Κλαίνε στο Χόλυγουντ με τη Σούπερ Γλύκα…
Αν αυτό το απίθανο σενάριο του ως τώρα ελληνικού πρωταθλήματος το βλέπαμε σε σίριαλ θα αναφωνούσαμε (ματαίως όσο και έξαλλοι) στην οθόνη: «Ε, όχι, ρε Θαθακαλιάτη! Είπαμε, να ‘’πελεκήσεις’’ άπασαι τες γκόμεναι του έργου, ας ‘ούμε! Ωσαύτως δε και άπασαι τες θηλυκαί συγγένισαί ντωνε! Άιντε κι έναν-δύο θηλυπρεπείς συγγενείς ντωνε, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας, τρεις από τις σκύλες των και το καναρίνι του συζύγου μιανής απ’ αυταί… Αλλά, τέτγοιο πράγμα βρε, πια; Πώς το κατέβασε η κούτρα σου; Έλεος!»
Κι όμως, ρε παιδιά. Κι όμως. Αυτό το θέατρο του παραλόγου ζούμε και θα εξακολουθούμε να ζούμε σ’ αυτή τη χώρα όπου ανθεί (και μόλις ανθεί… φορολογείται!) φαιδρά πορτοκαλέα –και ακόμη πιο φαιδροί «αρμόδιοι» κάθε είδους. (Οι περισσότεροι εκ των οποίων παραμένουν αφορολόγητοι κιόλας…)
Αυτό το… τηλεοπτικό υπερθέαμα της Σούπερ Γλύκας, ξεπερνά σε φαντασία (συνήθως νοσηρή…) κάθε σεναριογράφο. Θα το ζήλευαν στο Χόλυγουντ. Τα κλάματα θα βάζανε! Έχει ξεκινήσει αλλά κανείς δεν ξέρει πότε και αν (και με ποιους) θα τελειώσει. Ό,τι αποτελεί κοινό τόπο σε οποιοδήποτε σοβαρό πρωτάθλημα του κόσμου, ότι δηλαδή δεν μπορεί να ξεκινήσει χωρίς όλοι να μην ξέρουν πότε παίζουν με όλους, δεν γίνεται.
Ομάδες έπαιξαν στην Ευρώπη χωρίς ματς στα πόδια τους, ομάδες έχουν υποχρεωτικά… «ρεπό» (ο Παναθηναϊκός… δύο σερί!) ενώ η σεζόν έχει αρχίσει, η μάνα έχει χάσει το παιδί και το παιδί τη μάνα ως προς το τι θα γίνει στη συνέχεια με τις ενστάσεις που, ασφαλώς θα προκύψουν έτσι, αλλιώς ή αλλιώτικα…
Σε μέρες όπως αυτές που περνάμε, βέβαια –μέρες αυτό(καταστροφής) της χώρας σε επίπεδο πολύ ουσιαστικό, επίπεδο υγείας, παιδείας, εθνικής κυριαρχίας, το να συζητάμε για το γιατί το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ένα άθλιο (αν και πανάκριβα πληρωμένο…) προϊόν μοιάζει ύβρις. Μην το βλέπετε όμως έτσι.
Κανένα κακό δεν έρχεται (πόσο μάλλον καθιερώνεται) μόνο του. Και το ποδόσφαιρό μας δεν είναι ξεχωριστό ή «αυτόνομο» απ’ όλα τα υπόλοιπα δεινά που ταλανίζουν αυτή τη χώρα και την έφεραν εδώ που την έφεραν. Είναι «καθρέφτης» της χώρας και το ποδόσφαιρο. Και συνεπώς… σιγά μη βρεθεί και λύση (και) γι’ αυτό. Ό,τι να ‘ναι και, «βαλ’ τα να πάνε, πήγανε» θα πορευθεί το πράγμα. Κι όποιος αντέξει, άντεξε…
Υ.Γ.: Το ότι η… αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας, το ξέραμε. Όμως, για να σοβαρευτούμε, εάν το θέμα είναι, απλώς, εθνικής εορτής στο Σουλτανάτο, δεν πιστεύω ότι θα χαθεί κι ο κόσμος. Τα deadlines δεν μπαίνουν προκειμένου να έλθει όντως (και αυστηρώς) μέχρι την Πέμπτη στις 17:00 μια επιταγή 20.000.000 ευρώ, αλλά τη Δευτέρα, Τρίτη στις 17:00 να πει κάποιος: «Ααα, συγγνώμη, αλλά τώρα το ταμείο έκλεισε, πάρε τα λεφτά σου και στο καλό».
Μπαίνουν προκειμένου να μην υπάρξει… απρόοπτη εθνική εορτή και τη Δευτέρα-Τρίτη, οπότε να το πάμε Τετάρτη-Πέμπτη το πράγμα κι επειδή η Πέμπτη είναι παραμονή Παρασκευής, μέρας ευλογημένης απ’ το θεό (εξ ου και το Thank God it’s Friday) να αναβληθεί για την άλλη Δευτέρα-Τρίτη το πράγμα, και ούτω καθεξής.
Γενικά, πάντως, και πιο περίεργα πράγματα έχουν συμβεί. Οπότε, το να οφείλεται όλος αυτός ο φαινομενικός αχταρμάς απλώς σε ένα μπλέξιμο κοινωνικών τε και επιχειρηματικών και νομικών (ει μη και θρησκευτικών-εθνικών) πολιτισμών, δεν είναι απίθανο. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν είναι και ό,τι πιο σύνηθες… Ας είναι. Είπαμε: αφού Δευτέρα-Τρίτη, θα ξέρουμε, πάει καλά. (Αλλιώς… ας πάει καλλιά του, να ησυχάσουμε!)
