Στη μέση η αλήθεια...
Ο Λιονέλ Μέσι μετέτρεψε το πάρτι στο «Μπερναμπέου» σε κομματάκι πριβέ κατάσταση, η «Μπάρτσα» πανηγύρισε ξεκούραστα το «διπλό», αλλά το ερώτημα παραμένει: Υπάρχει περίπτωση να τελειώσει ένα μεταξύ τους παιχνίδι χωρίς η Ρεάλ να μείνει με 10 παίκτες και η Μπαρτσελόνα με κάτι λιγότερο από 22 πόδια;
Παρακολουθώντας την Τετάρτη τη «Μητέρα των κλωτσιών» στη Μαδρίτη προσπάθησα να καταλάβω αν η γκρίνια των Καταλανών περί σκληρότητας κάθε φορά που συναντούν τη «Βασίλισσα» είναι εύλογη ή αν τελικά οι παίκτες του Πεπ Γκουαρντιόλα πέραν των αδιαμφισβήτητων ποδοσφαιρικών ικανοτήτων τους, διαθέτουν και εξαιρετικές ερμηνευτικές.
Βλέποντας ξανά και ξανά την επίμαχη φάση του ματς, αυτή όπου ο Πέπε κατηφορίζει με τις σκάρες πάνω στο δεξί πόδι του Ντάνι Άλβες και ο Βραζιλιάνος σβουρίζει σαν ρουλέτα σε καζίνο μέχρι να ξαπλωθεί κάτω σπαρταρώντας λες κι είναι γατί που το πάτησε νταλίκα, το συμπέρασμα που έβγαλα ήταν το εξής: Όντως ο Πορτογάλος αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης υπερέβαλε κομματάκι στο μαρκάρισμα. Κράτησε και το πόδι τεντωμένο κιόλας, γενικά ήταν rock n’ roll όσο να το πεις η φάση. Από την άλλη όμως και ο Βραζιλιάνος φουλ μπακ κατέθεσε στη μικρή οθόνη μια εξαιρετική ερμηνεία πόνου. Η οποία εκτιμώ ότι δεν αντικατοπτρίζει ιδιαίτερα την αλήθεια.
Τελικά ποιος έχει δίκιο; Βασικά οι Μαδριλένοι επιστρατεύουν τη σκληρότητα όταν τα κουκιά δεν τους βγαίνουν στο χορτάρι, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο τους ότι αποτελούν όντως ομάδα του Μουρμουρίνιο, οι Καταλανοί με το που τους αγγίξεις πέφτουν με ανοιχτά τα χέρια προς το Θεό όπως οι Αμερικανοί στρατιώτες στο Βιετνάμ. Ειδικά ο Πέδρο σε ερμηνεία άγγιξε την Τετάρτη στιγμές καραγκουνικού μεγαλείου. Τέτοια απελπισία στο βλέμμα (έπειτα από φάουλ) δεν βρίσκεις ούτε σε μελλοθάνατο με τη θηλιά στο λαιμό. Κατά τα άλλα, ποδοσφαιρική ανάλυση το ματς δεν σηκώνει. Με το Μέσι σε ποδοσφαιρικό οργασμό και την κατοχή να φτάνει το 71%-29% μέσα στο Μπερναμπέου (!) τι να πεις...
