King...Meireles!

 Η υπόσχεση ήταν εκεί. Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης είχαν εμφανιστεί από τη στιγμή που ανέλαβε ο Κένι Νταλγκλίς. Έλειπε όμως η ουσία και το αποτέλεσμα. Μέχρι το σημερινό ματς κόντρα στη Γουλβς.

Σε ένα παιχνίδι καθοριστικής σημασίας (μία ήττα κόντρα στην προτελευταία της βαθμολογίας θα έστελνε την Λίβερπουλ πολύ πίσω και θα την έβαζε ξανά σε περιπέτειες στην ουρά), οι «κόκκινοι» κατάφεραν να κρατήσουν – επιτέλους – το μηδέν στην άμυνα και με μεγάλους πρωταγωνιστές τον Μεϊρέλες και τον Τόρες πέτυχαν έναν πραγματικό θρίαμβο.

Ήταν τρεις βαθμοί για τους οποίους ίδρωσε πολύ η Λίβερπουλ και όσο και αν χρειάστηκε σκληρή δουλειά από όλο το σύνολο, στο «Ανφιλντ» σήμερα θα πρέπει να ευχαριστούν κυρίως έναν άνθρωπο: τον Ραούλ Μεϊρέλες. Ο Πορτογάλος ήταν συγκλονιστικός και μέσα σε όλα πέτυχε – στο πιο καθοριστικό σημείο - κι ένα απίστευτο γκολ που σίγουρα θα μπει στα κορυφαία της χρονιάς.

Προσωπικά είμαι φαν του Μεϊρέλες εδώ και χρόνια. Τον θυμάμαι από την εξαιρετική χρονιά που είχε κάνει στην Μποαβίστα στις αρχές τις δεκαετίας του 2000 πριν πραγματοποιήσει το άλμα για την Πόρτο. Ένας«box to box» μέσος που τα κάνει όλα στη μεσαία γραμμή αλλά που ξεχώριζε κυρίως για τα ανασταλτικά του προσόντα. Στην Πόρτο τουλάχιστον αυτός ήταν ο ρόλος του. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι στα έξι χρόνια που έπαιξε στους πρωταθλητές Πορτογαλίας πέτυχε μόνο 15 γκολ.

Στη Λίβερπουλ όμως βλέπουμε έναν διαφορετικό Μεϊρέλες. Στην πρώτη του χρονιά στο «Ανφιλντ»(που τυχαίνει να είναι και μία από τις χειρότερες της Λίβερπουλ στα σύγχρονη ιστορία της), είναι με διαφορά ο πιο σταθερός παίκτης της και ειδικά στα ματς που κλήθηκε να παίξει τον αντι - Τζέραρντ έχει δείξει ότι μπορεί να κάνει και τη διαφορά.

Η σημερινή του εμφάνιση ήταν πραγματικά ηγετική. Κατεύθυνε με μαεστρία το παιχνίδι της ομάδας, κάλυψε αμέτρητα χιλιόμετρα, «σκίστηκε» στην άμυνα, μοίρασε ασίστ (από τις πάσες του θα έπρεπε να έχουν έρθει τουλάχιστον δύο γκολ ακόμα) και βέβαια σκόραρε! Το απίθανο γκολ του με βολέ από τα 20 μέτρα (με την μπάλα να κατεβαίνει από τον... Θεό) ήρθε ως μία επιβράβευση για τη σοβαρότητα, τη θέληση και τη διάθεση που έχει δείξει από το ξεκίνημα της σεζόν.

Νομίζω ότι στη Λίβερπουλ μπορούν να αρχίσουν σιγά σιγά να συνηθίζουν την ιδέα ότι το παιχνίδι της ομάδας δεν χρειάζεται να περνάει πια αποκλειστικά από τον Στίβεν Τζέραρντ!