Μήπως το Euro 2004 ήταν τελικά... μια κακή διοργάνωση;

Για έναν Έλληνα που έχει γεννηθεί πριν το 2000 είναι σχεδόν αδύνατο να πει ότι οι μέρες του Euro 2004 δεν αποτέλεσαν το κορυφαίο ποδοσφαιρικό καλοκαίρι της ζωής του. Και πώς να το πει;

Μέσα σε λίγες εβδομάδες η Ελλάδα ετοιμαζόταν να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ παράλληλα ζούσε σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Η Εθνική του Ότο Ρεχάγκελ απέκλειε διαδοχικά τα μεγαθήρια της Ευρώπης και στο τέλος σήκωσε το τρόπαιο μέσα στη Λισαβόνα. Ένα ποδοσφαιρικό παραμύθι που ακόμη και σήμερα μοιάζει απίστευτο.

Αν όμως κάνεις την ίδια ερώτηση σε κάποιον εκτός Ελλάδας, η απάντηση πιθανότατα θα είναι διαφορετική.

Ναι, θα σου μιλήσει για το μεγαλύτερο ίσως underdog στην ιστορία των εθνικών ομάδων, θα παραδεχθεί ότι η Ελλάδα έγραψε ιστορία (πού να δείτε τι μας είπε ο Τιερί Ανρί για την Εθνική Ελλάδος), θα προσθέσει όμως και κάτι ακόμη: ότι η πρωταθλήτρια Ευρώπης δεν έπαιξε ακριβώς το πιο απολαυστικό ποδόσφαιρο που είδαμε ποτέ. Και μεταξύ μας; Έχει ένα δίκιο.

Η ομάδα του Ρεχάγκελ κέρδισε με πειθαρχία, χαρακτήρα και απίστευτη αποτελεσματικότητα. Αν όμως κάποιος ψάχνει στο YouTube 90λεπτα από εκείνα τα παιχνίδια για να απολαύσει θέαμα... μάλλον θα καταλήξει να βλέπει τους αντίπαλους να σουτάρουν.

Οπότε, ας αφήσουμε για λίγο το συναίσθημα στην άκρη και ας δούμε τι πραγματικά μας άφησε εκείνο το Euro.

Οι γκολάρες υπήρχαν. Απλώς δεν ήταν οι δικές μας

Το κεφάλι του Χαριστέα απέναντι στη Γαλλία είναι ίσως η πιο αγαπημένη κεφαλιά στην ιστορία κάθε Έλληνα. Γκολάρα όμως; Όχι ακριβώς.

Γκολάρες ήταν το απίθανο τακουνάκι του Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς απέναντι στην Ιταλία, ο κεραυνός του Μανίς κόντρα στην Ολλανδία ή το υπέροχο τελείωμα του Ρούι Κόστα απέναντι στην Αγγλία.

Το Euro του 2004 μπορεί να μην έβγαλε πολλά γκολ, αλλά αυτά που έβγαλε είχαν ποιότητα.

Οι σταρ που... ξέχασαν να εμφανιστούν

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πήγαν στην Πορτογαλία ως πρωταγωνιστές και έφυγαν σχεδόν αθόρυβα.

Ο Κριστιάν Βιέρι δεν θύμιζε σε τίποτα τον τρομακτικό φορ των προηγούμενων ετών, ο Ραούλ έκανε μια διοργάνωση πολύ κάτω από τα στάνταρ του, ενώ Γερμανία και Ιταλία αποτέλεσαν τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις.

Και φυσικά υπάρχει και η πιο viral στιγμή πριν καν ανακαλυφθεί η λέξη «viral»: το πέναλτι του Ντέιβιντ Μπέκαμ απέναντι στην Πορτογαλία, που έφυγε πιο ψηλά και από τις προσδοκίες των Άγγλων.

Η Λετονία άξιζε περισσότερα

Αν υπήρχε βραβείο για τη συμπάθεια των ουδέτερων, η Λετονία θα το σήκωνε μαζί με την Ελλάδα.

Με μπροστάρη τον Μάρις Βερπακόβσκις, που αργότερα πέρασε και από τον Εργοτέλη, οι Λετονοί κοίταξαν στα μάτια τη Γερμανία. Και θα μπορούσαν να είχαν γράψει ακόμη μεγαλύτερη ιστορία αν ο διαιτητής Μάικ Ράιλι δεν τους είχε αρνηθεί δύο πεντακάθαρα πέναλτι.

Το 0-0 πανηγυρίστηκε σαν νίκη. Αλλά θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Η αποκάλυψη είχε όνομα: Γουέιν Ρούνεϊ

Ναι, ξέρουμε τι θα πείτε. Η μεγαλύτερη αποκάλυψη ήταν η Ελλάδα.

Αν όμως μιλήσουμε αποκλειστικά για ποδοσφαιριστές, δύσκολα κάποιος ξεπερνά τον 18χρονο τότε Γουέιν Ρούνεϊ.

Έπαιζε σαν να είχε ήδη μια δεκαετία στις πλάτες του, διέλυε άμυνες και έδειχνε ότι το αγγλικό ποδόσφαιρο είχε βρει τον επόμενο μεγάλο σταρ του. Έδειχνε είπαμε, όχι ότι δικαίωσε 100% τις προσδοκίες.

Η μεγαλύτερη έκπληξη;

Εδώ δεν υπάρχει συζήτηση: Ελλάδα. Επόμενη ερώτηση…

Και το θέαμα;

Ας πούμε ότι κανείς δεν θυμάται το Euro 2004 επειδή ανέβασε τον μέσο όρο κατοχής μπάλας ή επειδή γέμισε το τουρνουά με ποδοσφαιρικές παραστάσεις.

Το θυμόμαστε γιατί απέδειξε κάτι πολύ πιο σημαντικό και αυτό είναι ότι απέδειξε πως στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντα ο πιο ταλαντούχος. Ότι η οργάνωση μπορεί να νικήσει το ταλέντο, η πίστη να λυγίσει τα φαβορί και μια παρέα ποδοσφαιριστών να γράψει την πιο απίθανη ιστορία που έχει δει ποτέ το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Οπότε, ήταν τελικά κακό το Euro 2004;

Αν το κρίνουμε μόνο από το θέαμα, ίσως να μην μπει ποτέ στην πρώτη… δεκάδα.

Αν όμως το κρίνουμε από τις ιστορίες που μας άφησε, από τις ανατροπές, τις εκπλήξεις και το γεγονός ότι ακόμη το συζητάμε δύο δεκαετίες μετά, τότε μάλλον η απάντηση θα είναι θετική.

Απλώς είχε την τύχη, ή την ατυχία, ανάλογα από ποια χώρα είσαι, να το κατακτήσει η Ελλάδα.