Άρσεναλ: Η πιο όμορφη ποδοσφαιρική ταλαιπωρία επιτέλους έλαβε τέλος

Σίγουρα σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχουν πιο υγιείς ποδοσφαιρικές επιλογές από το να υποστηρίζεις Άρσεναλ και Παναθηναϊκό μαζί. Μα πόσο σαδιστικός συνδυασμός, φτιαγμένος για ανθρώπους που έμαθαν να ζουν περισσότερο με την προσμονή παρά με τη λύτρωση. Όταν υποστηρίζεις συνήθως δύο ομάδες, βρίσκεις παρηγοριά στη μία από τις δύο. Αντ΄αυτού, όχι μόνο δεν έβλεπα τίτλο, αλλά παρακολουθούσα τον Ολυμπιακό να σηκώνει τίτλους και να «κερνάει» την Άρσεναλ περισσότερες λύπες και από τον Παναθηναϊκό.

Αυτά δεν ξεχνιούνται:

Κάποια στιγμή είχα πείσει τον εαυτό μου ότι αυτή η ομάδα δεν θα ξαναέπαιρνε ποτέ πρωτάθλημα όσο έμενε στο Emirates Stadium στο οποίο μετακόμισε το καλοκαίρι του 2006. Μάλλον εκείνο το DNA του νικητή είχε μείνει θαμμένο στο Highbury μαζί με τις παλιές δόξες, τα μαρμάρινα αποδυτήρια, τις φανέλες με τα κοντά μανίκια και εκείνη την αίσθηση αριστοκρατίας που έκανε την Άρσεναλ διαφορετική από όλους.

Τόσα χρόνια στο νέο γήπεδο, τόσα εκατομμύρια, τόσα project, τόσα “we trust the process” και ο τίτλος δεν ερχόταν ποτέ. Και πώς να έρθει άλλωστε;

Τα «πέτρινα χρόνια» έμοιαζαν αμέτρητα

Από τη στιγμή που ο αγαπημένος μου Dennis Bergkamp αποχαιρέτησε την ενεργό δράση, ένα άσχημο προαίσθημα είχε κατακλύσει την καρδιά μου, ότι μια «λαμπρή» εποχή, έφτανε στο φινάλε της. Και το τελειωτικό χτύπημα ήρθε λίγο αργότερα, όταν ο Thierry Henry έφυγε για τη Βαρκελώνη, παίρνοντας μαζί του την τελευταία σπίθα του winning DNA της ομάδας. Δεν ξέρω αν ο Bergkamp ήταν η ψυχή, η αισθητική ή ο Henry ήταν η ποδοσφαιρική ευφυΐα που κρατούσε την Άρσεναλ όρθια αλλά σίγουρα η αποχώρηση τους αποδείχτηκε «ταφόπλακα». Δεν ήταν ο Βενγκέρ, αλλά οι δυο τους.

Στη μετά-Henry εποχή, δεν είναι ότι είδαμε κάτι αντίστοιχο με τον Παναθηναϊκό του… Κατζιγιάμα και του Φάμπρι. Υπήρξαν στιγμές με όμορφο ποδόσφαιρο, παίκτες που λατρέψαμε, σε βραδιές που σε έκαναν να πιστεύεις ξανά. Theo Walcott, Nasri, Alexis Sanchez, Mesut Özil, ακόμα και ο “προδότης” Adebayor προσέφεραν δυνατές στιγμές, όχι όμως βεβαιότητα. Η Άρσεναλ δεν έμπαινε ποτέ στη σεζόν με εκείνη την αύρα του πρωταθλητή. Με το cold-blooded mentality που λέει “ξεκινάω για να το πάρω και θα περάσω πάνω από όλους”.

Ήταν gunners με μισογεμάτο γεμιστήρα

Η Άρσεναλ μπορούμε να πούμε ότι είναι σαν τη σχέση που ξεκινάει με ενθουσιασμό και τελειώνει με ghosting. Σου κρατούσε δηλαδή συντροφιά μέχρι να αρχίσουν τα δύσκολα και μόλις γνωρίζεστε καλύτερα, εξαφανιζόταν. Άφηνε πίσω μόνο υποσχέσεις, memes και το γνώριμο συναίσθημα του “ίσως του χρόνου”.

Ακόμα και η εποχή του Mikel Arteta, στην αρχή της, έτσι έμοιαζε, μια ακόμα καλοστημένη παγίδα ελπίδας. Ένα project που θα μας έκανε να πιστέψουμε για να καταλήξουμε ξανά στο γνωστό “Neverkuzen” της Premier League. Τελικά, όλο αυτό ήταν το χτίσιμο για τη στιγμή που ήρθε χθες βράδυ.

Γιατί αυτή τη φορά, η Άρσεναλ δεν λύγισε

Φέτος η σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ έμοιαζε με τα προηγούμενα χρόνια. Πρώτη για την μεγαλύτερη διάρκεια της σεζόν και εκεί που όλα έμοιαζαν στρωμένα, ήρθε η κοιλιά. Η ομάδα έκανε τα κλασικά “αρσεναλίκια” της και το ραντεβού με το γνώριμο déjà vu ότι η Μάντσεστερ Σίτι θα κλέψει ακόμα έναν τίτλο στο τέλος, ήταν τόσο ορατό που όλοι νιώσαμε το ίδιο πράγμα: «όχι πάλι». Αλλά αυτή τη φορά το έργο είχε άλλο τέλος

Το στραβοπάτημα της Σίτι απέναντι στη Bournemouth δεν έδωσε απλώς μαθηματικά το πρωτάθλημα στην Άρσεναλ, αλλά «έσπασε» μια κατάρα 22 ετών κλείνοντας μια πληγή που έμενε ανοιχτή από το αήττητο του 2004. Από τότε που οι Invincibles έγιναν μύθος και κάθε επόμενη ομάδα αναγκαζόταν να ζει κάτω από τη σκιά τους.

Μόνο που αυτή η ομάδα δεν χρειαζόταν να γίνει αήττητη για να γίνει σπουδαία, απλώς έπρεπε να αντέξει.

Ο Arteta παρέδωσε τελικά αυτό που υποσχόταν τόσα χρόνια. Μια Άρσεναλ ώριμη, σκληρή, πεινασμένη και κυρίως… πρωταθλήτρια. Την ομάδα που οι φίλαθλοί της περίμεναν να δουν εδώ και δύο (και κάτι) δεκαετίες. Μέχρι και ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος, σε μια κοινή μας συνάντηση, μου είχε πει σχεδόν συνωμοτικά: “φέτος πρέπει να το πάρει”.

Η δουλειά όμως δεν τελείωσε ακόμα

Υπάρχει μία ακόμα μάχη. Το Champions League απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν. Και ναι, η Παρί είναι το φαβορί, έχει μεγαλύτερο βάθος, περισσότερη εμπειρία και έναν οργανισμό χτισμένο για να κατακτήσει ξανά την Ευρώπη. Από τη στιγμή όμως που έφυγε από την Άρσεναλ αυτός ο στοιχειωμένος στόχος του πρωταθλήματος, αυτός ο τσιμεντόλιθος που κουβαλούσε στα πόδια της μέσα στον ποδοσφαιρικό ωκεανό, η ομάδα μοιάζει απελευθερωμένη. Και κάθε φαν της έχει δικαίωμα να πιστεύει.

Ίσως γιατί το χρωστάει ακόμα στον χαμένο τελικό του 2006 ή απλώς γιατί αυτές οι ιστορίες γράφονται πάντα κυκλικά. Γιατί τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή.

Και μια και μιλάμε για παιχνίδια της τύχης, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι λίγες μέρες πριν η Άρσεναλ στεφθεί ξανά πρωταθλήτρια Αγγλίας, γνώρισα από κοντά τον Thierry Henry.

Κάποια σημάδια δεν χρειάζονται εξήγηση, απλώς το ποδόσφαιρο αποφασίζει να σου επιστρέψει όλα όσα σου χρωστάει.