Total... Barca!

Ο τρόπος που αντιλήφθηκαν το παιχνίδι οι δύο άλλοτε νεωτεριστές τεχνικοί επαναπροσδιόρισε τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν το σπορ οι φίλαθλοι στις κερκίδες. Αποτέλεσμα; Κάτι ολότελα μοντέρνο και ριζοσπαστικό ανέτειλε ή «εξεγέρθηκε», όπως έγραφαν οι αναλυτές του totaalvoetbal στα τέλη των sixties.

Τέσσερις δεκαετίες αργότερα και κάμποσες χιλιάδες μίλια μακριά από το Άμστερνταμ, το ποδόσφαιρο συναντά ξανά τη χαμένη συσχέτιση με το «ολοκληρωτικό». Μόνο που τούτη τη φορά τα χρώματα δεν είναι τα ερυθρόλευκα του Άγιαξ, ούτε τα πορτοκαλί της Ολλανδίας. Το ολοκληρωτικό δεν εκφράζεται στις παγωμένες στέπες της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά στις βορειοανατολικές ακτές της Ισπανίας. Εκεί όπου το ευπροσάρμοστο παιχνίδι της συντροφιάς της Μασία εξελίσσει  το «παλιομοδίτικο» total football σε ένα συνασπισμό ποδοσφαιρικών δράσεων τόσο πρωτοποριακό που είναι αδύνατον να μην παραδεχθείς την προφανή ανωτερότητά του.

Από αυτή την άποψη ο σαββατιάτικος θρίαμβος της Μπαρτσελόνα επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν πρέπει να ξενίζει κανέναν. Οι ποδοσφαιριστές του Πεπ Γκουαρντιόλα έχουν εκπαιδευθεί σε ένα σύστημα αυτοματοποιημένων κινήσεων, όχι για να τις εκτελούν μηχανικά, αλλά για να τις παντρεύουν αρμονικά με μια αίσθηση ποδοσφαιρικής ελευθεριότητας και ατομικότητας. Ένας συνδυασμός που ανάγει το αποτέλεσμα σε κάτι περισσότερο από ένα σπορ: πρόκειται  για τέχνη με αισθητικό αντίκτυπο που εμπλουτίζει τη ζωή μας. Μια σύνθεση που τέρπει, συγκινεί και θέλγει.

Εξ ου και είναι άδικο να σταθεί κανείς αποκλειστικά στις ταχυδακτυλουργικές εμπνεύσεις του Μέσι, στη νηφαλιότητα του Ινιέστα, στο χειμαρρώδες ταλέντο του Βίγια, στην εκστατική ενορχήστρωση του Τσάβι. Όχι, την Μπαρτσελόνα αξίζει να τη αναλύσει κανείς  συνολικά. Ως ένα καθολικό σύστημα που θέλει τον ποδοσφαιρικό κόσμο στα πόδια της. Και τον θέλει... ΤΩΡΑ!