Μια πατρική δέσμευση...

Μόλις ένας χρόνος έχει περάσει από εκείνες τις περίεργες μέρες στο Λιμάνι, όπου ο κόσμος πήγαινε στο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης», όχι για να χειροκροτήσει, αλλά για να διαμαρτυρηθεί. Οι λόγοι πολλοί. Η ποδοσφαιρική αυτοκρατορία που είχε χτίσει ο Σωκράτης Κόκκαλης ζούσε το κύκνειο άσμα της, ο Ολυμπιακός είχε καταντήσει μια κουρασμένη και παραδομένη ομάδα, ένα άνευ όρων έρμαιο των αντιπάλων του στα play-off. Το μέλλον φάνταζε ζοφερό, την ώρα που ο πιο πετυχημένος πρόεδρος στην ιστορία του συλλόγου έκανε ξεκάθαρο στην ερυθρόλευκη οπαδική κοινωνία ότι οι μέρες των παχιών αγελάδων έχουν περάσει ανεπιστρεπτί –μπαίναμε πλέον επίσημα στα χρόνια του ΔΝΤ.

Ξάφνου μέσα από αυτό το κλίμα μαρασμού ξεπήδησε ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Για χρόνια επίδοξος εραστής της ερυθρόλευκης προεδρίας, ήταν πλέον κοντά στο να κάνει πραγματικότητα μια οικογενειακή δέσμευση. Πιθανώς οι νεότεροι να το αγνοούν, αλλά το 1986, ο Μιλτιάδης Μαρινάκης, πατέρας του Βαγγέλη Μαρινάκη,  ήταν ο ένας από τους δύο εφοπλιστές που αρνήθηκαν να πουλήσουν τις μετοχές τους στον Γιώργο Κοσκωτά.  Οι υπόλοιποι εννιά μέτοχοι -μπρος στις στοίβες με τα εκατομμύρια της Τράπεζας Κρήτης- αφέθηκαν χωρίς σκέψη στις ορέξεις του ανερχόμενου τότε επιχειρηματία. Σήμερα ο γιος Μαρινάκη διατηρεί στο ακέραιο εκείνη την οικογενειακή «παράδοση», στηρίζοντας μόνος του τον Ολυμπιακό σε μια ανατριχιαστικά δύσκολη οικονομική συγκυρία για τον τόπο. Την ώρα που είναι πιο εύκολο να βρεις βουλευτή στο πλήθος των «Αγανακτισμένων», παρά επιχειρηματία να επενδύσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Μαρινάκης ρίχνει λεφτά στην ομάδα του, «χτίζει» το ρόστερ με γνώμονα τις απαιτήσεις του προπονητή, οραματίζεται ένα καλύτερο ευρωπαϊκό αύριο για τον Ολυμπιακό. Μέσα σε μόλις ένα χρόνο έχει δώσει ξανά ελπίδα. Ο Σωκράτης Κόκκαλης δημιούργησε τον Ολυμπιακό των 13 πρωταθλημάτων σε μια εποχή οικονομικών υπερπτήσεων, ο Βαγγέλης Μαρινάκης παλεύει για τη δική του δυναστεία σε ένα περιβάλλον ολότελα διαφορετικό. Και αυτό είναι κάτι που οι απανταχού οπαδοί των Ερυθρολεύκων δεν πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ. Γιατί θέλει «αυγά»...