Η σιωπή είναι συνενοχή
Σε ένα πρωτάθλημα που το χρήμα, το νταηλίκι, η ειρωνεία και το παρασκήνιο προσπερνούν από το αντίθετο ρεύμα το θέαμα στο χορτάρι, το να έχεις για πρόεδρο τον Σταύρο Αδαμίδη με slim βρετανικά κοστούμια και τεχνικό διευθυντή τον Άρναν Γκρέταρσον με μποέμικο φουλάρι παρισινού καφέ είναι κομματάκι... μακάβριο.
Ακόμα κι αν δεν θέλει κάποιος να μειώσει τους δύο ανθρώπους που τρέχουν την ΑΕΚ στη φετινή κούρσα θανάτου, δεν μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι σε επίπεδο διοίκησης το βαπόρι μπάζει νερά απʼ όλες τις μπάντες. Μετά μουσικής, μάλιστα. Το ταπεινωτικό 0-4 από τον Ολυμπιακό Βόλου μέσα στο ΟΑΚΑ και οι αλαζονικές ατάκες του Αχιλλέα Μπέου ήταν το κερασάκι μιας τούρτας που έσκασε εντελώς ξαφνικά κι από μέσα δεν βγήκαν ζουμπουρλούδικα κουνελάκια, αλλά οργή και αγανάκτηση. Απόλυτα εύλογη και δικαιολογημένη.
Γιατί δεν φτάνει που ο οπαδός της ΑΕΚ βλέπει την ομάδα του μικραίνει χρόνο με το χρόνο χωρίς να διαφαίνονται στον οικονομικό ορίζοντα τα γαμψά νύχια της «Τίγρης» ή έστω κανενός άλλου ζωντανού οργανισμού, δεν φτάνει που ζει στο περιθώριο των ποδοσφαιρικών εξελίξεων σχεδόν ανύπαρκτος στα κέντρα αποφάσεων, δεν φτάνει που αρκετοί ποδοσφαιριστές αντιλαμβάνονται την κατάσταση με τρόπο που κάνει τον Φόρεστ Γκαμπ να μοιάζει με διάνοια, δεν φτάνει που ο τεχνικός διευθυντής της ομάδας εν μέσω τριγμών και αγχωμένων διακοπών τα γράφει όλα στα trendy Zegna του και παίρνει άδεια που θα ζήλευε και δάσκαλος δημοτικού, δεν φτάνουν όλα αυτά λοιπόν, έρχεται και ο εκρηκτικός Αχιλλέας Μπέος σαν νταλίκα χωρίς φρένα να δηλώσει τη στιγμή που ο μέσος ΑΕΚτζής χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο: «Δεν μιλάω μετά από τσόντες». Δηλαδή αν κάποιος από την ανύπαρκτη διοργανώτρια αρχή δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτές οι δηλώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, τότε η σιωπή τους είναι συνενοχή.
