Χωρίς μαγική συνταγή...
Η χώρα είναι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, οι πολιτικές δυνάμεις αποδεικνύονται ανίκανες να συνεργαστούν έστω και την ύστατη ώρα, τα μικροπολιτικά παιχνίδια περισσεύουν πλάι σε μια κοινωνία που εξεγείρεται με απόγνωση και ταυτόχρονα αναρωτιέται: «Φταίει η συνταγή ή απλώς ο μάγειρας δεν ξέρει να την εκτελέσει;».
Μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα ο μικρόκοσμος του ελληνικού ποδοσφαίρου μοιάζει ανούσιος. Ακόμα και το πιο κουτό ζώο του πλανήτη, ο Έλληνας άντρας στην παραλία με δυο αθλητικές εφημερίδες κάτω από την ξαπλώστρα, μονίμως πρόθυμος να πιστέψει τα πάντα, σιγά, σιγά παύει να ενδιαφέρεται για τα τεκταινόμενα στο θέατρο του παραλόγου που αποκαλούμε Super League. Έστω και για την ώρα...
Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθεί και πλέον το βλέπει ξεκάθαρα. Ο Μαρκάνο και οι λοιποί συνάδερφοι που θα σπεύσουν στην ελληνική ενδοχώρα να βγάλουν το ποδοσφαιρικό παντεσπάνι τους, μοιάζουν κομματάκι θαμποί, όταν η κοιλιά γουργουρίζει και το μέλλον προβλέπεται πιο μαύρο και από το Μεσαίωνα.
Παρόλα αυτά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως στο «γαλατικό χωριό» του Αγρινίου όπου οι κάτοικοι αφήνουν για λίγο στην άκρη τα πραγματικά προβλήματα και μαζικά ενώνουν τις φωνές του όχι κατά του Μνημονίου, αλλά υπέρ του Παναιτωλικού. Οι κάρτες διαρκείας εξαφανίζονται με αξιομνημόνευτους ρυθμούς για τα χρόνια του ΔΝΤ –περισσότερες από 3.000 έχουν διατεθεί ήδη- λες και η κρίση δεν άγγιξε ποτέ την πόλη. Όσο να το πεις, το φαινόμενο χρήζει ανάλυσης. Είναι άραγε ο ενθουσιασμός που γιγαντώνεται από τα 33 χρόνια απουσίας της ομάδας από τα «σαλόνια» της Super League ή μήπως το όραμα που έδωσε στον κόσμο ο clean cut πρόεδρος της ομάδας, Φώτης Κωστούλας, ένας παράγοντας που συνειδητά επέλεξε να μείνει μακριά από τις ανορθογραφίες του ελληνικού ποδοσφαίρου; Η αλήθεια κρύβεται πίσω από μία και μόνο λέξη: υγεία.
Αυτό αποπνέει ο Παναιτωλικός. Υγεία, αλλά και οργάνωση, ένα μοντέλο διοίκησης που στην Ελλάδα για πολλά χρόνια δεν ευδοκιμούσε. Δεν το άφηναν οι επιτήδειοι. Τελικά ο πεισματάρης «Σουηδός» παρά τις «σφαλιάρες» του ποδοσφαιρικού «συστήματος» στα αλώνια της Football League, βγήκε νικητής, μοιράζοντας όραμα και ενθουσιασμό στο λαό του Αγρινίου που ούτε τα γεράκια της Τρόικας, ούτε η οικονομική κρίση, ούτε κανείς δεν μπορούν να ψαλιδίσουν. Του αξίζουν συγχαρητήρια γι’ αυτό το κατόρθωμα. Αρκεί να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο και στην Super League, εκεί όπου οι κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας (του δύσμοιρου ελληνικού ποδοσφαίρου) συχνά περιλαμβάνουν «σωτήρες» τύπου Αχιλλέα Μπέου και Μάκη Ψωμιάδη. Σαν την πολιτική ένα πράγμα...
