέναν δεν ενδιαφέρει η θέση, οι βαθμοί, το ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα στο τέλος, το αν θα «κόψει» τον τίτλο απ’ τον αιώνιο, το αν αυτός είχε κάνει κάτι ανάλογο πριν κάποια χρόνια. Συγγνώμη για τη λέξη, αλλά είναι μπούρδες όλα αυτά.

Απόψε τα πάντα είναι Λεωφόρος. Είναι τιμή στο «σπίτι» του Παναθηναϊκού. Η οποία θα αποδοθεί μόνο με νίκη. Για να τη χαρεί ο κόσμος, να φουσκώσει το στήθος από περηφάνια. Όπως τότε, όπως πάντα. Γιατί το «Απόστολος Νικολαϊδης», είναι το «πάντα» του Παναθηναϊκού.

Η ιστορία του δεν σταματά ποτέ. Θα συνεχίζεται από καρδιά σε καρδιά, από ψυχή σε ψυχή, από στόμα σε στόμα. Τα παιδιά που θα γίνουν παππούδες και θα εξιστορούν στα εγγόνια τους τα ντέρμπι που έζησαν στη Λεωφόρο. Είτε είναι στον Βοτανικό, είτε σε κάποιο ακόμη καλύτερο γήπεδο μετά από πολλές δεκαετίες το «τριφύλλι». Καμία σημασία δεν έχει.

Ο Παναθηναϊκός έχει θεμέλια στη Λεωφόρο. Από εκεί εξαπλώθηκε στα πέρατα της γης. Οι φωνές απόψε θα ακουστούν όπου υπάρχει άνθρωπος να αγαπά το «τριφύλλι». Οι παίκτες θα αγωνιστούν για όλους αυτούς, αλλά κυρίως για το χορτάρι, το χώμα που πατάνε. Το πνεύμα και την «ψυχή» που έχουν τα τσιμέντα.

Ιερό το καθήκον για νίκη. Όχι για πανηγυρισμούς, αλλά για δάκρυα συγκίνησης. Απόψε ο Παναθηναϊκός λέει αντίο στα ντέρμπι αιωνίων στο «σπίτι» του. Σεβασμός. Υποχρέωση.