His way...

Για την ακρίβεια έχει μάλλον μεγαλύτερο ενδιαφέρον να περιμένεις τον κούκο να βγει από το ρολόι, παρά να βλέπεις Γερμανούς να παίζουν μπάσκετ. Όμως όταν το παρκέ πατάει η αφεντιά του, το πράγμα αλλάζει. Γιατί ο Ντιρκ Νοβίτσκι έγινε κάτι παραπάνω απ’ αυτό που του επεφύλασσε η μοίρα...

Δεν ξέρω αν τελικά θα καταφέρει να φορέσει το πολυπόθητο δαχτυλίδι –από την αρχή των τελικών μου μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο κόντρα στον ήδη πρωταθλητή Ντουέιν Γουέιντ, το «φαινόμενο» Λεμπρόν Τζέιμς και φυσικά τον τρίτο «σωματοφύλακα» του Μαϊάμι, τον Κρις Μπος. Μέχρι τώρα βέβαια ο Ντιρκ και η υπόλοιπη παλιοπαρέα των «Μαβς» διαφωνούν, κρατώντας σφιχτά το προβάδισμα. Τι απομένει για να ζήσουν τη μεγαλύτερη στιγμή τους; Μόλις μία νίκη!

Μία νίκη την οποία πρέπει να αναζητήσουν στις δύο τελευταίες ευκαιρίες τους, την πρώτη στο Μαϊάμι τα ξημερώματα της Δευτέρας –διαφορετικά όλα θα κριθούν πίσω στο σπίτι σε ένα death match χωρίς αύριο.

Ό,τι κι αν συμβεί τελικά, το σίγουρο είναι ότι η συγκινητική υπερπροσπάθεια του Γερμανού θα ενσωματωθεί στη μυθολογία του αθλήματος επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της υπέρβασης. Με ή χωρίς δαχτυλίδι, ο Ντιρκ Νοβίτσκι στα μάτια του κόσμου είναι ήδη νικητής.

Είναι ο Γερμανός που αψήφησε τη μπασκετική πραγματικότητα της πατρίδας του, ο λευκός που δεν έμοιαζε αρκετά γρήγορος, δυνατός και αλτικός για να επιβιώσει σε έναν κόσμο υπεραθλητών, το σεμνό, λιγομίλητο αγόρι που κανείς δεν περίμενε ότι έκρυβε έναν ηγέτη μέσα του, ο τύπος που δεν ήταν προορισμένος να πετύχει τόσα πολλά. Κι όμως...

Ο Ντιρκ Νοβίτσκι, ο κορυφαίος Ευρωπαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών (κατά την ταπεινή μου άποψη) ολοκληρώνει τη μνημειώδη διαδρομή του, αναζητώντας το «Άγιο Δισκοπότηρο» στο δαχτυλίδι του πρωταθλητή. Το βρει, δεν το βρει τουλάχιστον έγραψε το φινάλε της ιστορίας του his way. Και κέρδισε μόνο φίλους...