ΠΑΟΚ είσαι… και υγεία

Το πρωί ο Δρ Τζέκιλ που ακούει στο όνομα «Super League» φαίνεται να υποχωρεί στα δίκαια αιτήματα της λογικής, το βράδυ μεταμορφώνεται σε Μίστερ Χάιντ και φωταγωγεί το σφαγείο του περιμένοντας νέα υποψήφια θύματα. Λατρεμένο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ξαναβρήκε τον παλιό, καλό, λερωμένο εαυτό σου. «Πότε τον έχασε;», θα αναρωτηθεί  κάποιος και εν μέρει θα έχει τα δίκια του. Από την άλλη πλευρά, όμως, παρακολουθώντας το παιχνίδι του ΠΑΟΚ στη Μόσχα, πολύ μακριά από τη βλαχοειρωνική  διπροσωπία του εγχώριου ξεκατινιάσματος, πρέπει να πω ότι αντίκρισα εντελώς απρόσμενα λίγη ποδοσφαιρική υγεία.

Είδα ανθρώπους να λειτουργούν σαν ομάδα, να παλεύουν για την υπέρβαση, να κυνηγούν λυσσασμένα το στόχο, να δικαιούνται κάτι παραπάνω -αλλά να τους το στερεί η τύχη. Είδα κεφάλια ψηλά, περήφανα, που δεν κουβαλούν τις αμαρτίες μιας βρώμικης λίγκας, αλλά την καθαρότητα του παιχνιδιού.

Μάλλον ο ΠΑΟΚ ήταν το ευχάριστο μουσικό διάλλειμα, ανάμεσα στο φαιδρό πρωτάθλημα των παραφουσκωμένων τραμπούκων και της οπαδικής τύφλωσης. Κάτι είναι κι αυτό, έστω και για λίγο. Χθες, δεν χρειαζόταν να είσαι ΠΑΟΚτσής για να  σηκωθείς από την πολυθρόνα και να θυσιάσεις πέντε-δέκα μπινελίκια στο βωμό της ποδοσφαιρικής γκαντεμιάς, να τραβήξεις τα μαλλιά σου στο δοκάρι του Μουσλίμοβιτς και στις υπόλοιπες ευκαιρίες του ΠΑΟΚ, να κλωτσήσεις αντί για το  τραπεζάκι κατά λάθος τη γυναίκα σου, στο γκολ των Ρώσων.

Έφτανε να είσαι απλώς  μπουχτισμένος από το πανηγύρι των τρελών, την ανταλλαγή «πυροβολισμών» και ανακοινώσεων, τα γκαζάκια και τους θρασύδειλους «γκαζωμένους», τις συγγνώμες και τις διπλοπενιές, το αυτοκτονικό σόου σε slow motion. Όχι, καλύτερα ΠΑΟΚ. Και ας μην είμαι ΠΑΟΚ…