Η σημασία του να είσαι Ζιλμπέρτο

Σημαντικότερη και ομορφότερη από την ανάμνηση όμως είναι και η ποιότητα του χωρισμού. Όπως έχει πει κάποιος σοφός, από την ποιότητα του χωρισμού, φαίνεται η ποιότητα της σχέσης. Οσο πιο πολιτισμένος είναι, τόσο πιο σωστή η σχέση. Οσο πιο φορτισμένος από αρνητικά vibes, μπινελίκια και βαμμένες κουρτίνες στο χρώμα που μισούσε, τόσο πιο τοξική.

Κάπως έτσι, ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, ένας διακριτικός άνθρωπος σε ένα φωνακλάδικο, επιθετικό και ειδικευμένο στην ανούσια υπερβολή πρωτάθλημα ετοιμάζεται να πακετάρει πράγματα, οδοντόβουρτσες, smartphones με ειδικότητα στο twitter και αναμνήσεις και να αποχωρήσει από την Ελλάδα. Δεν είναι έκπληξη, δεν είναι είδηση. Είναι μια απόφαση που όπως λένε όσοι ξέρουν, ήρθε στο μυαλό του φυσικά, αναμενόμενα και αμετάκλητα, μετά το ντέρμπι στο Καραϊσκάκη, όταν είδε πως το έρεβος που αντιμετωπίζουμε σαν φυσιολογική ζωή εδώ στο Βασίλειο των Ασήμαντων. Λογική απόφαση το πακετάρισμα, όποιος και να ήταν στη θέση του, με τις επιλογές του και την ιστορία του, μάλλον θα είχε ήδη στείλει τα πράγματα στο πατρικό του.

Δεν ήταν περίεργος τύπος ο Ζιλμπέρτο. Σχεδόν διάφανος ήταν, όπως έπαιζε, όπως συμπεριφερόταν, όπως διαφήμιζε με την παρουσία του το πρωτάθλημα. Λίγοι τον κατάλαβαν. Όχι μόνο λόγω έλλειψης ποδοσφαιρικής παιδείας, αφού είναι γνωστό πως στην Ελλάδα αν είσαι διακριτικός – και στο παιχνίδι σου – είσαι κακός, αλλά κυρίως λόγω έλλειψης γενικής παιδείας. Δεν προκαλούσε, δεν είχε πολλά τατουάζ, σπάνια τσαντιζόταν, δεν έπινε πολύ. Τα γνωστά ανούσια που έχουν σημασία στα μέρη μας.

Το πρόβλημα σε έναν χωρισμό, δεν είναι αυτός που φεύγει. Δεν είναι το πρόβλημα, δεν είναι ούτε η λύση. Το πρόβλημα είναι αυτός που μένει. Και ο Παναθηναϊκός, βλέποντας νομοτελειακά να χάνει τον εκφραστή της παλιάς πολυμετοχικότητας, τον άνθρωπο που κάποτε διαφήμιζε την εύρωστη, καλή εποχή των πολλών Αμπράμοβιτς, πρέπει να βρει έναν νέο δρόμο. Όχι σπάταλο προφανώς, η εποχή δεν το σηκώνει, αλλά από άποψη ενίσχυσης κάτι πρέπει να κάνει. Γιατί όσο πιο αόρατα χρήσιμη είναι η παρουσία κάποιου, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πόνος, μόλις αυτός φύγει. Το λέει η ζωή η ίδια, σε μαθήματα που παραδίδονται εκεί που δεν τα περιμένεις.

Ο Παναθηναϊκός θα προσπαθήσει να τον κρατήσει λέει το ρεπορτάζ. Είναι προφανές πως έχει αργήσει. Εχει πρώτα πετάξει την οδοντόβουρτσα και τώρα τον καλεί πίσω. Κακό timing, σίγουρη αποτυχία. Και αυτό η ζωή το έχει δείξει.