Θέλει τον κόσμο... ΤΩΡΑ!

Η ομάδα του Ομπράντοβιτς έχει επίγνωση του πεπρωμένου της. Θέλει τον κόσμο και τον θέλει... ΤΩΡΑ! Η ένταση τους στο παρκέ, ο ενισχυμένος μπασκετικός παλμός δεν σταματάει ποτέ παρά μονάχα όταν ο αντίπαλος σκύψει το κεφάλι σαν πληγωμένο θηρίο. Τέτοιο φαινόμενο ουδέποτε έχει εμφανιστεί ξανά στο ευρύτερο φάσμα του ελληνικού αθλητισμού.

Ακόμα και στην Ελλάδα των επικρισιομανών, των άσχετων γραφιάδων και των ζηλόφθονων παραγόντων η αποδοχή του πράσινου θαύματος είναι τόσο μαζική που αγγίζει τα όρια της λατρείας. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός είναι το αθλητικό παράδειγμα προς μίμηση, αυτό που όλοι θέλουν να αντιγράψουν, να ακολουθήσουν, κυρίως να κατανοήσουν τη βαθύτερη ουσία της επιτυχίας του. Πράγμα δύσκολο. Γιατί ο Παναθηναϊκός αιρόμενος πάντα στο ύψος των περιστάσεων είναι η ομάδα που δεν πίνει απλώς την τεκίλα της επιτυχίας –αντιθέτως έμαθε να τρώει (και) το σκουλήκι.

Το έκτο αστέρι στη φανέλα είναι απλώς η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Από το 1999 όταν και ανέλαβε το Τριφύλλι ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς ήξερε καλά ότι για να αλλάξει αληθινά τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή έπρεπε να αλλάξει πάνω απ’ όλα το «εγώ» της ομάδας. Το έκανε χωρίς να χάσει χρόνο. Τα αποτελέσματα: Δέκα πρωταθλήματα, έξι Κύπελλα, πέντε ευρωπαϊκά με αυτόν στο τιμόνι, όμως πάνω απ’ όλα μια ομάδα πολλών κατευθύνσεων που συνδυάζει την πολυπλοκότητα με την απλότητα, που ρέει στο παρκέ με ρυθμό και ακτινοβολεί ασφάλεια. Και κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός πέτυχε το ακατόρθωτο για αυτή τη χώρα:  έγινε η πρώτη ομάδα που αξίζει να πληρώσεις εισιτήριο ακόμα και αν δεν είσαι οπαδός της...